İslamcılar, Ümmetçiler nerede?

 İslamcılar, Ümmetçiler nerede? 



Batuhan Çolak

 
İslam dünyasında birtakım mezheplerin, tarikatların, grupların, işi şiddete dökenlerin ortak noktası; Kur'an'ın ayetlerine, Allah'ın kelamlarına yaptıkları farklı yorumlar…



Bir anda birbirlerini "şirk koşmak"la itham ediyorlar, bir bakmışsınız mescitler ayrılmış, sohbetler sonlandırılmış ve bir bakmışsınız namaz saatleri bile değişmiş. 



Örneğin Türkiye'de Diyanet'in namaz saatlerini kabul etmeyen çok sayıda tarikat var.



İslam coğrafyasına has bir sorun değil aslında. Diğer semavi dinlerin aşırı uçlarında da benzer hadiseler yaşanıyor. Ancak şiddet, bizdeki kadar yaygın değil.



Örneğin Avrupa'da son yıllarda Hristiyan ya da Musevi mezheplerin, tarikatların kendi içlerinde silahlı çatışmaya girdiklerini, birbirlerini öldürdüklerini duymuyoruz.



Suriye'de, Irak'ta, Afganistan'da, Mısır'da, Libya'da birbirlerini öldürecek kadar gözleri dönen gruplar, infaz anında "Allahu Ekber" diye bağırıyorlar. 



İki düşman grup, iki farklı görüş, döndükleri kıble aynı, yaptıkları dua aynı, inandıkları peygamber ve Allah aynı… 



Hepsinden de ötesi birbirlerini öldürürken söyledikleri sözler aynı!



İşte bu geri kalmışlığın, cahiliyenin kalıntılarıdır.



Türkiye'de her fırsatta ona, buna "cahiliye kalıntısı" diyerek kendilerini "ümmet temsilcisi" olarak tanımlayan İslamcı grupların kafa yapısı da çok farklı değil.



Asıl korkutucu olan ise tıpkı 15 Temmuz'da gördüğümüz gibi işler giderek kontrolden çıkıyor.



Tıpkı, kimin haklı, kimin haksız olduğunun belli olmadığı iç savaşla parçalanmış Ortadoğu ülkeleri gibi.




Son yaşanan olay İzmir'den.


Günboyu Gazetesi'nin internet sayfasından Ümit Karadağ'ın özel haberinde aynen şu ifadeler var:


"İzmir'de faaliyet gösteren Selefi Ebu Haris lakaplı vaizin müritleri ile Menzil tarikatı mensupları arasında silahlı kavga çıktı. Ebu Haris lakaplı vaiz, Menzilcilerin üzerine ateş ederken görüntülendi. 



Vasat Kitabevi isimli Youtube kanalında dini içerikli programlar yapan Selefi Ebu Haris lakaplı vaizin müritleriyle, Menzil tarikatı mensupları karşı karşıya geldi. İddialara göre Ebu Haris sohbetlerinde Menzil tarikatını 'Şirk içinde olmakla' suçluyordu."



"Türkiye nereye gidiyor?" diye sormayın sakın. Her şeyin aşırılığında ortaya çıkacak sonuçlar bunlar.



Türkiye'de özellikle Suriyeli nüfusla birlikte Selefi akımlar da etkinleşmeye başladı. Dahası örgütlenmeye de başladılar.
DW Türkçe'de çarpıcı bir analiz haber yayınlandı. 



Eğitim politikası uzmanı Prof. Dr. Esergül Balcı'nın 2018'de yayınladığı rapora dayandırılan habere göre, "Türkiye'de 2,6 milyondan fazla kişinin bir tarikat ya da cemaatle organik bağı bulunuyor.



 Bir tarikat ya da cemaatin mensubu olduğunu ifade edenlerin yüzde dokuzu, 'ılımlı İslam' tabirini reddediyor ve İslam'ın özünün cihat olduğuna inanıyor. 



Türkiye'de 10 bin 53 özel öğretim kurumu bulunuyor. Balcı'nın raporuna göre, bu kurumların üçte biri bir tarikat ya da cemaat ile bağlantılı. Tarikat ve cemaatlerle bağı olan okullarda öğrenim gören öğrenci sayısıysa 210 binin üzerinde."



"İslam'dan rahatsız mısın, eğitim yuvalarımızın İslami olmasında ne sakınca görüyorsun" diyen gruplar, kişiler olabilir.



Sakınca görüyorum. Çünkü "Allah" diyerek çocuklarımızı, evlatlarımızı yanlış yönlendirenler, İslam'a hizmet diyerek kendi örgütlenmelerine hizmetkar yetiştiriyorlar.



Mercedes'e, BMW'ye binmeyen şeyh, hoca kalmadı. Varsa da mahalle aralarında kalanlar, popüler olmayanlardır. 



Bu gerçek bile bize gelinen durum hakkında ciddi ipuçları veriyor.



Burada sorulması gereken soru şudur; Ümmetçi olduğunu iddia eden vakıflar, gruplar, tarikatlar çocuklarımızın İslam'a uygun yetiştirebiliyorlar mı? Gözlemlerim, yaşadıklarım ve duyduklarıma baktığımda kocaman bir "HAYIR" çıkıyor ağzımdan.



Önceki gün sosyal medyada ortaya çıkan görüntüleri hatırlayın. El kadar sebiler, kara çarşaflar içinde "ölüm" sloganları atıyorlar.



Sevgi dini olan İslam'da böyle bir eğitim modeli, böyle bir kindarlık, böyle bir olağanlaşan şiddet var mıdır?




Türkiye'nin en değerli, en güzide, en özel doğal güzellikleri katlediliyor.



Kaz Dağları'ndan bahsediyorum.



Fotoğraflara, çekilen görüntülere bakın; yüreğiniz acır.
Allah'ın verdiği ormanları, doğal güzellikleri acımasızca katletmişler. Hem de izin verilen alanın dışına taşarak.



İslamcı gruplara, tarikatlara, cemaatlere bakıyorum.



En başta tepki göstermesi gerekenler onlar…



 Ama bırakın açıklamayı, ortada tek bir kelam yok!



Mesele aşırılık değil, gerçek İslam'ın yaşanması meselesidir.



Kazdağları için çırpınan, oraya koşan on binler mi Allah katında daha Müslüman?



Yoksa Allah'ın kelamlarını farklı yorumladıkları için birbirini vuran, öldürenler mi daha Müslüman?



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/islamcilar-ummetciler-nerede-52833yy.htm

Türkiye'de doğru siyaset olsaydı

 Türkiye'de doğru siyaset olsaydı 



Ahmet B. Ercilasun





Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün ülkemizdeki Suriyelileri konuşmazdık; Suriye'deki Türkleri, Türkmenleri konuşurduk. Kültürel haklarının verildiğini, Türkçeyle eğitim yapan okullara gitmeye başladıklarını konuşurduk. Suriye'de çıkardıkları Türkçe yayınları incelerdik.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Suriye'deki PKK / YPG yapılanmasını konuşmazdık; Azez'deki, Halep'teki, Lazkiye'deki Türkleri, Türkmenleri konuşurduk. Oralarda açılan Yunus Emre enstitülerinden söz ederdik.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Kandil'i, Sincar'ı, Irak'ın kuzeyinde bağımsızlık referandumu yapan yönetimleri konuşmazdık; Kerkük'te, Erbil'de, Tuzhurmatı'da açılan Türk okullarını konuşurduk. Kerküklü şairlerin şiirlerini, yazarların romanlarını okuyor olurduk. Irak'taki Türk yurtlarına Arzu Kamber masalı derlemeye giden araştırmacılarımızı konuşurduk.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Muğla'ya, Aydın'a, İzmir'e bağlı adalarımızda konuşlanan Yunan birliklerini, onları ziyaret eden Yunan devlet adamlarını konuşmazdık; bu adalardaki Türk birliklerini ve onları ziyarete giden bakanlarımızı, komutanlarımızı konuşurduk.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Sisi'yi, Mursi'yi konuşuyor olmazdık; Mısır'da Türkiye'ye dost olan bir yönetimi konuşurduk. Mısır'da Türk soyundan geldiğini bilen aileleri konuşurduk. Hangi Türk soylu ailenin Mısır'da hangi önemli yerlere geldiğini, hangi işleri başardığını konuşurduk.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Libya'daki bir yönetimin tehditlerini konuşuyor olmazdık; Libya'daki, Tunus'taki, Cezayir'deki Türk dostu yönetimleri konuşurduk. Dayıların soyundan gelenleri, Türk soyundan gelmiş olmakla övünen aileleri konuşurduk.



