Sükûnet Kazandıracaktır!

 

 

Sükûnet Kazandıracaktır!

 

 

Prof.Dr. Özcan Yeniçeri

 

 

İktidar gerilimden beslendiği için ortamı giderek kızıştırıyor. Muhalefetin oyuna gelmemesi gerekiyor! 

 

Sükûnet kazandıracaktır. 

 

Türkiye’de uzun zamandan bu yana ilk kez bir ana muhalefet lideri linç girişimine muhatap oldu.

 
Kılıçdaroğlu’na yapılan saldırıdan daha önemlisi saldırı sonrası iktidar mahfillerinin takındığı tavırdır.

 
Şiddetin lanetlenip, kınanıp ve linç girişimine kalkışanların en ağır biçimde cezalandırılması gerekirken böyle yapılmamıştır.

 
İktidar ve kökten yandaşları ‘şiddete karşıyız ama Kılıçdaroğlu da gittiği yeri bilecek’ türünden linçi masum gösteren ibretlik açıklamalar yaptı.

 
Daha da ilginç olan ise bu saldırıyı gerçekleştirenlerin tamamının yargı tarafından derhal serbest bırakılmış olmasıdır.

 
Kısa bir süre sonra da muhalif bir gazeteci ve televizyoncu Yavuz Selim Demirağ beyzbol sopalı yedi kişinin organize ve öldürücü bir saldırısına uğradı.

 
Demirağ hastanede yatarken saldırıyı yapanlar yakalandı.

 
 “Hayati Tehlikesi olmadığı” gerekçesiyle saldırganlar karakoldan, savcı talimatıyla mahkemeye dahi çıkarılmadan serbest bırakıldı.


  
İşin ilginç yanı Kılıçdaroğlu’na yönelik linç olayının sanıklarının mahkemede, Demirağ olayının sanıklarının karakoldan serbest kalmasıdır.  


Bu durumda sıradan muhalif bir vatandaşın saldırıya uğraması halinde saldırganın karakola gitmesine bile gerek kalmayacaktır.

 
Birden fazla kişi, örgütlü olarak ellerindeki beyzbol sopasıyla Demirağ’ın kafasına vurmuşlar. 


 Ama o sopalarla Demirağ’ın kafasına vuranlar “öldürmeye teşebbüs” filan etmiş olmuyorlar. 


Neyse ki onca darbeye rağmen -halen hastanade yatan Demirağ’ın- “hayati tehlikesi bulunmadığı” gerekçesiyle saldırganlar mahkemeye dahi çıkarılmadan karakoldan serbest bırakılmıştır!

 
Fiili yargıya göre muhaliflere karşı işlenen suç ancak ölmek ve öldürmekle (!) teşekkül ediyor. 


Diğer eylemler bir yolunu bulup takipsizlik ya da berat ile ödüllendiriliyor.

 
Yargının cezalandırmadığı bu tür saldırganlıkların sonuç itibarıyla teşvik anlamına geliyor. 


İktidar karşıtı unsurların susturulması ve susta tutulması için birilerinin bu durumdan vazife çıkardıkları açıktır.

 
Bu durumda birileri muhalifler için “eğer ölmezlerse yaşasın dayak” demiş oluyorlar.

 
Bu tür saldırıların adi ve rastlantısal olmadığı, faillerinin de herkesçe bilindiği bilinmektedir. Bu saldırıların sindirmek, susturmak, bastırmak ve ders vermek amaçlı olduğu açıktır.

 
Olgu ortadadır. Böyle bir asayiş, adalet ya da yargı anlayışı hukuk devleti bir yana yasa devletinde bile savunulamaz.

 
Hiç kimsenin kuşkusu olmasın ki yargının bu şekilde işlediği ya da işletildiği bir yerde şiddeti önlemek mümkün olmaz.

 
Bu anlayış elbette çeteye bulanmış, kanla boyanmış ve kavgayla semirmiş tipler ortaya çıkaracaktır.

 
Bu durumda herkes kendi güvenliğini kendisi korumaya kalkacaktır.


Şiddet özendirilemez!

 
Bir gazeteci için yazı yazmak, konuşmak neyse bir şiddet şebekesi için de vurmak, kırmak, dövmek ve saldırmak, odur.

