türk adaleti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
türk adaleti etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Mayıs 2020 Çarşamba

SOSYAL ADALET MİLLÎ BİRLİĞİN PERÇİNİDİR

 
 
 
 
 
 
SOSYAL ADALET MİLLÎ BİRLİĞİN PERÇİNİDİR
 
 
 
Prof. Dr. Cihan Dura
 
 
 

Sosyal adalet millî birlik için vazgeçilmez bir unsurdur. Bir perçin, çimento rolü oynar. Millî birliği besler, pekiştirir, canlı tutar.
 
 
 

Sosyal adalet halkçılığın, sosyal ahlakın bir gereğidir. Sosyal adalet her alanda yönetimde, ekonomide halkın yararını gözetir, güçsüz kesimlerin korunmasını öngörür. Her türlü sömürüye karşıdır. Tek tek bireyleri değil toplumun tümünü hesaba katar.
 
 
 

Halkçılıkta çalışma ve hak esastır. Halkçılık toplum düzenini emeğe ve hakka dayandırmayı amaçlayan bir ilkedir. Buna göre, insan ancak çalışmakla bir hak kazanır. Eşitlik halkçılığın temel bir ögesidir. 
 
 
 
Türkiye Cumhuriyeti’nde herkes dil, din, mezhep, soy, cinsiyet ve siyasi görüş farkı gözetilmeksizin yasalar önünde eşittir, eşit muamele görür. Halkçılık ilkesi ile, toplumun bütün bireyleri arasında siyasal, hukuksal eşitlik sağlanmış, grup ve sınıf ayrıcalıkları kaldırılmıştır.
 
 
 
 
 Ancak şu da var ki, eşitlik tek başına adaleti sağlayamaz. O zaman ekonomik adaleti de içeren sosyal adalet sistemine ihtiyaç duyulur.




Adaletle muamele görmek insanın bir ihtiyacıdır. Sosyal adalet toplumu tek tek birey olarak değil bir bütün olarak görür, istisnasız bütün bireyleri hesaba katar. Sosyal adalet sosyal ahlakın bir gereğidir.



Sosyal adaletin geçerli olduğu bir toplumda: ülkenin gelir ve zenginliklerinden bir azınlık değil, toplumun güçsüz kesimleri dahil bütün bireyleri adaletli bir şekilde yararlanır. Bütün bireyler insanca yaşama, çalışma, yeteneklerini serbestçe geliştirme, âdil sosyal güvenlik imkânlarına kavuşmuştur.
 
 
 
 Sağlık ve eğitim hizmetleri herkese açıktır. Toplumun ekonomik bakımdan güçsüz kesimlerinin, özellikle köylülerin, kent varoşlarında ve gecekondularında oturanların gönenç düzeyini yükselmek başlıca hedeftir.
 
 

Nimet ve külfetler toplumda âdil olarak dağıtılmaktadır. Her birey ülkede hakça bir paylaşım olduğu, kendisine de âdil davranıldığı kanaatine sahiptir. Atatürk’ün büyük ülküsü böyle bir Türkiye’nin yaratılması idi; nimet ve külfetin her yurttaş için eşit tutulduğu, ekonomik sefaletin kalmadığı, herkesin çalıştığı oranda hak sahibi olduğu, çalışan, üreten, mutlu ve ayrıcalıksız bir Türkiye…



Sosyal adalet birey ve bütün bireyler üzerinde böylesine olumlu etkiler yapıyor. Fakat etkileri bununla bitmiyor, zincirleme devam ediyor. Bu sefer millî birlik üzerinde de pekiştirici ve yaşatıcı etkiler icra ediyor.
 
 

Sosyal adalet birey üzerinde, dolayısıyla bütün bireyler üzerinde maddî ve manevi etkiler husule getirecektir. İyi beslenen, sırtı pek, kendini güvende gören, geleceğe güvenle bakan, fizik ve psikolojik bakımdan sağlıklı, çalışkan, yaratıcı bireylerden oluşan bir toplum ortaya çıkaracaktır.
 
 

Her birey, sosyal adalet varsa, kendini toplumca sahiplenilmiş hissedecektir. Eğer ülkede milyonlar aynı duygu içindeyse, bu durumun Millî birliği ne kadar olumlu etkileyeceğini tahmin etmek zor değildir. 
 
