Toplumu kim hasta ediyor?

 

 

Toplumu kim hasta ediyor?

 

 

Ahmet Gürsoy

Benim ülkemde toplumsal travma ve patoloji yaşanıyor. 


İnsanlar arasında halk deyimi ile "arızalar" arttı. 


Peki, artan toplumsal patolojiye kim bakıyor?


 Bu derin travmayı çözmek kimin, hangi yönetimin görevi?


Eğitimin mi?


Sağlığın mı?


Meclis'in mi,

 

 

Hükümetin mi?

Kimin?


Okullara gidin, sınıflara girin, bakın bakalım ne manzara göreceksiniz.


- Disleksi (öğrenme güçlüğü),


- Hiperaktivite, 


- Otizim (sosyal ilişki kuramama bozukluğu)

- Zeka geriliği vd.

 

 

Bunların tamamı kaynaştırma eğitimi adı altında aynı sınıfta. 


Her birinin ayrı öğrenme güçlüğü sorunu olan bu grupları tek sınıfta normal öğrencilerle bir arada tuttunuz mu, öğretmeni kaça bölmüş olursunuz varın siz hesaplayın.


Elbette tek neden sınıfların karışık olması değil. 


Öğrenmeye ayrılan zamanın, öğretmeye ayrılan zamanla doldurulup doldurulmadığı da değil. 


Asıl sorun ve patoloji, özür gruplarındaki sayısal artış. 


Toplumda psikopat, sosyopat, algı düşüklüğü olanların sayısı arttı. 


Okullar ve sınıflar bunun somut göstergeleriyle dolu. 


Türk toplumu gittikçe  yavaş yavaş eriyor ve hastalanıyor.


Asıl sorun bu.


Bunu neden kimse görmüyor ya da görmek istemiyor. 


Halbuki sosyal yaşam mesajları, açık ve net bir biçimden toplumun hastalandığını, sosyal bünyenin derin bir yara aldığını hepimizin yüzüne haykırıyor.


Kadın cinayetlerine bakın.


Sadece geçen yıl 400 kişiden fazla cinayet işlenmiş.


İntiharlar..


Cinsel sapmalar. 


Basına yansımayan ensest ilişkilerin saldırganlık düzeyinde yaşanan artışlar. 


Aile içinde üstü örtülen, dışarı sızdırılmayan sessiz çığlıklar. 


Burada yaşanan psikolojik yıkım.


Genç evliliklerdeki boşanma sayısındaki artış.

 
Evden kaçanların, kocasını-karısını aldatanların tv ekranlarından anlattığı dudak uçuklatan hikayeler…


Daha saymaya gerek var mı?


İşte toplumsal patoloji ve büyük travma bu.


Ne yazık ki, bu sesleri yetkililerden kimse duymuyor. 


Çare düşünmüyor. 


Daha fazla artmaması için önlem almıyor. 


Herkes kulaklarının üzerine yatmış olup biteni seyrediyor. 


İktidara göre bunun çaresi çok basit. 


Herkesi imam hatibe kayıt edersin, eğitim sonunda sorun biter.


Zeka geriliğini imam-hatip eğitimi ile düzeltebilir miyiz?


Otistik, imam-hatip okursa normale döner mi?


Döner diyorsanız, sorun yok.


 Devam edin. 


Ama dönmez. 


Öyle ise, sorunun çözümü dini eğitim değil. 


Başka bir şey..


Köyden kente göç, göçün zorunlu sorunu olarak ortaya çıkan kentleşme sorunları, sosyal uyumsuzluğu tetikliyor. 


Uyumsuz ortamların doğurduğu çocuklar, okul sıralarına geliyor, sokaklara dağılıyor, hayata atılma mücadelesi veriyor ve bu mücadelenin ekonomik karşılığını bulamıyor. 


Acımasız ve oldukça sert bir işsizlik duvarına tosluyor. 


Ve ne yazık ki buradan çıkamıyor.


Hayal kuramıyor.


Gelecek öngörüsü yapamıyor.


Çaresizlik bütün ülkeyi akşam karanlığı gibi sarıyor.