Bütün bunların hiçbiri hayal değildir. ABD, Rusya, Çin gibi ülkeler dünyaya nizam vermeye çalışıyorlar. Elleri kolları her yerde. Fakat ben onları örnek göstermek istemiyorum. 



Türkiye ile neredeyse denk bir ülkeyi, İran'ı örnek göstermek istiyorum.



İran'ın Irak'taki nüfuzunu, Suriye'deki uzantılarını hepimiz biliyoruz. İran için hayal olmayan, Türkiye için neden hayal olsun? 



Türkiye de elbette komşularından başlamak üzere dünyanın her tarafındaki Türklerle, Türk soylularla, Türk kültür havzasına giren bölgelerle ilgilenebilir. Bu ilginin sonunda da Türkiye lehine sonuçlar elde edebilir.



Bunun için ilk olarak bu işe niyet etmek gerekir. İhvancılığı bir yana bırakıp dünyayı Türk gözüyle görmek gerekir. Ümmetin parçalanmasından değil milletin parçalanmasından endişe etmek gerekir. 



Milletin adını bilmek, Türk adıyla gurur duymak gerekir.
İkinci olarak hamasi nutuklara dayanan bir politika değil akıllı ve seviyeli bir politika izlemek gerekir.



 Komşulardan başlayarak dünyanın her yanındaki Türkleri, Türk soyluları, Türk'e hoş bakanları araştırmak gerekir. İlmî araştırmaların sonunda bir döküm (envanter) çıkarmak gerekir.



Üçüncü olarak bilimde ve sanatta yükselmek gerekir. Bilimde ve sanatta yükselmeyen toplum güçlü toplum, devlet büyük devlet olmaz. Büyük devlet olmadan da bu gibi siyasetler güdülemez.
Millî bir politika gütmek için elbette milliyetçi olmak gerekir. Fakat milliyetçilik bağırıp çağırmakla, ona buna efelenmekle olmaz. 



Millet ile ümmeti birbirine karıştırarak milliyetçilik olmaz. İhvancılarla iş birliği yapılarak milliyetçilik olmaz. Açılım politikası diyerek devleti bölücülerle masaya oturtarak milliyetçilik olmaz. Açılımcıları destekleyerek, onlara bastonluk yaparak milliyetçilik hiç olmaz.


 
Milliyetçilik kültürel donanım ister, sanat zevki ister, kalite ister, ahlak ve nezaket ister. Tanışmadığınız, henüz yeni tanıştığınız kimseyle teklifsiz tekellüfsüz söze girişmek nezakete uymaz. Milliyetçi nazik, ahlaklı, seviyeli olmalıdır.



Meşrutiyet dönemindeki ve Cumhuriyetin ilk on yıllarındaki Türkçülere, milliyetçilere bakınız. 



Gökalp'lara, Ömer Seyfettin'lere, Yusuf Akçura'lara, Hamdullah Suphi'lere, Sadri Maksudi'lere, Atsız'lara, Nihat Sami'lere, Hüseyin Namık'lara, Nejdet Sançar'lara, İsmet Tümtürk'lere, Alparslan Türkeş'lere, Fethi Tevetoğulları'na, Dündar Taşer'lere, Muzaffer Özdağ'lara bakınız; ne demek istediğimi anlarsınız. 



Fakat sözü uzatmaya hiç hacet yok; Atatürk'e bakınız ve ne demek istediğimi anlayınız.  



Atatürk'ün siyaseti bize Hatay'ı kazandırmıştır. 



Sonra da Kuzey Kıbrıs'ı kazandık. 



Ya bugün?... 



Bir gece ansızın… diyerek efeleniyor ve sadece kendimizi avutuyoruz.  



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/turkiyede-dogru-siyaset-olsaydi-52812yy.htm

Yenilgiden Hezimete

 

 

Yenilgiden Hezimete

 

 

Ahmet Salih Erdoğan Erüz 

 

 

31 Mart’taki aradaki çok az fark yüzünden hazmedilebilir yenilgi, büyük bir hezimete dönüştü. Bunun başka siyasi sonuçlarının da olması kaçınılmaz. Bekleyip göreceğiz.

 

 

 31 Mart seçim sonuçları kabullenilmiş, kızan demirin soğutulması gerektiği söylenmişken birileri, İstanbul’da aradaki farkın düşüklüğüne bakarak seçimin tekrarını isteme konusunda AKP yönetimini ikna etti. Belki de kandırdı. Herkesin bildiği süreç işledi ve YSK’nin yedi üyesinin kararıyla İstanbul Büyük Şehir Belediye Başkanlığı seçimi iptal edildi.

AKP bundan daha büyük bir yanlış yapamazdı. Yanlışına yanlışlar ekledi, adeta akıllar durmuştu. Kibir, nobranlık hâkim oldu seçim çalışmalarına. En büyük yanlış seçim iptaline gerekçe bulunamayışı, bulunan uydurma gerekçenin kimseyi iknaya yetmemesi oldu. 

 

Aynı zarftaki dört oydan üçünün temiz, birinin hileli olduğu garabeti alay konusu oldu. Dördüz doğuran kadından olan üç çocuğun kendisinden olduğunu, birinin ise başkasından peydahlandığını iddia eden adam örneğine benzer absürt benzetmeler yapıldı.

İstanbul’da ilçe belediyelerinin çoğunu AKP kazanmıştı. Sadece Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçiminin iptali ilçe belediyelerini kazanan AKP’li belediye başkanlarını ve örgütlerini gevşetti, atalete sürükledi. İlçe seçimleri de iptal ettirilseydi bunların seçim sürecinde çok daha etkin olacakları görülemedi. 31 Mart’ta çoğunluk elde edilen on bir ilçe kaybedildi.

23 Haziran seçim sürecinde propaganda yöntemlerinde savrukluk, tutarsızlık, çelişkiler hâkimdi. Kısaca ortak planlama olmadığı görüldü. 

 

Durup dururken Karadeniz insanının ünlü öfkesi tetiklenerek Karadenizlilere “Pontus, Rum, Yunan” iftiraları atıldı. Hiçbir yararı olmadığı, Karadenizlileri kızdırıp küstürmesi bir yana Yunan iddialarına uluslararası alanda destek verilmiş oldu.

18 gün de olsa İstanbul Belediye Başkanlığı yaptığı, yapılacak seçim tekrarında kazanma olasılığı en az %50 olduğu için İmamoğlu’nun VİP’ten yararlandırılması gerekirken, tuzak olduğu izlenimi veren bir VİP krizi çıkarıldı. İstanbul’a neler kazandırılacağı anlatılmak yerine Pontusluluk, PKK ve FETÖ yandaşlığı, VİP krizi ve Ordu Valisine hakaret iddiaları seçim propagandasının ana temaları yapıldı.

 

 Seçmen küçümsendi. “Aya dört şeritli yol yapıyoruz, desek inanacak seçmenimiz var.” anlayışıyla en azından bazı yandaş medya tarafından her türlü yalan, iftira, düzmece ortaya atıldı. Akıllarla alay edildi. İç İşleri Bakanı’nın seçim çalışmalarına katkısı ters tepki verdi. Ekrem İmamoğlu, mağdurken halk nezdinde daha da mağdur kılındı.

31 Mart’ta seçim bir beka sorunu olarak ortaya konmuştu. Beka sorunu unutuldu. Sosyal medyada ve medyada “Bekadan Bekaa’ya geldiler.” İbareleri ortalığa saçıldı. Dolayısıyla gerçek dışı algı yaratıldığı, beka sorunu olmadığı izlenimi verildi.