 
 
İnsanlar birbirine yaklaşacak, birbirine ilgi ve sevgi duyacak, kaynaşacak, huzur ve dayanışma içinde olacak, aşağılama, kıskanma, hasetlik olmayacaktır. Ne kadar çok ortaklıkları olduğunu daha iyi anlayacaklardır. Tarihlerine, kültürlerine, ortak dillerine olan ilgileri artacaktır. Bu yönelişler de millî birliği pekiştirecektir. Sosyal adaletin olmadığı durumda ise, bütün bu etkilerin zıttı meydana gelecektir.
 
 

Sonuç olarak diyebiliriz ki, bir ülkede millî birliği sağlayan yalnızca tarih, kültür, dil birliği değildir. 
 
 
Evet, bunlar insanları birbirine yaklaştırır, millî birliğe vücut verir. 
 
 
Ancak millî birliğin tam ve kalıcı olması için bir ortaklığa daha ihtiyaç vardır. O da sosyal adalettir. 
 
 
Sosyal adalet millî birliği pekiştirir, sağlamlaştırır, zayıflamasını önler, canlı tutar. 
 
 
Sosyal adalet bir ülkede ne kadar yaygınsa, millî birliği pekiştirici etkisi de o kadar güçlü olacaktır.
 
 

19 Şubat 2019 Salı

Sosyal ve Siyasi Çürüme!

 
 
 
 
Sosyal ve Siyasi Çürüme!
 
 
Özcan Yeniçeri
 
 
İnsanların ve nesnelerin toplumsal bilinç tarafından algılanma biçimi değişmiştir. 
 
 
Bu durum toplumsal sorunların siyasal sorunlardan daha öncelikli hale geldiğini göstermektedir.

 
 
 
Türkiye’de siyaset karışık ve dağınıktır. 
 
 
Siyasi görüşler iç içe girmiş, düşünceler tanınmaz hale gelmiş, hangi siyaset neyi savunuyor belli değildir. 
 
 
Dünün muhalifleri bugünün muvafığı haline gelmiş, dünün ayakaltı edilen değerleri bugün baş tacı edilir haldedir.
 
 
 
Sınırlar arasındaki duvarlar yıkılmış, katı olanlar esnemiştir. Zıt şeyler birbirlerini dönüşür hale gelmiştir. Artık o ya da bu yoktur, azcık o azcık bu vardır. Dahası cinsler (insan-hayvan), cinsiyetler (kadın-erkek), inançlar (inanç-inançsızlık), ideolojiler (sosyalist-kapitalist) vb. arasındaki sınırlar büyük ölçüde kalkmıştır. Doğru-yanlış, iyi-kötü, haram-helal, zalim-mazlum gibi kavramlar büyük ölçüde işlevlerini kaybetmiştir.
 
 
 
Doğru görünen yanlışlar, iyi sanılan kötüler, mazlum tipli zalimler, melek yüzlü şeytanlar her yanı sarmıştır. 
 
 
 
İnsanlar sarkaç gibi değerlerin bir ucundan diğerine savrulmaktadır.
 
 
 
Dinsizlik, dindarlık, aile, namus ve şeref gibi kavramların içi boşaltılmıştır. 
 
 
 
 Dünyayı heva, heves, zevk ve tatminden ibaret gören insan sayısında ciddi bir artış vardır.

 
 
Canilik kabuk değiştirdi
 
 
 
Cinayet ilk insanla başlar. Ancak istisnai denilecek türden anlamsız, mantıksız, imkânsız, nedensiz, çapraşık cinayetlerin rutin hale gelmesi sosyal çürümenin boyutlarını göstermektedir.
Birkaç gün içinde basına düşen cinayet türleri insanlık için alarm zillerinin çaldığını göstermektedir.

 
Mersin'de lisede müdür yardımcısı Kübra Aşkın, otomobiliyle evine giderken, yolunu kesen 2 yıl önce boşandığı gemi mühendisi eski eşi tarafından tabancayla öldürülüyor.