Hatalı ilaç kullanımı, kötü gebelik süreci, tarım ürünlerindeki katkı maddeleri, hava kirliliği, genetiği ile oynanmış gıdalarla biz Türkleri; zombilere mi, akılsızlara mı, otistiklere mi dönüştürüyor soran izleyen, araştıran var mı?



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/toplumu-kim-hasta-ediyor-54143yy.htm

Ahlaksızlık, bir milli güvenlik sorunudur!

Ahlaksızlık, bir milli güvenlik sorunudur! 



Ahmet B. Ercilasun 




Ahlaksızlık, az sayıda kişilerle sınırlı olursa bir millî güvenlik sorunu hâline gelmeyebilir. Ancak ahlaksızlık bütün toplum katmanlarına yayılırsa ciddi bir güvenlik sorunu hâline gelir.



Ahlak toplumların en önemli değerlerinden biridir. Toplumdan topluma değişen ahlak anlayışları vardır ama bütün toplumlarda ortak olan, ortak olması gereken, evrensel ahlak değerleri de vardır.


Yalan söylemek, hırsızlık yapmak, rüşvet almak bütün toplumlarda ahlaksızlık sayılır. Ahlakı sadece cinsî konulara indirgeyen; hırsızlık, yalancılık gibi ahlak dışı hareketleri hafife alan toplumlar çürümeye yüz tutmuş toplumlardır. 


Batının cinsî konulardaki serbestliğini vahim ahlaksızlıklar olarak gören toplumumuz ne yazık ki aynı hassasiyeti diğer konularda göstermiyor. 


Son yıllarda yaygın olarak işitilen "Çalıyor ama çalışıyor." söylemi bu duyarsızlığın en tipik göstergesidir.


Müslümanlığı en iyi temsil etme iddiasında olan bir örgüt yıllarca soru çalmış, soru çalarak kendi adamlarını üniversitelere ve harp okullarına yerleştirmiş, böylece on binlerce insanın da hakkını yemiştir. Örgütün yöneticileri ve bağlıları bütün bunları normal saymışlar, hatta sevap işlediklerine inanmışlardır.


Yıllarca süren bu hırsızlıkları görmek, önlemek ve suçluları cezalandırmak mevkiinde bulunan yöneticiler de "Alınları secdeye değiyor." diye düşünerek bunları görmemişler, gördülerse de göz yummuşlardır.



Alınları secdeye değen ama hırsız ve sahtekâr olan bu örgüt sonunda gerçekten bir millî güvenlik sorunu olmuş ve alçakça bir darbe teşebbüsünde bulunmuştur.


 Ancak 250 şehide mal olduktan sonra örgüt mensupları cezalandırılmaya başlanmıştır. 


Benzer örgütler bugün de vardır. Yalan dolanla insanları kandırmanın, üstelik bunu din kisvesi altında yapmanın dinle de ahlakla da ilgisi yoktur. 


Tarihimizde olumlu rolleri de bulunan tasavvuf cereyanlarıyla da ilgisi yoktur. Filan tarikatın veya cemaatin mensubu olduğu için, başka insanların haklarının yenmesi pahasına işe alınan, belli mevkilere getirilen kişiler belki ahlaksızlık yaptıklarını düşünmüyorlar. Belki "ideal"leri uğruna sevap işlediklerini de sanıyorlar. Ama yaptıkları düpedüz ahlaksızlıktır. 


Buna yol verenler, buna müsaade edenler de aynı ahlaksızlık girdabının içindedirler. Çünkü ortada hakları yenen insanlar vardır. Liyakatsiz oldukları hâlde kayırılan insanların, başında bulundukları işleri bozmaları, devleti zarara sokmaları vardır. Neresinden bakarsanız bakın, hak yemek, liyakatsiz insanları iş başına getirmek ve bütün bunlara müsaade etmek ahlaksızlıktır.


Ahlaksızlığın en vahimi din görüntüsü altında yapılanıdır. 


Dinler, özellikle bizim dinimiz ahlak kavramı üzerine kurulmuştur. 


Ahlak, Müslümanlığın en önemli kavramlarından biridir. 


Neredeyse bütün emirler ve yasaklar ahlak kavramı için vardır. 