HDP yasal bir parti değilse kapatılması gerekirken, bu yolda bir işlem yapılmazken, PKK’nın temsilcisi olduğu ve Millet ittifakına destek verdiği için CHP ve İYİ Parti terör işbirlikçisi olarak adlandırıldı. “Ele verir talkını, kendi yutar salkımı.” örneği bu iddialar unutularak bebek katili terörist başı ile görüşmeler yapılıp mektup yayınlatıldı. Terörist Osman Öcalan TRT’ye çıkartılıp Yıldırım lehine seçim propagandası yaptırıldı. Anadolu Ajansı ve TRT teröristlerin mesajlarını yayımlamak için sıraya girdi. MHP bu ilişkileri olumlu bulduğunu ifade eden açıklamalarıyla destek verdi. HDP oyları kazanılamazken milliyetçilerin oyları büyük oranda kaybedildi.

Rahmetli Demirel’e ait “Tencerenin deviremeyeceği iktidar yoktur.” sözü bir kez daha doğrulandı. Ekonomideki sıkıntılar uygulanan pansuman çözümlere rağmen toplum tarafından çok derinden hissedildi.

Son günlerde sosyal medyada Damat Albayrak’la ilgili, birtakım fotoğraflarla desteklenen paylaşımların ne kadar rolü oldu bilinmez; ama bunun da dikkate alınması gerekir.

Sonuçta kullanılan propaganda imkânlarındaki büyük orantısızlık, iktidarı destekleyen medyanın büyük gücü, bizzat Sayın Cumhurbaşkanı’nın AKP Genel Başkanı kimliğiyle seçim çalışmalarına yoğun katkısı dikkate alındığında 31 Mart’taki aradaki çok az fark yüzünden hazmedilebilir yenilgi, büyük bir hezimete dönüştü.

 

 Bunun başka siyasi sonuçlarının da olması kaçınılmaz. 

 

Bekleyip göreceğiz.

İstanbul’a ve bütün milletimize hayırlı olsun.

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ahmet-salih-erdogan-eruz/yenilgiden-hezimete-441791m.html 

İktidar Türkiye'yi Türbülansa Soktu

 

 

İktidar Türkiye'yi Türbülansa Soktu

 

Cahit Armağan Dilek 

 

İktidarın bir belediye seçimini ne pahasına olursa olsun kazanma hırsı Türkiye geneline yansıyan, geleceğini etkileyecek geri dönüşü çok zor olacak çok olumsuz ekonomik-askeri-politik ortam yarattı.

 

 Yenilenmesi büyük hata olan İstanbul seçimlerini İmamoğlu yine kazandı hem de açık farkla.

 

İmamoğlu kuşkusuz her şeyin çok güzel olması için 18 günlük ilk döneminde yaptıklarını önümüzdeki 5 yılda katlayarak yapacaktır, eğer iktidar ve kısır iç çekişmeler izin verirse. 

Ancak iktidarın bir belediye seçimini ne pahasına olursa olsun kazanma hırsı Türkiye geneline yansıyan, geleceğini etkileyecek geri dönüşü çok zor olacak çok olumsuz ekonomik-askeri-politik ortam yarattı.

 

Cumhur İttifakının ve ittifakı dışarıdan destekleyen diğer siyasi partilerin son bir haftada teröristbaşını sorun çözücü siyasi aktör pozisyonuna getirip İstanbul seçimlerini kendilerine kazandıracak lider pozisyonuna oturtarak peşine takılmalarının iç ve dış politikada yakıcı sonuçları olacaktır.

 

Çünkü Erdoğan yönetimi bu şekliyle fiilen ikinci AÇILIM yani ÇÖZÜLME sürecini başlattı. Ama bu sefer buna MHP ve VP gibi sözde birbirine zıt partiler de önceki duruşlarını inkar ederek destek veriyor.

İkinci ÇÖZÜLME sürecinin iki ayağı var.

 

 İstanbul ayağı malum önce teröristbaşı ve son dakikada HDP/Demirtaş'ın da eklemlenerek HDP seçmeninin sandığa gitmesini önleyerek İmamoğlu'na gidecek oyların düşürülmesiydi. 

 

Bu işlemedi. Millet yeni açılım sürecini reddetti. Cumhur ittifakı ve yandaşları kaybetti.

 

Suriye kuzeyindeki ayağı ise ABD-PKK planı çerçevesinde Suriye kuzeyinde özerk yönetim oluşturulması, SDG'nin aynı Barzani yönetimi gibi tanınmasını kapsamaktadır.

IKBY'nin yeni başkanı Neçirvan Barzani'nin 23 Haziran arifesinde Erdoğan tarafından özel misafir olarak devlet başkanıymış gibi ağırlanmasının nedeni ikinci çözülme sürecinde Barzani yönetiminin de yer alıyor olmasındandır.

İktidarın kurduğu pazarlık denklem öngörüsüz ve dengesizdi. 

 

 İstanbul seçimlerini kazanma ve dış ekonomik kredilerin önünün açılması (IMF gibi) karşılığında denklemin diğer tarafında Suriye'nin kuzeyindeki yapının kabullenilmesi, görünürde PKK olamayan yeni formatta müzakere süreci, S-400'lerden vazgeçilmesi ana başlıklarının olduğuna işaret eden bir fotoğraf vardı.

ABD planlarıyla uyumlu bu denklemde Rusya'nın yeri yok. Hal böyle olunca denklemin artçı etkisini İdlib'de göreceğiz. Rusya'nın S-400 konusunda Türkiye'nin kararından geri adım atmasını önlemeye yönelik hamlelerinde biri olarak İdlib'deki operasyonlar yavaşlatıldı, Türk gözem noktalarına saldırılar ve Türkiye'ye yönelik göç bir nevi geçici askıya alındı.

Rusya bir taraftan da İdlib'de birdenbire kötüleşecek durumun Türkiye'ye destek bahanesiyle ABD'nin İdlib'e müdahalesini önlemeye çalışıyor. 

 

Ancak yukarıda belirtiğimiz denklemin İdlib'in kuzey bölümü dahil Fırat'ın batısında da güvenli bölge oluşturulması üzerinden Türkiye-ABD işbirliğini kapsadığını söyleyebiliriz.

 

Ay sonunda Japonya'da yapılacak G-20 zirvesine kadar taraflar pozisyonlarını korumaya çalışacaklardır.

 

İktidarın kurduğu denklem çöktü. Seçimi kaybetti, bunu maalesef S-400'de geri adım izleyecek. Suriye'nin kuzeyindeki yapının kabullenildiği de ortaya çıkacak.
 

Türkiye'nin S-400'den geri adım attığının netleşmesiyle yeni bir süreç başlayacak. Çin'den hava savunma füzesi almaktan vazgeçildiğinin yine bir G-20 zirvesinde 2015'te Antalya'da açıklandığını hatırlayalım. Belki şimdi aynı kader S-400'ü bekliyor.

 

S-400'ten vazgeçmeme olasılığını dışlamıyorum ama veriler bu olasılığın düşük olduğunu gösteriyor. Tam bir wild card yani en kötü senaryo durumu. Gerçekleşirse olay nereye evrilir öngörmek çok zor ama katlanarak artacak bir bedel söz konusu.

 

ABD ve Rusya'nın büyük güçler mücadelesi değişik seviyelerde muhakkak ki devam ediyor. İki ülkenin Suriye bağlamında çok yakın bir koordinasyon içinde olduğu gerçeğini gözden kaçırmayın. Şimdi buna İsrail de katıldı.

Bu üç devletin liderlerinin ulusal güvenlik danışmanları bugün İsrail'de bir araya geliyor. Suriye'de aslında nasıl bir çarkın döndüğünü anlamak açısından önemli.  

 

Bu üç ülkenin İran ve Türkiye'yi Suriye'den dışlamak, kendi planlarını kabul ettirmek için birlikte çalıştıklarını halen anlamayanlar varsa gaflet içindedir.