 
Gülay A. isimli kadının evine eskiden birlikte yaşadıkları bir şahıs balkondan tırmanarak girer. Şahıs Gülay A.'yı yanında bulunan pompalı tüfekle rehin alarak polis memurlarına ateş açar. Açılan ateşte polis memuru Mehmet Aksoy ölür. Aksoy’un yanında bulunan diğer polis memuru çatışmada katili vurarak öldürür.


 
12 yıllık evli bir kadın, bir buçuk yaşındaki kızı Eylül Miray'ın vücuduna şırıngayla çamaşır suyu ve sıvı sabun enjekte eder. Küçük çocuğun vücudunun çeşitli yerlerini keserek işkence yapar. Neden olarak da “Kızıma ısınamadım ölmesi için yaptım” der.


 
Keçiören’de, 16 yaşındaki Berfin Ö. bilinmeyen bir nedenle tartıştığı babasını boğazından bıçaklayarak öldürdü.


 
17 yaşındaki genç bir kız “babam sürekli annemi dövüyor çocukları yaştaki sevgililerini evimize getiriyordu. Hep şiddet uyguluyor, annemi kadından saymıyordu... Annemi hep saçından başından tutarak testere ile dövüyordu. Yapma dediğim zaman bizi de dövüyordu. O gece babam eve alkollü geldi, annemi dövmeye başladı. Ben araya girdim silah patladı. Babam yere yığıldı öldü. Babamın cesedini evin arkasına götürdük. Annemlerin ekmek yaptıkları bir yer var orada yaktık. Sabaha kadar yandı.”
 
 

Duyanı şok eden, şaşırtan, hayretler içinde bırakan olaylar sosyal ve anomik gidişin bir ürünüdür. Bu yaşananlar hayra alamet değildir. Sorun ekonomik kriz, modernleşme, kentleşme, sanayileşme, teknoloji, postmodernizm, liberalizm, sosyal çözülme, ateizm, satanizm, uyuşturucu ya da dağılmış aileyle açıklanacak boyutları çoktan aşmıştır. Yaşananlar yukarıda sayılan ve sayılmayan yüzlerce faktörü içine alan bir insanlık sorununa işaret etmektedir.
 
 
 
Ortada kuralsızlık/normsuzluk olarak adlandırılan “anomik” bir durum vardır. Bu durum siyasal/toplumsal hastalıkların ve kirliliklerin temel nedenidir.Dukheim’in dediği gibi “Bugün artık mümkün olanı ve olmayanı, doğruyu ve doğru olmayanı, hangi hak, talep ve özlemlerin meşru olduğunu, hangilerinin sınırı aştığını bilemeyecek bir durumdayız”.
 
 
 
Cinayet bilinç bozulmasıyla başlar. 
 
 
Bilinç de anne/baba, evlat/eş vb. kavramlarının içeriklerinin boşalmasının sonucudur. 
 
 
Anne, baba, eş, evlat arasındaki değerler hiyerarşisi günümüzde alt üst olmuştur. 
 
 
İnsanların ve nesnelerin toplumsal bilinç tarafından algılanma biçimi değişmiştir. 
 
 
Bu durum toplumsal sorunların siyasal sorunlardan daha öncelikli hale geldiğini göstermektedir.

21 Ekim 2018 Pazar

Amerikalı Papaz

 

 

Amerikalı Papaz

 

Yusuf Dülger 


Brunson, “casusluk” suçunu işlememiş olsa bile, Türkiye’de bir misyonerlik suçu işlemiştir.

 

Brunson: “Casustu değildi, yargı vardı yoktu, cezası azdı çoktu”  türünden çok konuşuldu. Verilere göre konuşup karar vermek en doğrusudur. Ben dosyanın muhtevasını bilmediğim ve hukukçu olmadığım için esasa girmeyeceğim, görünen yüzüne bakacağım.

Bu papaz Türkiye’de kilise açmış, yurttaşlarımızı Evangelist Hıristiyan yapmak için çok uğraşmış. Bölücülerle konuşmuş. Fetöcülerle ilişki kurmuş. Sonradan ifade değiştirmiş olsalar bile (niye değiştirdilerse) birkaç kişi Brunson’un casusluk yaptığı yönünde tanıklık yapmış.