Namaz kılmak da oruç tutmak da öyledir.


 İbadet, kötülüklerden, ahlaksızlıklardan arınmak için yapılır. 


Sadece Allah'ın kulu olduğunuzu bilirsiniz. 


Başkalarına kulluk etmezsiniz. 


Kul hakkı yemekten korkar, Allah'a sığınırsınız.


 Böyle bir dinin mensubu olan, bununla gurur duyan insanlar başkalarının hakkını yer mi, yalan söyler mi, insanların malına, hele hele devletin malına el uzatır mı?


Eğer bir ülkede bu tür ahlaksızlıklar toplumda mazur görülür, hele hele insan kayırmalar, devlet malına el uzatmalar, yönetim kademelerinde aşağıdan yukarıya veya yukarıdan aşağıya doğru yayılırsa o zaman ahlaksızlık gerçekten bir millî güvenlik sorunu hâline gelir. 


Düşününüz ki bir ülkenin millî varlıkları ona buna peşkeş çekiliyor, stratejik değeri olan tesisler yabancılara satılıyor, devlet bankalarından hakkı olmayan iş adamlarına krediler veriliyor, "Sen benim için şunları yap, ben de sana şunları sağlayayım." deniliyor… Böyle bir durum millî güvenlik sorunu sayılmaz mı?

Yazarların hüküm cümlesi yerine soru cümleleri kurmak zorunda kalmaları bile ciddi bir sorunla karşı karşıya kaldığımızın belirtisidir.

 

 

Telefonumuza, televizyonumuza güvenemiyoruz. 

Topumuza, tankımıza, tüfeğimize güvenemiyoruz. 

Hangi ihalede hangi iş adamına ne verildi acaba, diye şüpheler içinde kalıyoruz. 

Şüphe insanı kemirir. 

Toplumun büyük çoğunluğunda böyle şüpheler varsa toplumdaki birlik ve güven duygusu da kemiriliyor demektir. 

Ahlaksızlığın yol açtığı bu durum da başlı başına bir millî güvenlik sorunudur.     



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/ahlaksizlik-bir-milli-guvenlik-sorunudur-54004yy.htm 

Çok ürkütücü bir alarm!..

 

Çok ürkütücü bir alarm!..

 

 Mehmet Faraç 

 

 Toplumun çeşitli katmanlarında şiddet içeren reflekslerde çok şaşırtıcı ve dehşet verici değişimler yaşanıyor...


Kendi içindeki sosyal bunalımları, ekonomik çıkmazların cenderesinde kangrenleştiren bir siyasal ortam dayatıyor bu değişimi...


Siyasal sistemin, yanlış ekonomik politikaları örtbas için topluma dayattığı baskılarla büyüyen işsizlik, geçim sıkıntısı ve pahalılık çıkmazı, yaşanan kaos ortamının en büyük gerekçeleridir...


Ve bir de yokluk içinde ayakta durmaya çalışan insanlar, vergi baskısıyla bunaltılınca, işte şiddet içeren refleksler şaşırtıcı biçimde yön ve yöntem değiştiriyor...




Evet; bunalıma sürüklenmiş kitlelerin çeşitli coğrafyalarda siyasal sisteme tepkileri nasıl değişim geçiriyorsa, Türkiye'de bu sıkıntılardan muzdarip insanların kendilerini ifade etmeleri, dışa vurmaları, çözüm ararken çaresizliğe düşmeleri de aynı biçimde, şoke edici bir değişimin çıkmazında sürükleniyor...


Fransa'da, Brezilya'da ve daha geçen haftalarda Irak'ta insanların yolsuzlukları, işsizliği,  pahalılığı, enflasyonu, zamları, geçim sıkıntısını ve de gelir dengesizliği rezaletini protesto için gösteri haklarını kullanmaları büyük güvenlik sıkıntılarına yol açmıştı...


İnsanlar elbette haklarını kırmadan-dökmeden yasal protesto yöntemlerini kullanarak yerine getirmeli ama Türkiye'de toplumun yıllardır içinde debelendiği çaresizlik ve en çok da işsizliğin sıkıntıları direkt bireyi, aileyi, toplumu vurmaya devam ediyor... 