 

İstanbul belediyesini kazanmak için piyasaya sürülen teröristbaşının birinci süreçten çok daha güçlü pozisyona oturtulduğu yeni ÇÖZÜLME sürecinde de seçimi kazanamadık denklem bozuldu deyip uluslararası alanda verilmiş sözlerden geri adım atmak da neredeyse imkansız hale gelmiştir.

 

Çünkü istatistikler göstermektedir ki bir şekilde sona eren veya vazgeçilen her sözde ateşkes veya müzakere sürecinden sonra başlayan yeni çatışma sürecinin bedeli katbekat fazla olmaktadır.

İstanbul seçimlerinin yenilenmesi, İmamoğlu'nun kazanmasıyla birlikte belediye hizmetlerinde gözle görülür olumlu bir durum yaratacak olmasına rağmen, iktidarın kurduğu yanlış denklem, hesapsız politikalar vederinleşen ekonomik krizle birlikte Türkiye'yi tam bir sorunlar yumağına hatta türbülansa yöneltmiştir.

Pilotlar ve kabin ekibi şimdiki gibi sorun yumağı ve türbülansın farkına varmaz veya kabullenmezse, milli kaynaklara ve politikalara dönmezse, emniyet kemerlerini bağlamak yeterli olmayacaktır.

Türbülanstan kurtulmak İstanbul'da değişen iktidar anlayışının Türkiye genelinde hakim olmasıyla mümkün gözüküyor.

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/cahit-armagan-dilek/iktidar-turkiye-yi-turbulansa-soktu-441788m.html 

Milliyetçinin oyu

 

 

 

Milliyetçinin oyu

 

 

Servet Avcı

Değil ağzından kaçırmak, aklından geçirmek bile suçtur bazı kavramları… 



Özellikle milliyetçiler nezdinde…



Kürdistan dedi mi?



 Dedi?



Daha sonra inkâr etti mi veya 'şu anlamda kullandım' diye bir tevil yoluna gitti mi? 



Hayır…



Kürdistan kelimesini bazen yaptıkları gibi 'coğrafî kavram' ya da 'Kürtlerin yaşadığı bölge' anlamında kullanmak gibi bir kıvırma çabası oldu mu? 



Hayır…


Düpedüz 'siyasî' anlamda kullandı mı? 


Tamamen evet…



Bütün bunların hepsi Lazistan kavramı için de geçerli miydi? 



Ona da evet…



Son olarak "İstanbul Rum Ortodoks Patrikhanesi Ekümenik Patriği İstanbul Başkonsolosu Patrik Bartholomeos'un isim gününü kutluyor, sağlıklı ve uzun bir ömür diliyorum" şeklinde bir tweet atıldı mı? 


Evet…



Daha sonra silinse de "Ben atmadım kuzenim attı… Telefon şofördeydi" türünden bir açıklama yapıldı mı?


Hayır…


"Ekümeniklik kavramının ne olduğunu bilmiyordum, canı çıkası danışmanın işleri, kendisini hemen kovdum" gibi ifadesi oldu mu? 


Ona da hayır…



Şimdi gelelim yine milliyetçiye… 



Bir milliyetçi Lozan'ı açık açık delen ve Patrikhane'ye cumhuriyetin çizdiği sınırların dışında bir alan hediye eden bu çok tehlikeli yaklaşıma onay verebilir mi? 



Onay vermezse oy verebilir mi? 



Onay verip, bir de oyla süslerse kendisine hâlâ milliyetçi denebilir mi?



 Bu sözlerin hiçbirisi boş boğazlıkla, kelâmın şehvetiyle veya dalgınlıkla zikredilecek sözler değil… 



Zaten öyle olsaydı düzeltme yoluna gidilirdi…



Farklı yerlere selâm verme kaygısıyla dil darmadağın olmuş durumda… 


Üstelik bu dağınık dil en fazla milliyetçi hassasiyetleri vuruyor… 



Bütün bunlara rağmen 'beka'yı gerekçe yaparak oy istemek veya bu gerekçeyi mâkul görüp oy vermek hangi akılla izah edilebilir?



Daha düne kadar 'güvenlikçi politikalar' aşağılanıp ucu açık bir demokrasi öve öve bitirilemezken, bugün gelinen nokta gerçekten ilginç ama içerdiği çelişkiler dolayısıyla inandırıcılıktan son derece uzak…



Acımasızca vurulan milliyetçilik şimdi okşanarak, eksik olan siyasî destek milliyetçilerden devşirilmeye çalışılırken, milliyetçilerin kırmızı çizgileri de yok sayılarak korkunç bir çelişki sergileniyor… 



Bu durumda 'beka'dan kastın ne olduğu da karmakarışık hâle geliyor…



 İhtiyaç duyulduğunda amele pazarından işçi toplanır gibi milliyetçi toplanıp, destek isteniyor… 



Düşünmesin, tartmasın, konuşmasın, birkaç büyülü kelimenin peşine takılarak gitsin sandığa oyunu kullansın!..



O milliyetçinin aklından çok kaslarına, zaman zaman da duygularına ihtiyaç var!.. 



Ortama yeterince 'millî kaygı' katılsın ki, mümkünse Kürdistan'ı, Lazistan'ı, 'pekeke'yi, Dersim'i ekümeniki dert etmesin!.. 



Gözünün yumsun, oyunu yuvarlasın!..



Yakın geçmişin en büyük günahları milliyetçinin gevşek hafızasında tam da eritilirken, yoklamalarda geri kalmışlığın verdiği panik işte böyle sözler söyletiyor…



 Kaybedilen oyun telafisi için bir başka taraf okşanırken ortaya anormal çelişkiler çıkıyor…



Bir daha soralım o hâlde: Peki bu durumda, kendisini milliyetçi olarak tanımlayan birisi ona oy verebilir mi? 


Midesi bu kadar genişlemiş milliyetçi var mı? 


'Beka' kelimesinin büyüsüyle etkilenmeye çalışılan milliyetçinin zihin dünyasında Kürdistan ve Lazistan nereye düşer?

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/milliyetcinin-oyu-52248yy.htm 

Dini kullananlar dine zarar veriyor

  


Dini kullananlar dine zarar veriyor 



Ahmet B. Ercilasun




Dini siyasette kullanmanın örnekleri daha önce de görülmekle birlikte bu örnekler AKP döneminde çok artmıştır.


 "Artmıştır" sözü aslında durumu tam ifade etmiyor.


 AKP döneminde din ve siyaset neredeyse iç içe girmiştir.


Din ulvi bir kurumdur. 


Bir dine inananlar, inandıkları dinin, insan ve tabiat üstü kaynakları olduğunu kabul ederler. 


Bu sebeple dinlerinde kutsal kabul edilen şeyler onlar için ulvi bir değer taşır.


Semavi dinlerde "vahiy" kavramı vardır ve dinî metinlerin vahiy yoluyla Tanrı'dan geldiğine inanılır. 


Müslümanlıkta Tanrı; madde, zaman ve mekânla bağlı değildir; "zamandan ve mekândan münezzeh"tir. 


Müslümanlığın bu soyut Tanrı anlayışı bence çok ileri bir seviyeyi temsil eder.


 Hz. Muhammed sadece bir din getirmiş değildir; o aynı zamanda bir devlet kurmuştur. 


Kurduğu devletin de ilk başkanı olmuştur. 


Dolayısıyla onun yaptıkları aynı zamanda devletin yönetimiyle ilgilidir. 


Bu bakımdan onun bütün yaptıklarını ve sözlerini dinin gerekleri olarak yorumlamak doğru değildir.


Müslümanlık tarih boyunca birbirinden farklı yorumlara konu olmuş, çeşitli İslam devletleri çok farklı uygulamalarda bulunmuştur. 


Tarih boyunca değişmeyen bir İslami yönetim sistemi mevcut olmamıştır. 


Tarih boyunca görülen farklı uygulamalar, devlet yönetiminin mutlaka dinî esaslara bağlanması şartının aslında mantıklı olmadığını da göstermektedir.


