Yenilgiden Hezimete

 

 

Yenilgiden Hezimete

 

 

Ahmet Salih Erdoğan Erüz 

 

 

31 Mart’taki aradaki çok az fark yüzünden hazmedilebilir yenilgi, büyük bir hezimete dönüştü. Bunun başka siyasi sonuçlarının da olması kaçınılmaz. Bekleyip göreceğiz.

 

 

 31 Mart seçim sonuçları kabullenilmiş, kızan demirin soğutulması gerektiği söylenmişken birileri, İstanbul’da aradaki farkın düşüklüğüne bakarak seçimin tekrarını isteme konusunda AKP yönetimini ikna etti. Belki de kandırdı. Herkesin bildiği süreç işledi ve YSK’nin yedi üyesinin kararıyla İstanbul Büyük Şehir Belediye Başkanlığı seçimi iptal edildi.

AKP bundan daha büyük bir yanlış yapamazdı. Yanlışına yanlışlar ekledi, adeta akıllar durmuştu. Kibir, nobranlık hâkim oldu seçim çalışmalarına. En büyük yanlış seçim iptaline gerekçe bulunamayışı, bulunan uydurma gerekçenin kimseyi iknaya yetmemesi oldu. 

 

Aynı zarftaki dört oydan üçünün temiz, birinin hileli olduğu garabeti alay konusu oldu. Dördüz doğuran kadından olan üç çocuğun kendisinden olduğunu, birinin ise başkasından peydahlandığını iddia eden adam örneğine benzer absürt benzetmeler yapıldı.

İstanbul’da ilçe belediyelerinin çoğunu AKP kazanmıştı. Sadece Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçiminin iptali ilçe belediyelerini kazanan AKP’li belediye başkanlarını ve örgütlerini gevşetti, atalete sürükledi. İlçe seçimleri de iptal ettirilseydi bunların seçim sürecinde çok daha etkin olacakları görülemedi. 31 Mart’ta çoğunluk elde edilen on bir ilçe kaybedildi.

23 Haziran seçim sürecinde propaganda yöntemlerinde savrukluk, tutarsızlık, çelişkiler hâkimdi. Kısaca ortak planlama olmadığı görüldü. 

 

Durup dururken Karadeniz insanının ünlü öfkesi tetiklenerek Karadenizlilere “Pontus, Rum, Yunan” iftiraları atıldı. Hiçbir yararı olmadığı, Karadenizlileri kızdırıp küstürmesi bir yana Yunan iddialarına uluslararası alanda destek verilmiş oldu.

18 gün de olsa İstanbul Belediye Başkanlığı yaptığı, yapılacak seçim tekrarında kazanma olasılığı en az %50 olduğu için İmamoğlu’nun VİP’ten yararlandırılması gerekirken, tuzak olduğu izlenimi veren bir VİP krizi çıkarıldı. İstanbul’a neler kazandırılacağı anlatılmak yerine Pontusluluk, PKK ve FETÖ yandaşlığı, VİP krizi ve Ordu Valisine hakaret iddiaları seçim propagandasının ana temaları yapıldı.

 

 Seçmen küçümsendi. “Aya dört şeritli yol yapıyoruz, desek inanacak seçmenimiz var.” anlayışıyla en azından bazı yandaş medya tarafından her türlü yalan, iftira, düzmece ortaya atıldı. Akıllarla alay edildi. İç İşleri Bakanı’nın seçim çalışmalarına katkısı ters tepki verdi. Ekrem İmamoğlu, mağdurken halk nezdinde daha da mağdur kılındı.

31 Mart’ta seçim bir beka sorunu olarak ortaya konmuştu. Beka sorunu unutuldu. Sosyal medyada ve medyada “Bekadan Bekaa’ya geldiler.” İbareleri ortalığa saçıldı. Dolayısıyla gerçek dışı algı yaratıldığı, beka sorunu olmadığı izlenimi verildi.