Hem de en acımasız biçimde!..


Çaresizliğin dehşeti!..


Son yıllardaki olaylara dikkat ettiniz mi; toplumun kendi sıkıntılarını aşmak için gösterdiği refleksin içinde büyüyen şiddet, en çok bireyin kendisini ve yakın çevresini vuruyor, yaralıyor, hatta öldürüyor!..


Neler mi yaşanıyordu geçen aylarda Türkiye'de?.. 


Tarihte görülmemiş biçimde cinayet vakaları toplumu sarsarken, bir yandan da kadına yönelik şiddet ve cinayetlerde de ne yazık ki patlama oldu...

 "Kadın Cinayetlerini Durduracağız Platformu"na göre, 2018 yılında 440, 2019'un ilk 6 ayında ise 214 kadın öldürüldü...

 

 

Ancak geçim sıkıntısı, işsizlik gibi sosyal bunalımlardan kaynaklanan sıkıntılar yalnızca aile içerisinde kanlı olaylara yol açmıyor, diğer taraftan ülkenin neredeyse her bölgesinde başta "pompalı" tüfekler olmak üzere, silahlarla gerçekleştirilen eylemler aileler ve aşiretler arasında büyük çatışmalara da neden oluyor...


Ne yazık ki bireyin direkt kendisini vuran ve karşısındakini de hedef alan eylemler bunlardan ibaret değil...


Toplu taşıma araçlarında kadın-çocuk demeden saldırılar, apartmanlarda-sitelerde komşu kavgaları, trafikte kadınları da hedef alan maganda vakaları, en küçük tartışmanın kan davasına yol açtığı çatışmalar ve ihtilaflarla yaşanan cinayet vakaları sıradan-basit anlaşmazlıklardan kaynaklanmıyor...


Tüm bu olayların kökeninde, en büyük gerekçe olarak hiç kuşkusuz geçim sıkıntısı, ağır vergilerin yol açtığı buhranlar, toplum psikolojisinin bozulması, işsizlik, enflasyon, iflaslar ve sosyo ekonomik çaresizlikler de var...


Peki; yazının başında, "toplumun çeşitli katmanlarında şiddet içeren reflekslerde çok şaşırtıcı ve dehşet verici değişimler yaşanıyor" derken, neye dikkat çekmek istedik?..


İşte bu sorunun cevabı, bireyi ve toplumu vuran şiddet olayları dışında, çok daha tehlikeli bir toplumsal trajediyi de gözler önüne seriyor...


Son olaylar dehşet verici, ürkütücü ve ardı ardına yaşandığı için de çarpıcı bir olaylar silsilesinin ne yazık ki "salgın"a dönüşmesi gibi!..


Girdap, siyanür, salgın!..


Evet; neler oluyor bu ülkede?..


Bu ülkenin kentleri, mahalleleri, ücra köşelerindeki apartmanları ve yoksul gecekonduları hangi vahşetlere mekan oluyor?..


İnsanlar içinde bulundukları derin buhranları aşamazken; yoksulların borç batağında ve kredi çıkmazında, elektrik borçlarını ödeyemedikleri için karanlıkta yaşamaya zorlandıkları evlerde ne tür vakalar yaşanıyor?..


Bu toplumun bireyleri, insanı sarsan sıradan intihar vakalarından kendilerini ve ailelerini aynı anda yok eden toplu intihar dehşetine nasıl mahkum olabiliyor?..


5 Kasımda; İstanbul-Fatih'te, elektrik borcu nedeniyle karanlıkta, açlık ve sefalet çıkmazında yaşamaya çalıştıkları bir virane apartmanda, 4 kardeşin kendilerini siyanürle ölüme sürüklemesinin nedeni ekonomik çıkmazlardı...


8 Kasımda, Antalya'da Selim Şimşek (36); eşi Sultan Şimşek (38) ile çocukları Ceren (9) ve Ali Çınar Şimşek'le (5) birlikte siyanürle intihar ederken de aynı sıkıntılardan muzdarip oldukları anlaşılmıştı; işsizlik ve geçim çıkmazı...


Korkutucu gidişat!..