Bugün de ülkelerini İslami esaslara göre yönettiklerini ileri süren devlet yöneticileri vardır. 


Fakat hepsinin de yönetim tarzları birbirinden farklıdır.


İslami esasları kendilerinin temsil ettiğini ileri sürenler tarihte de bugün de İslam dünyasını parçalamaktan başka bir şey yapmamışlardır. 


Yorum birliği hiçbir zaman sağlanamadığına, bugün de birçok farklı yorum bulunduğuna göre "devlet yönetimini dinî esaslara dayandırmak" görüşü doğru bir görüş değildir. 


Doğru olmadığı gibi parçalanmaya yol açan bir görüştür.


Bütün bu tarihî tecrübelerden sonra bugün yapılması gereken, devlet ve siyaset işlerini dinden tamamen ayırmaktır.


Din; inanç sistemi, uygulamaları ve ahlak değerleriyle milleti bir arada tutan kültür unsurlarımızdan biridir. 


İnsanlara huzur veren, onların ahlaklı, âdil ve erdemli olmalarını sağlayan, en azından böyle olması gereken sosyolojik bir kurumdur. 


Böyle bir kurumu siyasete alet etmek, onun bütün inananları kapsayıcı niteliğini ortadan kaldırmak demektir. 


Farklı siyasetlere göre farklı din anlayışlarının ortaya çıkması demektir. 


Bu da sonunda inananları ve inanılan dini parçalayıcı bir hareket olur.  


Bütün bu sebeplerle camilerde, namaz bitimlerinde siyasi konuşmalar yapmak, üstelik bu konuşmalarda kendi partilerinden olmayanları ötekileştirmek, ülkeye zarar verdiği gibi doğrudan doğruya dinin kendisine de zarar verir. 


Özellikle iktidar partisi mensupları bu işi çok yapıyor. 


Son zamanlarda muhalefetten de benzer davranışlar içine girenler görülmeye başlandı. 


Muhalefetin kesinlikle bunu yapmaması gerekir. 


Din istismarında iktidarı yalnız bırakmalı ve bunu her defasında vurgulamalıdır. 


Her defasında "Burası cami, burada siyasi konuşma yapılmaz." diyerek iktidarın yaptığını gözler önünde canlandırmalıdır.


Tanrı ülkemizi de dinimizi de istismarcılardan korusun! 


https://www.yenicaggazetesi.com.tr/dini-kullananlar-dine-zarar-veriyor-52198yy.htm 

Kürdistan Var mı? Yok mu? Artık Kararınızı Verin

 

 

Kürdistan Var mı? Yok mu? Artık Kararınızı Verin

 

Barış Atagün

 

 

Çözüm sürecinde Kürdistan var dediniz. HDP ile aranız bozulunca Kürdistan yok dediniz 

 

Şimdi HDP oylarına muhtaç olunca tekrar Kürdistan var diyorsunuz. 

 

O halde biz de soralım. Emin misiniz? Son kararınız Kürdistan mı?

 

 AKP’nin İBB adayı Binali Yıldırım, Diyarbakır’da Kürdistan diyerek AKP nin dün söylediğini bugün inkâr eden siyasi söylemlerine bir yenisini daha ekledi.

 

31 Mart öncesi HDP eş başkanı Sezai Temelli “Kürdistan’da biz kazanacağız, batıda AKP ye kaybettireceğiz” dediği için “Türkiye’de Kürdistan yok. Kürdistan istiyorsan defol git Kuzey Irak’ta yaşa” diyenler bugün Kürdistan diyerek Kürt seçmenlerden oy istemek zorunda kalmıştır

 

Bunun adı siyasi iflastır. Vatandaşa söyleyecek hiçbir vaadinin kalmamasıdır.
 
 

Hafızalarımızı biraz tazeleyelim…

 

HDP Şanlıurfa vekili Osman Baydemir, TBMM de “Ben Kürdistan vekiliyim” dediği için 2 oturumdan uzaklaştırma cezası almıştı.

 

Binali Yıldırım’ın Kürdistan demesinin Osman Baydemir’in Kürdistan demesinden ne farkı var? Hiçbir fark yok.

 

Osman Baydemir de tıpkı Binali Yıldırım gibi Kürdistan derken coğrafi ve tarihi bir yorum yapmıştı.

 

Osman Baydemir söylediğinde ceza verilen “Kürdistan vekili” ifadesi Binali Yıldırım söylediğinde neden suç olmuyor?

 

Bunun adı çifte standarttır. Vatandaşın vicdanını yaralamaktır.

 

Şimdi kimse Binali Yıldırım, tarihi bir yorum yaptı demesin. Binali Yıldırım Kürdistan kelimesini geçmişe gönderme yaparak kullanınca tarihi yorum oluyor ama HDP vekili “Kürdistan tarihte vardır” dese bölücülük oluyor.

 

Eğer Kürdistan kelimesi bölücülükse ikisi de bölücülüktür.

 

Binali Yıldırım, isteseydi Milli birlik ve beraberliğimizi “Kurtuluş savaşında Kürdistan, Lazistan mebusu vardı” demeden de ifade edebilirdi. Mesela “Bu vatanı hep beraber kurtardık” diyebilirdi ama demedi.

 

Mesele tarihi konuşmaksa bunu bırakalım tarihçiler konuşsun. Bir tarihçinin “Kurtuluş savaşında Kürdistan, Lazistan mebusu vardı” demesiyle bir siyasetçinin söylemesi aynı değildir.

 

Çünkü bir tarihçi bu cümleyi söylerken gerçekten, siyasi menfaat beklemeden, tarihsel bir yorum yapmak için söyler.

 

Ancak bir siyasetçi bunu söylerse bu siyasi menfaat için söylenmiş bir söz olur ve farklı anlamlar taşır.

 

Hem de kaybettiğiniz bir seçim sonrası, Kürtlerin oyuna muhtaçken Diyarbakır’da Kürdistan diyorsanız sizin siyasi hiçbir tutarlılığınız yok demektir.

 

Dün Kürdistan diyene defol git deyip bugün Kürdistan diyorsanız bu sizin oy için her şeyi söyleyebileceğinizin ispatıdır.

 

Yapmayın. Bir kez de vatandaştan oy istemek için tutarlı olmayı deneyin. Siyasette söylemler değişebilir ama sürekli dün söylediğinizi bugün inkâr etmeyi bir siyaset tarzı haline getirirseniz vatandaş size güvenmez.

 

Siyaset her şeyden önce vatandaşa güven vermektir. İnsanlar bir partiye oy verirken önce o partiye güvenmek ister.

 

Diyarbakır’da Kürdistan demeniz Kürt seçmenleri ikna etmediği gibi size oy verenleri de uzaklaştıracaktır

 

Çünkü samimi değilsiniz. Her sözünüz günlük, duruma göre söylenmiş sözler.

 

Bu tutarsız siyasetin 17 yıl sonunda ülkeyi getirdiği nokta kaostur.

 

Artık şu Kürdistan konusunda bir karar verin. Siz de rahatlayın biz de rahatlayalım

 

Çözüm sürecinde Kürdistan var dediniz.

 

HDP ile aranız bozulunca Kürdistan yok dediniz

 

Şimdi HDP oylarına muhtaç olunca tekrar Kürdistan var diyorsunuz.

 

O halde biz de soralım. Emin misiniz? Son kararınız Kürdistan mı?

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/baris-atagun/kurdistan-var-mi-yok-mu-artik-kararinizi-verin-441739m.html 
 

Kin, intikam ve siyasal İslam

 

Kin, intikam ve siyasal İslam

 

 Ertuğrul Kalafat

Ülkemizin sıkıntı yaşadığı dönemlerde kimi vatandaşlarımız, "Alnı secdeye gelen insanlardan zarar gelmez, bunlar Beyt'ül malı korur, harama el uzatmaz" diyerek AKP'ye oy vermişlerdi. 

AKP zihniyeti iktidarı ele geçirdikten sonra devlet kurumlarında kadrolaştılar ve 28 Şubat'ın rövanşını almak için geçmişte kuyruklarına basan kim varsa onlara saldırmaya başladılar. 