HDP yasal bir parti değilse kapatılması gerekirken, bu yolda bir işlem yapılmazken, PKK’nın temsilcisi olduğu ve Millet ittifakına destek verdiği için CHP ve İYİ Parti terör işbirlikçisi olarak adlandırıldı. “Ele verir talkını, kendi yutar salkımı.” örneği bu iddialar unutularak bebek katili terörist başı ile görüşmeler yapılıp mektup yayınlatıldı. Terörist Osman Öcalan TRT’ye çıkartılıp Yıldırım lehine seçim propagandası yaptırıldı. Anadolu Ajansı ve TRT teröristlerin mesajlarını yayımlamak için sıraya girdi. MHP bu ilişkileri olumlu bulduğunu ifade eden açıklamalarıyla destek verdi. HDP oyları kazanılamazken milliyetçilerin oyları büyük oranda kaybedildi.

Rahmetli Demirel’e ait “Tencerenin deviremeyeceği iktidar yoktur.” sözü bir kez daha doğrulandı. Ekonomideki sıkıntılar uygulanan pansuman çözümlere rağmen toplum tarafından çok derinden hissedildi.

Son günlerde sosyal medyada Damat Albayrak’la ilgili, birtakım fotoğraflarla desteklenen paylaşımların ne kadar rolü oldu bilinmez; ama bunun da dikkate alınması gerekir.

Sonuçta kullanılan propaganda imkânlarındaki büyük orantısızlık, iktidarı destekleyen medyanın büyük gücü, bizzat Sayın Cumhurbaşkanı’nın AKP Genel Başkanı kimliğiyle seçim çalışmalarına yoğun katkısı dikkate alındığında 31 Mart’taki aradaki çok az fark yüzünden hazmedilebilir yenilgi, büyük bir hezimete dönüştü.

 

 Bunun başka siyasi sonuçlarının da olması kaçınılmaz. 

 

Bekleyip göreceğiz.

İstanbul’a ve bütün milletimize hayırlı olsun.

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ahmet-salih-erdogan-eruz/yenilgiden-hezimete-441791m.html 

YİNE CAMBAZA BAKIYORUZ!

 

 

YİNE CAMBAZA BAKIYORUZ!

 

Ercan Çalışkan

 

 

Bugünlerde bizi meşgul eden birkaç konu var… Birincisi şu:

 

Söyler misiniz, TV’ler ana haber bültenlerinin aslan payını hangi konuya ayırıyorlar? 

 

Gazetelerin sürmanşetlerinde hangi başlıklar revaçta? 

 

Çoğunda konuşmacıların birbirini dinleme nezaketi gösteremediği tartışma programlarında konuşulan tek konu ne?
 

 

Şüphesiz, hepiniz ilk soruyu okur okumaz, cevabı verdiniz. Bu cevap için ikinci ve üçüncü sorulara gerek bile yok dediniz.

 

Neydi o cevap: YSK’nin İstanbul için verdiği seçim tekrarı kararı.

 

Bana göre bu karar, hukukun yüz karası bir karar… 

 

Biliyorum ki şu anda bu yazıyı okuyan bazı dostlar ise hukukun gerektirdiği bir karar diyordur.

 

Nasıl düşünürsek düşünelim, değişmeyecek sonuç şu: 23 Haziran’da seçim var!

 

Birkaç konu derken, konulardan biri bu…

 

İkincisi de şu:

 

YSK, seçim erteleme nedenini resmi olarak, 123 sandığın sandık kurullarının yasaya uygun oluşturulmadığını açıkladı. 

 

Siz istediğiniz kadar “Bursa Mustafakemalpaşa’da aynı gerekçeyle yapılan itirazı reddettiniz, bu çifte standart ne veya zarftan çıkan dört oydan üçü sorunsuz da biri mi sorunlu?”  diye sorun. 

 

Sonuç değişmeyecek.

 

İkinci konu, tam da burada ortaya çıkıyor. Hepimiz ona odaklanıyoruz: Oylar çalındı. Oyları çalanlardan sandıkta hesap sorun.