Ve bu olayların ne yazık ki "salgın" olarak nitelendirilmesine yol açacak son vaka dün yine İstanbul'da yaşandı... Ne kadar acı ki, yine siyanürle toplu intihar!..


Bakırköy'de bir evde Bahattin Delen (38), eşi ve çiftin 6 yaşındaki oğullarının cansız bedeni bulundu, siyanür dehşeti yine ülke gündemine oturdu...


O halde Aile Bakanlığı'nın, üniversitelerin, vakıfların, toplum bilimcilerin, psikologların-sosyologların entegre bir proje ile harekete geçmesi gerekiyor...


Çünkü Türkiye; yıllardır trafikte, toplu taşıma araçlarında ve apartmanlardaki kavgalardan büyük aile ve aşiret çatışmalarına, pompalı tüfek saldırılarından kadın cinayetlerine giden süreçte iyice sarsılırken, son günlerde çok şaşırtıcı ve ürkütücü bir girdaba sürükleniyor; "toplu intiharlar!."


Sosyal medyada intihar haberlerinin veriliş biçimi tartışılırken, asıl gerçek ne yazık ki göz ardı ediliyor;


Devlet 15 gün içerisinde yaşanan 3 siyanürle toplu intihar vakasına rağmen ne zaman harekete geçecek, nasıl önlemler alacak ve ne tür rehabilitasyon çalışmaları yapacak acaba?..


Bu olayları işsizlik, yoksulluk, zamlar, enflasyon, ağır vergiler ve hayat pahalılığı gibi sosyo-ekonomik çarpıklıkların tetiklediği net olarak bilinirken, Türkiye Cumhuriyeti'ni yönetenler ne zaman harekete geçecekler?..


Ve en önemlisi de muhalefet partileri; Suriye tartışmaları, Trump muhabbetleri, medya geyikleri memleketi boş yere meşgul ederken, iktidarı sosyal buhranların yol açtığı trajedilere karşı ne zaman harekete geçmeye zorlayacak?..


Açıkça söylemek lazım; ardı ardına 3 siyanürlü toplu intihar vakası Türkiye'nin dehşet verici bir döneme sürüklendiğinin çok çarpıcı işaretidir...


Çünkü çaresiz bırakılan insanlar, içinde bulundukları girdabı tarihin hiç bir döneminde bu kadar sarsıcı biçimde dışa vurmamışlardı...


Toplum ağır, korkutucu ve sarsıcı vakalarla alarm veriyor!..


Uyarıyoruz; bu alarm çok ürkütücüdür ve çok tehlikelidir!..



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/cok-urkutucu-bir-alarm-53919yy.htm

Yıpranan Kurum ve Toplum!

 

 

 

Yıpranan Kurum ve Toplum!

 

Özcan Yeniçeri

 

 

Türkiye’de hırpalanmayan, örselenmeyen ve yıpratılmayan hiçbir kurum ve kavram kalmamıştır. 

 

 

Bu durum toplumda büyük bir güvensizlik duygusu yaratmıştır.

Yığınları toplum, toplumları millet yapan dört temel öğe vardır. Bunlar; ilmiye sınıfını temsil eden eğitim, adalet dağıtan yargı, maneviyat aktaran din ve bağımsızlığın teminatı askeri kurumlardır. 

 

 

 

Bu unsurlar, milletleri var eden çadırların orta direkleridir. Bu direklerin çökmesi halinde milleti koruyacak başka bir faktör bulmak mümkün değildir.

 

 

 

Devlet soyut bir mekanizmadır ve varlığını sahip olduğu bu kurumlardan alır. Kurumları sağlıksız bir devletin kendisi de sağlıksızdır. 

 

 

Eğitimi, yargısı, güvenliği ve kültürü ile onların dayandığı kurumları sağlam olan bir ülkenin gelecek kaygısı duymasına gerek yoktur.

 

 

 

Bu sebepledir ki dünyanın her yerinde ülke işgalci ve yıkıcıları, işe ilk önce o ülkeye vücut veren kavram ve kurumları tahrip etmekle işe başlarlar.

 

 

 

Bir millete var olma iradesini veren en önemli unsurların başında bu saydığımız eğitim, adalet, din ve askeri kurumlarına olan güven gelir. 