Başta askeriye yargı bürokrasi olmak üzere kurum ve kuruluşları istedikleri şekilde dizayn ettiler, camilerde siyaset yaptılar, cemaat ve tarikatları palazlandırıp milletin başına bela ettiler.

 Erdoğan, Cumhurbaşkanı olduktan sonra saraya biat etmeyeceğine inandığı Başbakan Davutoğlu'nu bile görevden alıp yerine Binali Yıldırım'ı atadı.

 Davutoğlu bugünlerde AKP'ye alternatif bir oluşum gibi bir algıyla parti kurarak halkımızın karşısına çıkmaya çalışmakta. 

Ancak, siyaseti Türkçe okuyamadıktan, Türk milletinin duygu ve düşüncelerine tercüman olmadıktan sonra bu girişimlerin siyasetten gidebilecekleri en son nokta kimsesizler mezarlığı olacaktır. 

Çünkü siyasal İslamcılık ve yeni Osmanlıcılık fikirleri duygusal anlamda birbirini besleyen birbirine hasım olmayan akımlardır. 

Türkiye Cumhuriyeti'nin kuruluş felsefesine karşıdırlar, Cumhuriyetle hesaplaşmak en çok istedikleri şeydir. 

Dolayısıyla devletin bekası falan umurlarında değildir. 

Onların tek düşünceleri yürümüş oldukları yolda verebilecekleri menzildir o menzile varıncaya kadar vicdanlarını ve merhamet duygularını unuturlar. 

Dikkat edecek olursanız iktidar sahipleri elde ettikleri güç ve kudretle başta zengin iş adamlarına indirmişler akabinde ele geçirdikleri medya ile yalan dolan da iftiralarla algı operasyonları yapmışlardır kendilerini laf söyleyen siyasetçi gazeteci ve yazarlar hakkında davalar açarak pasifize etmişlerdir.


Türkiye maalesef siyasi ve ekonomik açıdan artık iflas noktasına gelmiştir. 

Siyasal İslam ile terör asla sıfırlanamaz. 

Siyasal İslamcı zihniyetle yolsuzlukların, rüşvetlerin asla sonu gelmez. 

Gazi Mustafa Kemal Atatürk'ün kurmuş olduğu Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin TC'sine bile tahammül edemeyen insanlarla bu memleket ve milletin yüzü gülemez.


20 yıla yakın zamandır eklendikleri devlette elde ettikleri kazanımların kaybetmemek için yapamayacakları çılgınlık yoktur. 

Akıl tutulması yaşayan insanların sokaklarda fink attığı acı bir gerçektir.

 CHP Genel Başkanı Sayın Kılıçdaroğlu'nun yumruklanması, gazeteci Yavuz Selim Demirağ ve Sabahattin Önkibar'a yapılan saldırılar, bu kafayla gidilirse çok daha vahim olayların olabileceğini birer habercisidir.


İngiltere'de yayınlayan Ekonomist dergisinde AKP imamları kontrol altına almış ve Türkiye'de Diyanet İşleri Başkanlığı siyasal sisteme teslim olmuştur şeklinde bir yazı yayınlanmıştır. 

Yani Türkiye'deki çarpıklıklar dünya kamuoyunun da dikkatini çekmektedir. 

Türkiye'de her şey süt liman işler tıkırında gibi bir görünüm sunulmaya çalışılsa da dışarıdan bakıldığında hiç de öyle değildir.


 İktidar artık kendini kandırmaktan vazgeçip vatanımızın ve milletimizin selameti için akl-ı selimle hareket etmelidir.


https://www.yenicaggazetesi.com.tr/kin-intikam-ve-siyasal-islam-52110yy.htm

Türkiye kuşatılırken bizimkiler

Türkiye kuşatılırken bizimkiler 


Ahmet Gürsoy



Ne diyor Yurt Partisi Genel Başkanı Sadettin Tantan: "Yüz yıllık projeler adım adım ilerliyor.."


İlerliyor da bizimkiler ne yapıyor?


Okkalı laflarla durumu savuşturduklarını sanıyor.


Hatırlayın, bir iki hafta önce Amerikalılar: "Türkiye, Suriye'nin kuzeyinde PKK/PYD ile görüşüyor" dedi. 


Muhalefet bunun üzerine "doğru mu" diye durumu sordu. 


AKP sözcüsü Çelik, her zaman olduğu gibi gene Kılıçdaroğlu'nu suçladı ve dedi ki: "Bunlar bize inanmıyor, yabancıya inanıyorlar.."


Buraya kadar anlaşılmayacak bir durum yok. 

Ancak ardından gelen Kandil güzellemelerine ne diyeceğiz?


Önce Bahçeli Hazretleri buyurdu: "Bana göre Avukatlarıyla görüşmende bir sakınca yok."


MHP vizeyi onayladı.


Bundan sonrası AKP'nin söylemleriyle doğrulandı.


Ve Kandil'in kurucu başkanı, teröristbaşı Öcalan, Cumhur ortaklığının vizesiyle Suriye'nin Kuzeyine gönderme yaptı.


Kürdistan, Batının yüz yıl önceki projesi.


İkincisi Akdeniz'de gerçekleşiyor.


Etrafımızı kuşattıkları yetmiyor gibi, bizimkiler biz Afrin odaklı gündemle meşgulken Yunanistan 18-19 ada ya da adacığı işgal etti. 

Amacı, öteden beri savunduğu Ege Kıta sahanlığı projesine ulaşmak.


Peki, bizim Cumhur ikilisi, bu gelişmeler karşısında hangi milli politikaları üretti ve hangi vatansever tepkileri ortaya koydu?


Cumhur ikilisi, vatanı, Yunanlılardan değil Kılıçdaroğlu ile Akşener'den kurtarmağa çalışıyor.


 Bildikleri ve yaptıkları en iyi şey, seçim odaklı bir siyaset üzerinden muhalefeti Kandil ile birlikte hareket etmekle suçlamak.

 Onların tek amacı iktidarda kalmak.


Ama düşmanınki öyle değil.


Yunan, işini amacına ve planına uygun olarak yapıyor. 

O ülkede muhalefet düşman değil. 

 Aynı şekilde; o ülkede, kilise, eski günlerine dönüp, Ortodoks hâkimiyetini gerçekleştireceğiz diye amaç gütmüyor.


İşini yapıyor.


Venizelos'a sövmüyor.


Trikopis'i bile silkeleyip çöpe atmıyor. Yenilgisini kabulleniyor.


Evet, Tantan çok haklı. 


"Yüz yıllık projeler adım adım ilerliyor.."


Sadece bu değil mesele. Asıl mesele Türkiye'deki yönetimin ülkeye verdiği ağır hasar.


Tantan'ın tespitiyle "kültür devrimi.."


Başka?


"AKP, asırlardır süregelen değerlerimizi yok etti. Kimliksizleştirdi toplumu. Kimlikli yapıları yerle bir etti. Kimlikli ağaçlarımızı bile yok ettiler. Bütün her şey tahrip oldu…"


Devletin içi boşalınca, kimliksizleşince, bir günün bir gününü tutmayacak elbet. 


Önce seçim boyunca herkesi Kandil yanlısı olarak suçlayacaksın, sonra seçim bitip yeni güncel durumlar ortaya çıkınca, bu defa bizzat kendiniz Kandil'i kuran İmralı'daki töröritbaşına şirinlik yapacaksın.


"PKK ile mücadele ediyoruz" diyorsun, lakin PKK'nın canına okuyacak mali kaynakları henüz kurutmadınız. 


Niye?


https://www.yenicaggazetesi.com.tr/turkiye-kusatilirken-bizimkiler-51995yy.htm

Teröristbaşı yeniden "Sayın" olurken!

 

 

Teröristbaşı yeniden "Sayın" olurken! 

 

Prof.Dr. Özcan Yeniçeri

Bir zarfa konan dört tercihten üçü geçerli biri geçersiz sayıldı. 
Bu durum akılla ya da yasayla değil ancak saçmalamayla izah edilebilir!