 

Kimler söylüyor bunu?

 

 Tabii Sayın Cumhurbaşkanımız, sonra eski TBMM Başkanımız, sonra İç İşleri bakanımız…

 

 Ve tabii ki MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli… 

 

Hatta Cumhurbaşkanımız elimizde görüntü var bile dedi. 

 

Gerçi en son beş sene önce görüntü var dediği Kabataş’tan hala iz yok ama olsun.

 

 Şimdikinin üzerinden daha kaç gün geçti ki şunun şurasında…

 

Peki ellerinde ortaya çıkarmadıkları ve çıkaramayacakları “görüntü”ler dışında bir belge var mı? 

 

Kesinlikle hayır!

 

Aslında bu iddiada bulunurken bana göre utanmaları gerek. 

 

Çünkü tüm organizasyonu onlar yaptı, seçimden birkaç gün önce dünyanın en güvenli seçim ortamı diye hep bir ağızdan savundukları bir seçimde oy çalınmasından söz ediyorlar. 

 

Her sandıkta en az birer temsilcileri var. 

 

Bu ortamda birileri çaldıysa eğer sizinkilerden habersiz olma ihtimali sıfır!

 

Tam burada aklıma gelmişken birkaç konuya dahil olması gereken bir konu daha var. 

 

Öyle ilginç ve önemli ki… 

 

Keşke herkesin gündeminde olsa…

 

Keşke gücüm olsa da bu konunun konuşulmasını sağlayabilsem…

 

Bütün Türkiye o cambaza baksa…

 

Biliyorum lafı dolandırıp durma da söyle diyorsunuz. Hemen sorayım efendim:

 

Sayın Devlet Bahçeli genel başkan seçildiği 1997’den bu yana hangi seçime bu kadar çok önem verdi, bu kadar çok asıldı? 

 

Üstelik seçilecek olan bir ülkücü, bir MHP’li değil. 

 

Dahası devlet hizmetinde bulunduğu uzun yıllar boyunca ülkücü harekete ve ülkücülere yönelik bir tek olumlu hareketinden söz edilemeyecek biri için…

 

İstanbul’a mitili atacağım dedi attı. Sadece kendi mi? 

 

Genel Başkan Yardımcıları ve tüm milletvekilleri dahil… 

 

Yetmedi; İstanbul’da hemşerisi çok olan il başkanları da dahil…

 

Ülkücü camia neden sormaz ki tam bu anda: Şimdiye kadar Türkiye’nin en önemli bu kentindeki seçim çalışmalarında aklın neredeydi?
 

Neyse… 

 

Birileri konuları birileri ortaya atıyor, basın işliyor;  bizler de konuşuyoruz.

 

Durum böyle…  

 

Oysa bana göre şu anda tüm toplumun EKONOMİ konuşuyor olması, devletin de EKONOMİ ile uğraşıyor olması gerekirdi.

 

Beyefendi “Tünelin ucundaki ışık her geçen gün daha da büyüyor.” dedi diye sakın bana Maliye Bakanımız uğraşıyor, demeyin…

 

Keşke uğraşmasa!..
  

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ercan-caliskan/-yine-cambaza-bakiyoruz-441662m.html

KAÇINILMAZ ÇÖKÜŞ

KAÇINILMAZ ÇÖKÜŞ


Ahmet Gürsoy



"Ülkemizde rejim değişikliği yaşandı. Bu rejim değişikliği, 16 seneye yayılmış, adım adım gerçekleşen bir sürecin sonunda oldu…" 


Bu cümle, Prof. Dr. Ümit Özdağ'ın "Kaçınılmaz Çöküş,  AKP Rejiminin Dörtlü Krizi" adlı kitabının önsözünde yazılı. 


Oradan alındı.


Sormak isterim: Tüm yaşadıklarımızı bir cümlede özetlemiyor mu? Hatta içinde bulunduğumuz İstanbul seçimlerinin yenilenmesinin gerekçelerini, YSK'nın içene düştüğü (düşürüldüğü) vahim durumu anlatmıyor mu?