 

 

Şer güçler bu kurumlara olan güveni yıkmak için ellerinden gelen her yola başvururlar.

 

 

 

Bu sebepledir ki, toplumların özgürlük, gelecek ve refahları, sahip oldukları kurumların sağlıklarıyla doğrudan ilişkilidir.

 

 

 

Eğitim, adalet, savunma ve maneviyat fukarası bir toplumda yaşayan insanların mutlu olduklarını düşünmek mümkün değildir. 

 

 

 

Bu bakımdan sözü edilen kurumları hırpalamak, örselemek ve saldırı hedefi yapmak dost işi değildir.

 

 

 

Bugün Türkiye’de birbirini tamamlaması gereken bu kavram ve kurumlar birbirleriyle çatıştırılmaktadır. Moral ve psikolojik bakımdan ülkenin en önemli sorunu da bu noktada başlamaktadır.

 

 

 

Ülkemizde bugün devlet kavramı ile demokrasi, barış kavramı ile güvenlik, din kavramı ile laiklik, insan hakları kavramı ile vatanseverlik bu nedenle karşı karşıya getirilmektedir.

 

 

 

Bu kavramların birbirine karşı kullanılması kaos ve anarşiye davetiye çıkarmakla eşdeğer bir durumdur. Böyle tartışmalar ancak millet ve devlet düşmanları tarafından çıkarılabilir.

 

 

 

Kavramları karşı karşıya getirmek!

 

 

 

Türkiye’de hırpalanmayan, örselenmeyen ve yıpratılmayan hiçbir kurum ve kavram kalmamıştır. Bu durum toplumda büyük bir güvensizlik duygusu yaratmıştır. Kurumlara olan güven duygusunu sarsmanın bedelini uzun vadede bütün toplum ödeyecektir.

 

 

 

Kavramlara ve kurumlara olan güven duygusu, kavramların karşıtlık içinde ele alınması yoluyla yapılmaktadır.

 

 

 

Diğer yandan kavramları yerinde kullanmamak ve yerli yerine oturtmamak o kavramların içerdiği güven duygusunu sarsmaktadır.

 

 

 

Kavramları karşıtlık içinde değil birbirlerini tamamlayıcı yönleri itibarıyla ele alınması gerekir. Çünkü devletin olmadığı yerde kâmil manada ne din, ne demokrasi, ne barış, ne de insan haklarının olamayacağı ortadadır.

 

 

 

Devlete, dine, milliyetçiliğe, ideallere ya da aile kurumuna saldırmakla demokrasiyi, laikliği, insan haklarını ve barışı sağlamak mümkün değildir. Tersi de doğrudur.

 

 

 

Devlet ile demokrasiyi, din ile devleti, dindarlık ile laikliği bir çeşit “bileşik kap” olarak görmek, yani biri azalmadan diğerinin artmayacağını sanmak en büyük yanılgıdır.

 

 

 

Esasen bu kavram ve kurumlar arasında sistem ve alt sistem ilişkisi vardır. Bu faktörler ancak birbirini tamamlar. Birisinin tam ve mükemmel manada var olmadan diğerinin işlevini tam olarak yerine getirmesi mümkün değildir.

 

 

 

Yığınları millet yapan temel kurumlar ve kavramlar konusunda toplumun her kesiminin belirli bir saygı ve fikir birliği içinde olması gerekir.

 

 

 

Hâkimi, öğretmeni, imamı ve askeri örselemek gerçekte toplumun geleceğini örselemektir.

 

 

 

Siyasi amaçlar uğruna adliye, cami, okul ve kışlayı tartışmaya açmak, tarihe ve topluma ihanettir.

 

 

 

Diğer yandan devleti, demokrasiyi, dini, milliyetçiliği diğer kavramlarla takas etmek, milletin istiklal ve istikbalini mahvetmek demektir.

 

 

 

Haince gündeme konan bu tür gayretler, tek cümleyle milleti ve geleceğini hasara uğratma faaliyetleridir.

 

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/yipranan-kurum-ve-toplum-441383m.html 

Sosyal ve Siyasi Çürüme!