 
Hâlbuki kurallı şiddet devletin tekelindedir ve böyle bir şiddeti ancak devlet uygular. Kuralsız şiddet ise terörist tavrıdır.

 
Bu tür saldırıların iktidar yanlılarına yönelik olarak yapılmış olsaydı, yargının tutumu aynı mı olurdu? Sorusu kamuoyunda dillendirilmektedir.

 
Muhalif kesimin algısına göre -ki bu yüzde ellinin üzerindedir- adalet, hukuk ve yasalar onlar için işletilmemektedir.

 
Rakiplerine, karşıtlarına ya da muhaliflerine uygulanan şiddeti görmezlikten gelen ya da teşvik eden iktidarlar sonuçta kendi meşruiyetlerini kaybetmiş olurlar.

 
Kutuplaştırılmış, ayrıştırılmış, ötekileştirilmiş toplumsal yapılarda bu tür şiddet olayları önceden tahmini mümkün olmayan büyük olaylara neden olabilir.

 
Muhalif aktörlere yönelik olarak üst üste şiddet olaylarının yaşanması rastlantı değildir. İstanbul seçimlerinin yenilenmesine karar verilmesinin ardından şiddette görülen kıpırdanmalar tehlike sinyalleri vermektedir.

 
Tarafların giderek keskinleşmesi, sertleşmesi ve cepheleşmesi sonuçta herkesin pişman olacağı olayları tetikleyebilir.

 
23 Hazirana doğru siyasi ortamın daha da gerileceği bunun sokağa yansımaları olacağı açıktır.

 
İktidar gerilimden beslendiği için ortamı giderek kızıştırıyor.

 
Muhalefetin oyuna gelmemesi gerekiyor!

 
Sükûnet kazandıracaktır. 



http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/suk-net-kazandiracaktir-441667m.html 

Sosyal ve Siyasi Çürüme!

 

 

 

 

Sosyal ve Siyasi Çürüme!

 

 

Özcan Yeniçeri

 

 

İnsanların ve nesnelerin toplumsal bilinç tarafından algılanma biçimi değişmiştir. 

 

 

Bu durum toplumsal sorunların siyasal sorunlardan daha öncelikli hale geldiğini göstermektedir.

 

 

 

Türkiye’de siyaset karışık ve dağınıktır. 

 

 

Siyasi görüşler iç içe girmiş, düşünceler tanınmaz hale gelmiş, hangi siyaset neyi savunuyor belli değildir. 

 

 

Dünün muhalifleri bugünün muvafığı haline gelmiş, dünün ayakaltı edilen değerleri bugün baş tacı edilir haldedir.

 

 

 

Sınırlar arasındaki duvarlar yıkılmış, katı olanlar esnemiştir. Zıt şeyler birbirlerini dönüşür hale gelmiştir. Artık o ya da bu yoktur, azcık o azcık bu vardır. Dahası cinsler (insan-hayvan), cinsiyetler (kadın-erkek), inançlar (inanç-inançsızlık), ideolojiler (sosyalist-kapitalist) vb. arasındaki sınırlar büyük ölçüde kalkmıştır. Doğru-yanlış, iyi-kötü, haram-helal, zalim-mazlum gibi kavramlar büyük ölçüde işlevlerini kaybetmiştir.

 

 

 

Doğru görünen yanlışlar, iyi sanılan kötüler, mazlum tipli zalimler, melek yüzlü şeytanlar her yanı sarmıştır. 

 

 

 

İnsanlar sarkaç gibi değerlerin bir ucundan diğerine savrulmaktadır.

 

 

 

Dinsizlik, dindarlık, aile, namus ve şeref gibi kavramların içi boşaltılmıştır. 

 

 

 

 Dünyayı heva, heves, zevk ve tatminden ibaret gören insan sayısında ciddi bir artış vardır.

 

 

Canilik kabuk değiştirdi

 

 

 

Cinayet ilk insanla başlar. Ancak istisnai denilecek türden anlamsız, mantıksız, imkânsız, nedensiz, çapraşık cinayetlerin rutin hale gelmesi sosyal çürümenin boyutlarını göstermektedir.

Birkaç gün içinde basına düşen cinayet türleri insanlık için alarm zillerinin çaldığını göstermektedir.