Brunson tutuklandıktan sonra,  ABD harekete geçti. Başkan Yrd. Pence, “Tanrı çabalarımızın karşılığını verdi” dedi. Donald Trump Türkiye’yi tehdit etti, “Brunson’ın serbest kalması için savaşıyoruz” dedi, Türkiye’ye gün ve saat verdi. 
 
Recep Erdoğan: “Bu can bu bedende olduğu, ben bu görevde kaldığı sürece bu ajanı/casusu vermem!.. Bizim papazı verirsen sizin papazı veririm” gibi sözler söyledi. 
 
 Karşılıklı yapılan bu açıklamalar sizde nasıl düşünce yaratır?..

Sonra ne oldu: R. Erdoğan görevinde dururken papaz gitti. Bizim papaz gelmedi. ABD yetkililerinin ifadelerinden anlaşıldığına göre bizim hukuk değirmenin iki taşı arasında kaldı, vs.

Burada iki husus dikkatimden kaçmadı: 1-Evangelist Papazın misyonerlik faaliyetleri. 2-Türkiye’deki bazı “Kemalist” devrimcilerin ideal hukuktan söz ederek Brunson olayının daha fazla karıştırılmadan kapanması için hukuk felsefesi yapmaları,-belki-farkında olmasalar bile AKP ve ABD’yi rahatlatacak bir tutum içerisine girmeleri. Bu iki düşüncemi kısaca açayım.

Bir defa Brunson, “casusluk” suçunu işlememiş olsa bile, Türkiye’de bir misyonerlik suçu işlemiştir. Gözümüzden kaçırmayalım ki, Brunson’ın misyonerliği klasik bir Katolik misyonerliği değil; İsevilik ve Museviliğin harmanlanması ve güncellenmesiyle, Yahudi/İsrail Siyonizminin bilenmiş ve canavarlaşmış şeklidir. 
 
Bunun adı Evangelizmdir. 
 
Bu basit bir şey mi? Olayın bu yönü Türkiye’de pek konuşulmadı. Hepimizin bildiği bir olayı hatırlatayım.  
 
Cumhuriyet’in ilk yıllarında Bursa’daki bir ABD Kız Kolejinde, misyonerlik faaliyetleri sonucu, iki üç Türk kızının Hıristiyan olması üzerine Mustafa Kemal Atatürk o Amerikan okulunu kapattırmıştı.

İkinci konuya geleyim. Türkiye’de bazı kişi ve kesimler, ABD ve AKP karşıtı olarak gözüküp bilindikleri halde, ikiye bir, değişik gerekçelerle, AKP’yi rahatlatacak yorumlar yapmakta, adımlar atmaktalar.
 
 Brunson olayı bunun son örneğidir. Neymiş efendim hukuk varmış, bağımsız yargı varmış. Brunson kararına tepki duyanlar doğru düşünmüyorlarmış.  
 
Atatürk’ün ve Türkiye Cumhuriyeti’nin savunucuları şu günlerde bu tartışmalarla vakit geçirmemeliler. Görmemiz gereken tehlikeleri tüllendirmemeliler. 
 
Şu açıktır ve inkâr edilemez: AKP (Kurucu öncüleri) bir ABD projesidir. AKP’nin beyin takımı, Amerika’ya savaş açmış gibi görünseler de, ABD çengel-yahut-sarmalından kurtulabilmiş değiller.  
 
AKP-ABD nikahı hala bozulmadı. Bu izdivacın Kuzey Afrika ve Ortadoğu’da yaptığı birlikteliğin kanattığı yaralardan hala pis kan akıyor. 
 
Fazla iyimserlik Türkiye’ye zarar getirir. Sizin AKP ve AKP’nin oluşturduğu paralellere (hukuk, eğitim, kolluk, bürokrasi vb) verdiğiniz destek AKP’yi rahatlatıp güçlendiriyor. 
 
AKP’nin rahatlayıp güçlenmesi ABD’yi rahatlatır. 
 
AKP ve ABD’nin rahatlayıp güçlenmesi Türkiye Cumhuriyeti’ne zarar verir.
 
 
http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/yusuf-dulger/amerikali-papaz-440986m.html