Anlatıyor…


Çünkü "24 Haziran 2018 genel seçimleri ile fiili tek adamlıktan hukuki tek adamlığa dayalı 'AKP Rejimi'ne geçildi.


İşte şu ikide bir "davam, davam" dedikleri şey, Özdağ Hoca'nın tespitiyle "hukuki tek Adamlığa dayalı 'AKP Rejimi'dir."


Ancak rejim, daha kuruluş aşamasında duvara tosladı. "Türkiye ağır bir krize girdi." 


Buna karşılık, iktidarın tuzu kuru, buna aldırmaz görünüyor. 


Lehine olacağını sandığı her siyasi kararın sonucu, Türkiye ekonomisine, doların yükselişi ile ağır bir fatura olarak yansıyor. 


Kriz, hafifleyeceği yerde ağırlaşıyor. 


Bunun anlamı şudur: Türk milleti, AKP'nin atacağı her siyasi adımda, bir az daha yoksullaşmanın ötesinde, gittikçe duvara yaslanacak. 

Elbette bunun sandıkta bir karşılığı olacaktı. 


Nitekim 31 Mart seçimlerinde sonucu gördük.


AKP geriliyor.


Bunun anlamı nedir?


Şudur: "Yeni AKP Rejimi" tökezliyor.


Bu durumun sonucu ne olacak?


Elbette 17 yıldır adım adım rejim inşa edenleri telaşa düşürecek.


İşte tam da burada yeni rejimin mevcut durumu nasıl kabullendiği meselesi görüntüye giriyor.


Yeni "AKP Rejimi", öteden beri sürüp gelen YSK normlarına uygun demokratik sonuçları kabul etmiyor. 


Etmeyince de içinde bulunduğumuz durum doğuyor. 


İktidar, "Tek Adam"lıktan doğan siyasal gücünü sandık üzerinde bir gölge gibi dolaştırıyor. 


Çünkü biliyor ki, aşama aşama buraya kadar getirip tam taçlandıracağı sırada başına gelen bu seçmen davranışı, inşa etmekte olduğu rejimin sonu olacak.


Zaten bunun uyarısını rejimin baş destekçisi rolünü oynayan 
Bahçeli vermişti.


"Seçim kayıp edilirse rejim tartışılır" demişti.


Lakin Bahçeli'nin unuttuğu bir şey vardı: Rejim, en başından kendi çelişkisiyle doğmaktaydı. 


Nitekim "24 Haziran 2018'de yapılan seçimler ile otoriter tek adam yönetimine dayanan "AKP Rejimine geçiş," sürecin sonuna yaklaşıldığında önce kendi yarattıkları ekonomi, sonra yine kendi yarattıkları hukuk düzeninin arızaları ile karşılaştı. 


Gelinen noktada, İstanbul seçimlerinin, kendine tezat gerekçeyle iptalini sağlayarak, hem iktidara olan güveni ve hem de rejim halk arasındaki gerilimi inatlaştırdılar..


Kamu vicdanı, "her şey güzel olacak" sloganı ile onları korkutuyor. 


Sanatçıların, ses yükselmesini kabullenmiyorlar. 


Aynı şekilde "dava" içinden yükselen seslere; suçlayıcı ve dışlayıcı, buyurgan ifadelerle itiraz ediyorlar.


Kısacası muhalefet istemiyorlar.


Ama ne gariptir ki eş zamanlı olarak da demokrasiden yana olduklarını açıklamaktan da geri durmuyorlar.


 Hâlbuki demokrasi, farklılıkları kabullenmekle başlar.

 
Bunlar, itiraz edenleri fişlediklerini söylüyor.


İşte bu hâl, korkunun, telaşın, endişenin fili durumudur.


Ne gösteriyor?