 

Mersin'de lisede müdür yardımcısı Kübra Aşkın, otomobiliyle evine giderken, yolunu kesen 2 yıl önce boşandığı gemi mühendisi eski eşi tarafından tabancayla öldürülüyor.

 

Gülay A. isimli kadının evine eskiden birlikte yaşadıkları bir şahıs balkondan tırmanarak girer. Şahıs Gülay A.'yı yanında bulunan pompalı tüfekle rehin alarak polis memurlarına ateş açar. Açılan ateşte polis memuru Mehmet Aksoy ölür. Aksoy’un yanında bulunan diğer polis memuru çatışmada katili vurarak öldürür.

 

12 yıllık evli bir kadın, bir buçuk yaşındaki kızı Eylül Miray'ın vücuduna şırıngayla çamaşır suyu ve sıvı sabun enjekte eder. Küçük çocuğun vücudunun çeşitli yerlerini keserek işkence yapar. Neden olarak da “Kızıma ısınamadım ölmesi için yaptım” der.

 

Keçiören’de, 16 yaşındaki Berfin Ö. bilinmeyen bir nedenle tartıştığı babasını boğazından bıçaklayarak öldürdü.

 

17 yaşındaki genç bir kız “babam sürekli annemi dövüyor çocukları yaştaki sevgililerini evimize getiriyordu. Hep şiddet uyguluyor, annemi kadından saymıyordu... Annemi hep saçından başından tutarak testere ile dövüyordu. Yapma dediğim zaman bizi de dövüyordu. O gece babam eve alkollü geldi, annemi dövmeye başladı. Ben araya girdim silah patladı. Babam yere yığıldı öldü. Babamın cesedini evin arkasına götürdük. Annemlerin ekmek yaptıkları bir yer var orada yaktık. Sabaha kadar yandı.”

 

 

Duyanı şok eden, şaşırtan, hayretler içinde bırakan olaylar sosyal ve anomik gidişin bir ürünüdür. Bu yaşananlar hayra alamet değildir. Sorun ekonomik kriz, modernleşme, kentleşme, sanayileşme, teknoloji, postmodernizm, liberalizm, sosyal çözülme, ateizm, satanizm, uyuşturucu ya da dağılmış aileyle açıklanacak boyutları çoktan aşmıştır. Yaşananlar yukarıda sayılan ve sayılmayan yüzlerce faktörü içine alan bir insanlık sorununa işaret etmektedir.

 

 

 

Ortada kuralsızlık/normsuzluk olarak adlandırılan “anomik” bir durum vardır. Bu durum siyasal/toplumsal hastalıkların ve kirliliklerin temel nedenidir.Dukheim’in dediği gibi “Bugün artık mümkün olanı ve olmayanı, doğruyu ve doğru olmayanı, hangi hak, talep ve özlemlerin meşru olduğunu, hangilerinin sınırı aştığını bilemeyecek bir durumdayız”.

 

 

 

Cinayet bilinç bozulmasıyla başlar. 

 

 

Bilinç de anne/baba, evlat/eş vb. kavramlarının içeriklerinin boşalmasının sonucudur. 

 

 

Anne, baba, eş, evlat arasındaki değerler hiyerarşisi günümüzde alt üst olmuştur. 

 

 

İnsanların ve nesnelerin toplumsal bilinç tarafından algılanma biçimi değişmiştir. 

 

 

Bu durum toplumsal sorunların siyasal sorunlardan daha öncelikli hale geldiğini göstermektedir.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/sosyal-ve-siyasi-curume-441376m.html

Cinnet emareleri

 

 

Cinnet emareleri

 

 

Özcan Yeniçeri

 

 

İnsanların bugünkü davranışları büyük ölçüde aldıkları ya da alamadıkları bu eğitimin sonucudur. 

 

 Eğitim düzeni hasta olan bir toplumun hiçbir sistemi sağlıklı değildir. 

 

Hayvanlara, kadına, sağlık mensuplarına yönelik şiddette istikrar sürmekteyken bunlara bir de eğitim mensuplarına karşı gösterilen şiddet eklenmiştir.Hayvanlara yönelik saldırılar zaten ekranlardan hiç eksik olmamaktadır. 