Bir taraf diğer tarafa "size verilen oylarda muhakkak bir şaibe, bize verilen oylarda ise mutlaka bir irade vardır" diyor. 


İşin garip tarafı kendi denetim ve yönetimi altındaki bir seçim için bu sözleri edebiliyor!


Yani saçmalamaya devam ediyor. 


Devamında da "sizin ittifakınızda kesinlikle bir "zillet" durumu bizimkinde ise kesinkes bir Cumhurluk durumu söz konusudur." diye ilave yapıyor.


T.C'yi biz tabelalardan indirdik, "Türküm" diye başlayan andı biz yasakladık, "Ne Mutlu Türküm Diyene" sözünü biz dağdan taştan sildik.


Biz milliyiz ve yerliyiz siz değilsiniz, demeye getiriyorlar.


Siz o milli ve yerliliğinizi vatandaş Mehmet Efendi'nin külahına anlatınız!


İlginç savrulmalar!


Yerel seçimleri kast ederek Cumhurbaşkanı Erdoğan, parti üyeleriyle yaptığı toplantıda "Mideye değil artık buraya (kafasını işaret ederek) bakacağız. 


Herkesin midesini doyurduk, ama neticede durum böyle. Karnını doyuruyorsunuz, her türlü ihtiyacını karşılıyorsunuz yine de oy vermiyor."


Demekki muhalefetin kaybettiği seçimleri bir zamanlar yaptığı gibi pirinç/makarna paketleriyle açıklaması doğru değilmiş.


 Kuşkusuz mide önemlidir ama insanın beyninin fethi ondan daha önemlidir. Çünkü mideyi yöneten de beyindir. Ama "aç insan duvar yıkar" sözünü unutmadan beyin fethine çıkmak gerekir!


Dikkat edilirse siyasette kaybedenler benzer biçimde olaylara yaklaşıyorlar. Bir uçtan diğerine savrulmanın kaybetme duygusuyla yakın bir ilişkisi olduğu söylenebilir!


Seçimde istenilen sonucu alamanın doğal sonucu olarak "denize düşen yılana sarılır" modeli devreye giriyor!


Konu İstanbul seçimleri olunca bir kaç on bin farkla onbeş milyonluk İstanbul'a belediye başkanı seçmek de söz konusu olunca HDP dahil bütün bölücü aktörlerin kullanımı mübah hale geliyor.


Nitekim 8 yıl önce avukatlarıyla en son 27 Temmuz 2011'de görüşen avukatlarıyla görüşen eli kanlı teröristbaşının birden "avukatlarıyla görüşme yasağı" kaldırıldı. 


Öcalan 2 Mayıs'ta Adalet Bakanlığının özel izniyle avukatlarıyla görüştü.


Bu görüşmenin kamuoyundaki meşruiyetini ise MHP gibi bir partinin genel başkanı olan Bahçeli sağladı. 


Devlet Bahçeli, bu olay üzerine yaptığı açıklamada, Öcalan'ın avukatlarıyla görüşmesiyle ilgili olarak, "Bana sorarsanız avukatıyla görüşsün" dedi.


Birilerine ip atmaktan biriyle iş tutmaya giden bir yol böylece açılmış oldu.


Sorun yalnızca yargısı bitmiş bir kitle katliamcısının avukatıyla görüşmesinden ibaret değildir. Onun örgüt ve kitleler üzerindeki etkisini artırmaya katkı sağlamak için görüşleri kamu oyuyla da paylaşılmaktadır. Buna izin verilmektedir.


Nitekim eli kanlı terör örgütünün başınun bu görüşmeden sonra şu açıklaması kamu oyuyla paylaşılmıştır: "Türkiye'nin hatta bölgenin sorunlarını, başta savaş olmak üzere, fiziki şiddet araçlarıyla değil, yumuşak güçle yani akıl, politik ve kültürel güçle çözebiliriz."


İktidara yakınlığı bir yana yapışıklığıyla bilinen Sabah Gazetesinin yazarlarından Burhanettin Duran da birden bire bir canlı yayında "Sayın Öcalan" deyiverdi.


Böylece "bölücü, terörist, bebek katili, eli kanlı terörist başı" yeniden "Sayın" oluverdi.


Bahçeli önünü açınca "Öcalan" güzellemeleri de yer yer başlamış oldu.


Nitekim bu Bahçeli'nin ilk savrulması da değildir. 


O bir süre önce iktidarın ekonomi politikasını savunmak uğruna şu tarihi cümleleri de kurmuştu: "Türkiye'ye yabancı yatırım çekilsin isteniyorsa...bir denetim şirketiyle -Mckinsey firmasıyla- anlaşmak niye yanlış olsun ki?"


Muhteremin ilk ve son kez iktidarlarında Kemal Derviş de ABD'den ithal edilmişti!


Muhalefet partileri "illet, zillet" kavramıyla tarif edilirken terörist başı yeniden "sayın" unvanına kavuşuyor. 


Türkiye'yi zor günler bekliyor!


http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/teroristbasi-yeniden-sayin-olurken-441672m.html 

Sükûnet Kazandıracaktır!

 

 

Sükûnet Kazandıracaktır!

 

 

Prof.Dr. Özcan Yeniçeri

 

 

İktidar gerilimden beslendiği için ortamı giderek kızıştırıyor. Muhalefetin oyuna gelmemesi gerekiyor! 

 

Sükûnet kazandıracaktır. 

 

Türkiye’de uzun zamandan bu yana ilk kez bir ana muhalefet lideri linç girişimine muhatap oldu.

 
Kılıçdaroğlu’na yapılan saldırıdan daha önemlisi saldırı sonrası iktidar mahfillerinin takındığı tavırdır.

 
Şiddetin lanetlenip, kınanıp ve linç girişimine kalkışanların en ağır biçimde cezalandırılması gerekirken böyle yapılmamıştır.

 
İktidar ve kökten yandaşları ‘şiddete karşıyız ama Kılıçdaroğlu da gittiği yeri bilecek’ türünden linçi masum gösteren ibretlik açıklamalar yaptı.

 
Daha da ilginç olan ise bu saldırıyı gerçekleştirenlerin tamamının yargı tarafından derhal serbest bırakılmış olmasıdır.

 
Kısa bir süre sonra da muhalif bir gazeteci ve televizyoncu Yavuz Selim Demirağ beyzbol sopalı yedi kişinin organize ve öldürücü bir saldırısına uğradı.

 
Demirağ hastanede yatarken saldırıyı yapanlar yakalandı.

 
 “Hayati Tehlikesi olmadığı” gerekçesiyle saldırganlar karakoldan, savcı talimatıyla mahkemeye dahi çıkarılmadan serbest bırakıldı.


  
İşin ilginç yanı Kılıçdaroğlu’na yönelik linç olayının sanıklarının mahkemede, Demirağ olayının sanıklarının karakoldan serbest kalmasıdır.  


Bu durumda sıradan muhalif bir vatandaşın saldırıya uğraması halinde saldırganın karakola gitmesine bile gerek kalmayacaktır.

 
Birden fazla kişi, örgütlü olarak ellerindeki beyzbol sopasıyla Demirağ’ın kafasına vurmuşlar. 


 Ama o sopalarla Demirağ’ın kafasına vuranlar “öldürmeye teşebbüs” filan etmiş olmuyorlar. 


Neyse ki onca darbeye rağmen -halen hastanade yatan Demirağ’ın- “hayati tehlikesi bulunmadığı” gerekçesiyle saldırganlar mahkemeye dahi çıkarılmadan karakoldan serbest bırakılmıştır!

 
Fiili yargıya göre muhaliflere karşı işlenen suç ancak ölmek ve öldürmekle (!) teşekkül ediyor. 


Diğer eylemler bir yolunu bulup takipsizlik ya da berat ile ödüllendiriliyor.

 
Yargının cezalandırmadığı bu tür saldırganlıkların sonuç itibarıyla teşvik anlamına geliyor. 


İktidar karşıtı unsurların susturulması ve susta tutulması için birilerinin bu durumdan vazife çıkardıkları açıktır.