Panik…


Emin olun "içerden" birkaç eleştiri daha gelsin, birkaç olumsuz sonuç daha görsünler, daha da sert davranacaklardır.




https://www.yenicaggazetesi.com.tr/kacinilmaz-cokus-51861yy.htm

Olan Demokrasiye Oldu?

 

 

Olan Demokrasiye Oldu?

 

Prof.Dr. Özcan Yeniçeri

 

 

Askeri vesayet, bürokratik vesayet, oligarşik vesayet altında Türkiye kör topal da olsa demokrasiye doğru gidiyordu. 

 

Türkiye’de AK Parti iktidarıyla birlikte herkes için demokrasi arayışı sona ermiştir.

 

AK Parti’nin şikâyeti üzerine YSK, ‘Bazı sandık kurulları, başkanları ve üyeleri kamu görevlisi değil’ diyerek İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçimlerini iptal etti.

 

Mevzuatı uygulayan, işlemleri yapan YSK’dır, bu işlemlere karşı nasıl itiraz edilir, hangisi iptal sebebidir,  bunları belirleyen de YSK’dır.

 

Kurulları belirleyen de YSK’dır.

 

Seçmen ve seçilenler kurulları belirlemez. 

 

YSK kendi kontrolünde gerçekleşen kurullar, kendi belirlediği başkanlar ve üyelerin kamu görevlisi olmamasını mevzuata aykırı bularak İstanbul Büyük Şehir Belediye seçimlerini iptal etti.

 

Daha açıkcası YSK kendi yaptığı işlemleri iptal ederek kendi kendisini iptal etmiş oldu.

 

Aynı kurullarla, aynı sandıklarda, aynı zarfa konarak yapılan tercihlerden ilçe başkanlıkları, encümenler ve muhtarlıklar iptal edilmedi (çünkü seçilenler büyük ölçüde iktidar partisindendi) yalnızca o zarflardan çıkan Büyük Şehir Belediye Başkanlığı için kullanılan oylar iptal edildi.

 

Bu karar hukuk, vicdan, etik, mantık ve matematik dışıdır.

 

Aslında YSK, aldığı bu kararla Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçimlerini değil kendi kendini iptal etmiş oldu.

 

Bu durum hukukun dibe vurduğunun kanıtıdır.

 

CE-HA-PE Ne Yapmıştı!

 

1946 yılında CHP’nin tek başına iktidarı sırasında sancılı ve sıkıntılı da olsa sonuçta Türkiye çok partili hayata geçti.

 

Türkiye’yi çok partili hayata da AK Partinin yönetim oligarşisinin sürekli eleştirdiği İsmet İnönü geçirdi.

 

AK Parti’nin kudret elitlerinin yerden yere vurduğu bu CHP, tek partili sistemden çok partili sisteme geçerek Türkiye’yi demokrasiyle tanıştırmıştı.

 

2019’ların Türkiye’sinde ise AK Parti ortaya koyduğu uygulamalarıyla çok partili sistemden tek partili sisteme fiilen geçişin yolunu açmıştır.

 

CHP, partili cumhurbaşkanlığından tarafsız cumhurbaşkanlığına geçerken, AK Parti tarafsız cumhurbaşkanlığından partili cumhurbaşkanlığına geçmiştir.

 

1946’larda bugünkü AK Parti zihniyeti devleti kurmuş ve tek başına iktidar olmuş olsaydı acaba çok partili hayata Türkiye geçer miydi?

 

 Bu soruyu herkesin tekrar tekrar kendisine sorması gerekir.

 

AK Parti genel başkanı Erdoğan’ın halkın kendi partisinden seçmiş olduğu onlarca belediye başkanını seçim öncesi “metal yorgunu” oldukları gerekçesiyle istifa ettirmiş olması vatandaşın oyunun çok da anlamı olmadığının kanıtıdır.

 

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçiminin iptal edilmiş olması birçok çevrede haklı olarak “Türkiye’de artık seçim yoluyla iktidar değişmez” gibi bir duygunun oluşmasına neden olmuştur.