Haberlerde ikinci sırayı ise kadına yönelik şiddet almaktadır. Bunları sağlık personeline yönelik saldırılar takip etmektedir.  Sağlık personeline yönelik şiddete bakıldığında hemen her olgunun şiddet nedeni olarak kullanıldığı görülmektedir.

 

Sağlık personeline yönelik şiddetle ilgili olarak haberlere düşen birkaç neden: “Hasta yakını iki kadın doktoru dövdü.” “Ölen hastanın yakınları doktoru dövdü.” “Randevuya geç kalan hasta doktoru dövdü.” “Sıra bekleyen hasta doktoru dövdü.”,  “Muayene sırasını kaçıran hastanın yakını doktoru dövdü.” “Hasta yakınları kadın doktoru dövdü.” “Bu kez doktor hastayı dövdü.” “İstanbul'da tepesi atan bir doktor İngiliz anahtarıyla hasta yakınını dövdü.” “Doktor ameliyat masasında ‘ücret’ için hastayı dövdü.”
  

Kopya çekemeyince öldürüyor!

 
Son zamanlarda eğitim/öğretim mensuplarına karşı gösterilen şiddette ciddi bir artış vardır. Eğitim mensuplarını tartaklamalar, dövmeler,  yaralamalar ve öldürmeler sıradanlaşmıştır.

 
Okullara eğitim materyalleri değil aynı zamanda silah sokmanın da ne kadar kolay olduğunu son yaşanan olaylar kanıtlamaktadır.

 
Psikopat tipler bir yana bazı veliler bile çocuklarının karşılaştıkları sorunlar için çözüm yolu olarak fiziki güç kullanmayı görmektedir.  Bu durum cinnetin toplumsal boyutunu göstermektedir.

 

Son günlerde eğitim kurumlarında meydana gelen şiddetle ilgili birkaç olay şöyledir:
 
 

Ceren Damar Şenel, hayatının baharında pırıl pırıl bir araştırma görevlisidir. Bir öğrenci kıyafeti giymiş psikopat tarafından fakültedeki odasında katledilmiştir.

 

Katil bir öğrenciydi. Yatay geçiş yaptığı okula 2. Sınıftan başlaması gerekirken birinci sınıftan başlatılarak haksızlığa uğratıldığını düşünüyordu.

 

Eğitim/öğretimin kurallarına uymak yerine, eğitim ve öğretimi kendine uydurmaya çalışıyor.

 

Dersleri yoğun olduğu için üniversiteye sınavdan sınava gittiğini söylüyor.

 

Sınavlardan geçebilmesi için kopya çekmek zorunda olduğuna inanıyor.

 

Sınav sırasında kopya çekerken yakalanıyor.

 

Ceren Damar Şenel’in, kopya çekerken onu yakalaması ve hakkında tutanak tutmasını katil içine sindiremez.

 

Eve gider babasının silahını alır ve görevini yapan öğretim görevlisinin odasına girerek ona 2 el ateş eder, yetmez bıçakla da saldırarak onu öldürür.

 

Ardından tabancayı başına dayar ve intihar etmek ister onu başaramaz!

 

Katil öğrencinin kopya çekmeyi bir hak olarak gördüğü, yatay geçişte kendisini bir üst sınıfa kaydedilmeyerek haksızlığa uğratıldığını düşündüğü, sınavdan sınava okula gitmenin yeterli olduğu kanaatini taşıdığı görülüyor.

 

Görevini yapan öğretim görevlisini bıçaklamayı ve silahla ateş etmeyi becerebildiği ama intihar için silahı kendisine döndürdüğünde bunu başaramadığı anlaşılıyor.

 

Bir diğer olayda ise lise ikinci sınıf öğrencisi, devamsızlık yüzünden tartıştığı öğretmenini, gitar kutusu içinde okula getirdiği tabancayla bacaklarından vurur. Yaralanan öğretmen hastaneye kaldırılır.

 

Bir başka okulda ise 14 yıllık bir öğretmen bir öğrenci velisi ve dört yakını tarafından dövülür. Öğretmenin bu saldırıda boyun kemiği kırılır. Hayati tehlikesi nedeniyle yoğun bakım ünitesine alınır.

 

Adı lazım değil bir lisede öğrencileri arasında “yan baktın” kavgası çıkıyor. Kavgada bıçakla yaralanan lise öğrencisi, kaldırıldığı hastanede hayatını kaybediyor.