 
Bu durumda birileri muhalifler için “eğer ölmezlerse yaşasın dayak” demiş oluyorlar.

 
Bu tür saldırıların adi ve rastlantısal olmadığı, faillerinin de herkesçe bilindiği bilinmektedir. Bu saldırıların sindirmek, susturmak, bastırmak ve ders vermek amaçlı olduğu açıktır.

 
Olgu ortadadır. Böyle bir asayiş, adalet ya da yargı anlayışı hukuk devleti bir yana yasa devletinde bile savunulamaz.

 
Hiç kimsenin kuşkusu olmasın ki yargının bu şekilde işlediği ya da işletildiği bir yerde şiddeti önlemek mümkün olmaz.

 
Bu anlayış elbette çeteye bulanmış, kanla boyanmış ve kavgayla semirmiş tipler ortaya çıkaracaktır.

 
Bu durumda herkes kendi güvenliğini kendisi korumaya kalkacaktır.


Şiddet özendirilemez!

 
Bir gazeteci için yazı yazmak, konuşmak neyse bir şiddet şebekesi için de vurmak, kırmak, dövmek ve saldırmak, odur.

 
Hâlbuki kurallı şiddet devletin tekelindedir ve böyle bir şiddeti ancak devlet uygular. Kuralsız şiddet ise terörist tavrıdır.

 
Bu tür saldırıların iktidar yanlılarına yönelik olarak yapılmış olsaydı, yargının tutumu aynı mı olurdu? Sorusu kamuoyunda dillendirilmektedir.

 
Muhalif kesimin algısına göre -ki bu yüzde ellinin üzerindedir- adalet, hukuk ve yasalar onlar için işletilmemektedir.

 
Rakiplerine, karşıtlarına ya da muhaliflerine uygulanan şiddeti görmezlikten gelen ya da teşvik eden iktidarlar sonuçta kendi meşruiyetlerini kaybetmiş olurlar.

 
Kutuplaştırılmış, ayrıştırılmış, ötekileştirilmiş toplumsal yapılarda bu tür şiddet olayları önceden tahmini mümkün olmayan büyük olaylara neden olabilir.

 
Muhalif aktörlere yönelik olarak üst üste şiddet olaylarının yaşanması rastlantı değildir. İstanbul seçimlerinin yenilenmesine karar verilmesinin ardından şiddette görülen kıpırdanmalar tehlike sinyalleri vermektedir.

 
Tarafların giderek keskinleşmesi, sertleşmesi ve cepheleşmesi sonuçta herkesin pişman olacağı olayları tetikleyebilir.

 
23 Hazirana doğru siyasi ortamın daha da gerileceği bunun sokağa yansımaları olacağı açıktır.

 
İktidar gerilimden beslendiği için ortamı giderek kızıştırıyor.

 
Muhalefetin oyuna gelmemesi gerekiyor!

 
Sükûnet kazandıracaktır. 



http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/suk-net-kazandiracaktir-441667m.html 

YİNE CAMBAZA BAKIYORUZ!

 

 

YİNE CAMBAZA BAKIYORUZ!

 

Ercan Çalışkan

 

 

Bugünlerde bizi meşgul eden birkaç konu var… Birincisi şu:

 

Söyler misiniz, TV’ler ana haber bültenlerinin aslan payını hangi konuya ayırıyorlar? 

 

Gazetelerin sürmanşetlerinde hangi başlıklar revaçta? 

 

Çoğunda konuşmacıların birbirini dinleme nezaketi gösteremediği tartışma programlarında konuşulan tek konu ne?
 

 

Şüphesiz, hepiniz ilk soruyu okur okumaz, cevabı verdiniz. Bu cevap için ikinci ve üçüncü sorulara gerek bile yok dediniz.

 

Neydi o cevap: YSK’nin İstanbul için verdiği seçim tekrarı kararı.

 

Bana göre bu karar, hukukun yüz karası bir karar… 

 

Biliyorum ki şu anda bu yazıyı okuyan bazı dostlar ise hukukun gerektirdiği bir karar diyordur.

 

Nasıl düşünürsek düşünelim, değişmeyecek sonuç şu: 23 Haziran’da seçim var!

 

Birkaç konu derken, konulardan biri bu…

 

İkincisi de şu:

 

YSK, seçim erteleme nedenini resmi olarak, 123 sandığın sandık kurullarının yasaya uygun oluşturulmadığını açıkladı. 

 

Siz istediğiniz kadar “Bursa Mustafakemalpaşa’da aynı gerekçeyle yapılan itirazı reddettiniz, bu çifte standart ne veya zarftan çıkan dört oydan üçü sorunsuz da biri mi sorunlu?”  diye sorun. 

 

Sonuç değişmeyecek.

 

İkinci konu, tam da burada ortaya çıkıyor. Hepimiz ona odaklanıyoruz: Oylar çalındı. Oyları çalanlardan sandıkta hesap sorun.

 

Kimler söylüyor bunu?

 

 Tabii Sayın Cumhurbaşkanımız, sonra eski TBMM Başkanımız, sonra İç İşleri bakanımız…

 

 Ve tabii ki MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli… 

 

Hatta Cumhurbaşkanımız elimizde görüntü var bile dedi. 

 

Gerçi en son beş sene önce görüntü var dediği Kabataş’tan hala iz yok ama olsun.

 

 Şimdikinin üzerinden daha kaç gün geçti ki şunun şurasında…

 

Peki ellerinde ortaya çıkarmadıkları ve çıkaramayacakları “görüntü”ler dışında bir belge var mı? 

 

Kesinlikle hayır!

 

Aslında bu iddiada bulunurken bana göre utanmaları gerek. 

 

Çünkü tüm organizasyonu onlar yaptı, seçimden birkaç gün önce dünyanın en güvenli seçim ortamı diye hep bir ağızdan savundukları bir seçimde oy çalınmasından söz ediyorlar. 

 

Her sandıkta en az birer temsilcileri var. 

 

Bu ortamda birileri çaldıysa eğer sizinkilerden habersiz olma ihtimali sıfır!

 

Tam burada aklıma gelmişken birkaç konuya dahil olması gereken bir konu daha var. 

 

Öyle ilginç ve önemli ki… 

 

Keşke herkesin gündeminde olsa…

 

Keşke gücüm olsa da bu konunun konuşulmasını sağlayabilsem…

 

Bütün Türkiye o cambaza baksa…

 

Biliyorum lafı dolandırıp durma da söyle diyorsunuz. Hemen sorayım efendim:

 

Sayın Devlet Bahçeli genel başkan seçildiği 1997’den bu yana hangi seçime bu kadar çok önem verdi, bu kadar çok asıldı? 

 

Üstelik seçilecek olan bir ülkücü, bir MHP’li değil. 

 

Dahası devlet hizmetinde bulunduğu uzun yıllar boyunca ülkücü harekete ve ülkücülere yönelik bir tek olumlu hareketinden söz edilemeyecek biri için…

 

İstanbul’a mitili atacağım dedi attı. Sadece kendi mi? 

 

Genel Başkan Yardımcıları ve tüm milletvekilleri dahil… 

 

Yetmedi; İstanbul’da hemşerisi çok olan il başkanları da dahil…

 

Ülkücü camia neden sormaz ki tam bu anda: Şimdiye kadar Türkiye’nin en önemli bu kentindeki seçim çalışmalarında aklın neredeydi?
 

Neyse… 

 

Birileri konuları birileri ortaya atıyor, basın işliyor;  bizler de konuşuyoruz.

 

Durum böyle…  

 

Oysa bana göre şu anda tüm toplumun EKONOMİ konuşuyor olması, devletin de EKONOMİ ile uğraşıyor olması gerekirdi.

 

Beyefendi “Tünelin ucundaki ışık her geçen gün daha da büyüyor.” dedi diye sakın bana Maliye Bakanımız uğraşıyor, demeyin…

 

Keşke uğraşmasa!..
  

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ercan-caliskan/-yine-cambaza-bakiyoruz-441662m.html