 

Türkiye’de demokratik süreç çok acılı olmuştur. Demokrasi uğruna bir başbakan ile iki bakan başını vermişti.

 

Çok partili hayata geçtikten sonra her on yılda bir demokrasiye müdahale edilmiştir.

 

27 Mayıs 1960 darbesi,  12 Mart 1971 Muhtırası, 12 Eylül 1980 Darbesi ve 28 Şubat 1997 postmodern darbe demokrasiyi kaba ve açık müdahalerin en bilinenlerindendir.

 

Askeri vesayet, bürokratik vesayet, oligarşik vesayet altında Türkiye kör topal da olsa demokrasiye doğru gidiyordu.

 

Türkiye’de AK Parti iktidarıyla birlikte herkes için demokrasi arayışı sona ermiştir.
 

  

YSK değil Jüristokrasi!

 

Artık Türkiye’de yönetimin el değiştirmesi hukukun değil YSK’daki on bir hâkimin keyfine bağlı hale gelmiştir.

 

Sanki bürokratik ya da askeri vesayet gitmiş yerine hâkimlerin vesayeti gelmiştir. 

 

YSK demokrasinin değil AK Parti iktidarının hizmetinde bir aygıt haline bürünmüştür.
 
 

Bu durum AK Parti iktidarının lehine mühürsüz oyların yasaya aykırı biçimde geçerli sayılmasıyla başlamıştır.

 

İstanbul Büyükşehir Belediye Başkanlığı seçimlerinin yenilenmesiyle ilgili olarak YSK’lı hâkimlerin verdiği siyasi karar ise işi çığırından çıkarmıştır.

 

YSK, tek partiye giden yolun üzerindeki engelleri kaldırmakla kendini görevli hissetmektedir.

 

Unutmamak gerekir ki herkes kendisi için demokrasi herkes içindir.

 

Olan demokrasiye olmuştur!

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/olan-demokrasiye-oldu-441642m.html 

Ayrıştırmaya Devam mı?

 

 

 

 

Ayrıştırmaya Devam mı?

 

Ahmet Salih Erdoğan Erüz 

 

 

YSK’nin hem önceki yıllardakilerle çelişkili kararları hem farklı partilerin itirazları üzerine aldığı kabul ve red kararlarında gözlenen çifte standart, gerginliği artıran hususların başında geliyor.

 

 

 Seçim bitti. Ortamın sakinleşmesi, herkesin işine gücüne bakması beklenirken gerginlik artıyor.

 

 

 YSK’nin hem önceki yıllardakilerle çelişkili kararları hem farklı partilerin itirazları üzerine aldığı kabul ve red kararlarında gözlenen çifte standart, gerginliği artıran hususların başında geliyor.

 

 

Seçimde millet; kavga, tehdit, hakaret istemediğini açıkça ortaya koyduğu halde kavga dilini kullanmaktan vazgeçemeyenler var. Kazananlar, kendilerine oy vermeyenleri cezalandıracaklarını, onlara hizmet götürülmeyeceğini açık açık ilan ediyorlar. 

 

 

Kaybedenler, seçilenleri çalıştırmayacaklarını, engelleyeceklerini söylemekten hiç çekinmiyor.
 
 

 

Türk siyasetinde kemikleşen ve milleti ikiye bölen ayrıştırıcı zihniyetin bundan böyle deva bulacağına duyduğumuz inanç gitgide solmakta, umudumuz kırılmaktadır. 

 

 

Malum medya milleti bölme ateşini körüklemede her geçen gün yeni zirvelere tırmanıyor. Sosyal medyada fanatiklerin paylaşımları konunun tuzu, biberi.
 
 

 

Bütün dünyada siyasetçiler, genel olarak faydacıdır (pragmatist). Farklı düşünseler bile gelecekteki oy kazançlarını ya da kayıplarını göz önüne alarak konuşurlar.  