 

İşin ilginç yanı üç olay da bu ülkede on gün içinde meydana gelmiştir.

 
Bütün belirtiler son zamanlarda örgütlü eğitimin giderek irtifa kaybettiğini göstermektedir. Formaliteye indirgenmiş bir eğitim sisteminden söz edilir olmuştur. İnsanların bugünkü davranışları büyük ölçüde aldıkları ya da alamadıkları bu eğitimin sonucudur. Davranışların, tutumların, alışkanlıkların ve inançların hemen hepsi eğitim sisteminin rahminde büyür. Eğitim düzeni hasta olan bir toplumun hiçbir sistemi sağlıklı değildir.

 
Tedaviye buradan başlamak lazımdır!



http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/cinnet-emareleri-441256m.html 

ÜLKEMİZE VE İNSANLARIMIZA NELER OLUYOR ?​

 

 

ÜLKEMİZE VE İNSANLARIMIZA NELER OLUYOR ?​

 

 Mehmet Sayın

 

Yaşadığımız günlerin en önemli konusu bu ;

Ne oldu bize ?

Neler oluyor ülkemize ve insanlarımıza ?

Bu yazımda yukarıdaki soruların cevabını arayacağım zira bu soruların cevabı bulunmadan Türkiye'de hiçbir meseleye çözüm bulunamayacağına inananlardanım.

Önce siyasetten ve siyasetçilerden başlayacağım;

Bizim ülkemizde siyaset insanlar birbirine çatıştırılarak yapılmaktadır benim gördüğüm en açık gerçek budur

Siyasetin ana enstrümanı karşılıklı restleşme , kutuplaşma ve hakarettir. 

Hatta siyaset mekanizması kendilerinden olmayanlara vatan hainliğini bile isnat edebilmektedir.

Bunun adı kayıkçı kavgasıdır ama kayıkçı kavgaları da kutuplaştırma ve çatışma doğurmaktan başka bir işe yaramamaktadır.

Sonuçları da ortadadır gören ve bakmasını bilen gözler hakikati anında görmekte "ama siyasetin körelttiği gözler" gerçeği görmemektedir.

Medya deseniz o bambaşka bir alemdir;

Çok kanallı ama tek seslidir o ses de iktidarın izin verdiği nispette çıkmaktadır gazeteler o kadar tektipleşmiştir ki zaman zaman hepsi aynı başlıkları bile atmaktadır.

Siyasetin hastalığı çatışmacılık tv'lerin her programının içerisindedir.

Zira çatışma ve kavga reyting sağlamanın ana unsuru haline gelmiştir.

Her şey de reyting içindir çünkü reyting almayan programlar yaşayamamaktadır.

Yemek yarışmaları bile kavga çıkarmaya yöneliktir.

Tv dizileri ise bir başka alemdir ;

Onlarda da şiddet unsuru ön plandadır ;

Bu konuda çok net bir örnek vereceğim ;

Mesela Çukur diye bir dizi var ki evlere şenlik;

İstanbul'un göbeğinde Suriye iç savaşı yaşanıyor sanki dizi dizi değil belediye mezbahası.

Dizideki figüranların her biri ellişer kere falan öldüler ve hala da sapır sapır dökülüyorlar dizide olmayan tek şey devlet ve devletin polisi ve bu dizi de reytinglerde tavan yapıyor ondan sonra hepimiz birden "bize neler oldu" sorusuna cevap arıyoruz olan şudur ki ;

"Diziler fırtına ekiyor memleket de bora biçiyor"


Peki fırtına ekip bora biçen sadece diziler mi;

Değil elbette

Bu kadar anormal olayların ve şiddet ortamının sonucu da böyle olacaktır tabii.

Yani milletçe hepimiz bu ortamdan etkileniyoruz ve barut fıçısı gibiyiz adeta patlayacak yer arıyoruz.

Başka türlüsü de olamazdı zaten.

Anlayacağınız bu memlekete olanlar oluyor;

Daha da beteri olabilir.

Zaman bu ülkedeki herkesin iki elini başına koyup düşünmesi gereken zamandır.

Tabii vakit daha da geçmeden.
  

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/mehmet-sayin/ulkemize-ve-insanlarimiza-neler-oluyor-441081m.html