 

 

Bizde ayrıştırıcılığın gazına gelen bazı siyasetçilerin kendilerini kaybettikleri, gelecekte oy kayıplarına yol açacağı kesin aşırı sözler söyledikleri görülmektedir.

 

 

Adam; semt semt, mahalle mahalle sandık sonuçlarını inceleyeceklerini; kendilerine oy verenlere her türlü hizmet ulaştırılırken oy vermeyenlerin cezalandırılacağını, hiçbir hizmet alamayacaklarını kutlama için toplanan kalabalığa yaptığı ayak üzeri konuşmada haykırıyor.

 

 

Biraz aklı olsa dilini tutmayı bilir. Bizim “Yağmasan bile gürle.” diye bir sözümüz var. “Bize oy vermeyenlere de en güzel hizmetleri ulaştıracağız, başarımızı görerek gelecek seçimde bize oy vermeye gönüllü olacaklar.” dese ne kaybeder?

 

 

 Sanırım ortaya böyle bir başarı koyamayacağının; ancak milleti bölerek, birbirine düşman ederek kazanmayı sürdürebileceğinin farkında.
 
 

 

Başkasına oy verenlerin bir kısmı başarılarını görürse sonraki seçimde sana oy verebilir. Onlara hizmet götürmeyerek, en azından bunu dile getirerek bu ihtimali yok ediyorsun.

 

 Sana oy vermeyenleri barış mümkün olmayan düşmanlar ilan ediyorsun. Evet bazı kayırmalar, bazı ihmaller olabilir; ama pratikte şehrin bazı bölümlerine hiç hizmet götürmemek mümkün mü?

 

 

“Seçilenleri çalıştırmayacağız, her türlü engellemeyi yapacağız.” demek, ülke ve millet sevgisiyle bağdaşır mı? “Çalışanı çalıştırmayacağız.” demenin etik yanı var mı? 

 

 

Onun yerine, “Bu bir bayrak yarışıdır. Bayrağı teslim alanların daha yükseğe taşımaları için her türlü yardım boynumuzun borcu, ancak denetleyicileri olacak; yanlışa yönelmelerine, milleti zarara sokmalarına asla izin vermeyeceğiz.” deyiverseler, karşı tarafın da sempatisini kazanmaz, daha çok sevilmezler mi?

 

 

Muhalefetin kazandığı belediyelerin çok fazla borçlarının bulunmasını onların başarılı olamayacaklarına, maaş bile ödeyemeyeceklerine delil göstermek yanlış olmamış mıdır?

 

 

 Bu belediyeler nasıl bu kadar borç batağına saplanmışlardır? Hesapsız harcamaları denetlenmemiş midir? Bu belediyeler muhalefete kaybedilmese bu borçlarla hizmete nasıl devam edeceklerdi? 

 

 Bunlara sağlanan imkânlar niçin muhalefet kazanınca onlara sağlanmayacaktır? Vatandaş bütün bunları sormayacak mıdır?

 

 

Seçimin FETÖ ve PKK darbesi olduğunu söylemek, günü kurtarmaya yeter mi? FETÖ ile mücadelenin sulandırıldığı, tabanda yer alan ve gözden çıkarılanlarla sınırlı kaldığı, asıl gücü oluşturan kaymak tabakanın ve siyasi ayağının kayırıldığı; gücünü, etkinliğini, konumunu koruduğu anlamına gelmez mi?

 

 

Bugün seçimlerde darbe yaptığını iddia etmek; FETÖ’nün, birlikte yürünen dönemde “Ölülerinizi bile kaldırarak oy kullandırın.” emirleri uyarınca geçmiş seçimlerde ve referandumlarda da benzer şerleri işlediğini kabul etmek olmaz mı?

 

 

Milletimizin sağduyusunun siyasetçilere ve fanatiklerine de yansımasını ummaya devam edelim. Millet eninde sonunda herkesi hizaya sokar.

 

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ahmet-salih-erdogan-eruz/ayristirmaya-devam-mi-441540m.html