 

 

 

 

Sosyal ve Siyasi Çürüme!

 

 

Özcan Yeniçeri

 

 

İnsanların ve nesnelerin toplumsal bilinç tarafından algılanma biçimi değişmiştir. 

 

 

Bu durum toplumsal sorunların siyasal sorunlardan daha öncelikli hale geldiğini göstermektedir.

 

 

 

Türkiye’de siyaset karışık ve dağınıktır. 

 

 

Siyasi görüşler iç içe girmiş, düşünceler tanınmaz hale gelmiş, hangi siyaset neyi savunuyor belli değildir. 

 

 

Dünün muhalifleri bugünün muvafığı haline gelmiş, dünün ayakaltı edilen değerleri bugün baş tacı edilir haldedir.

 

 

 

Sınırlar arasındaki duvarlar yıkılmış, katı olanlar esnemiştir. Zıt şeyler birbirlerini dönüşür hale gelmiştir. Artık o ya da bu yoktur, azcık o azcık bu vardır. Dahası cinsler (insan-hayvan), cinsiyetler (kadın-erkek), inançlar (inanç-inançsızlık), ideolojiler (sosyalist-kapitalist) vb. arasındaki sınırlar büyük ölçüde kalkmıştır. Doğru-yanlış, iyi-kötü, haram-helal, zalim-mazlum gibi kavramlar büyük ölçüde işlevlerini kaybetmiştir.

 

 

 

Doğru görünen yanlışlar, iyi sanılan kötüler, mazlum tipli zalimler, melek yüzlü şeytanlar her yanı sarmıştır. 

 

 

 

İnsanlar sarkaç gibi değerlerin bir ucundan diğerine savrulmaktadır.

 

 

 

Dinsizlik, dindarlık, aile, namus ve şeref gibi kavramların içi boşaltılmıştır. 

 

 

 

 Dünyayı heva, heves, zevk ve tatminden ibaret gören insan sayısında ciddi bir artış vardır.

 

 

Canilik kabuk değiştirdi

 

 

 

Cinayet ilk insanla başlar. Ancak istisnai denilecek türden anlamsız, mantıksız, imkânsız, nedensiz, çapraşık cinayetlerin rutin hale gelmesi sosyal çürümenin boyutlarını göstermektedir.

Birkaç gün içinde basına düşen cinayet türleri insanlık için alarm zillerinin çaldığını göstermektedir.

 

Mersin'de lisede müdür yardımcısı Kübra Aşkın, otomobiliyle evine giderken, yolunu kesen 2 yıl önce boşandığı gemi mühendisi eski eşi tarafından tabancayla öldürülüyor.

 

Gülay A. isimli kadının evine eskiden birlikte yaşadıkları bir şahıs balkondan tırmanarak girer. Şahıs Gülay A.'yı yanında bulunan pompalı tüfekle rehin alarak polis memurlarına ateş açar. Açılan ateşte polis memuru Mehmet Aksoy ölür. Aksoy’un yanında bulunan diğer polis memuru çatışmada katili vurarak öldürür.

 

12 yıllık evli bir kadın, bir buçuk yaşındaki kızı Eylül Miray'ın vücuduna şırıngayla çamaşır suyu ve sıvı sabun enjekte eder. Küçük çocuğun vücudunun çeşitli yerlerini keserek işkence yapar. Neden olarak da “Kızıma ısınamadım ölmesi için yaptım” der.

 

Keçiören’de, 16 yaşındaki Berfin Ö. bilinmeyen bir nedenle tartıştığı babasını boğazından bıçaklayarak öldürdü.

 

17 yaşındaki genç bir kız “babam sürekli annemi dövüyor çocukları yaştaki sevgililerini evimize getiriyordu. Hep şiddet uyguluyor, annemi kadından saymıyordu... Annemi hep saçından başından tutarak testere ile dövüyordu. Yapma dediğim zaman bizi de dövüyordu. O gece babam eve alkollü geldi, annemi dövmeye başladı. Ben araya girdim silah patladı. Babam yere yığıldı öldü. Babamın cesedini evin arkasına götürdük. Annemlerin ekmek yaptıkları bir yer var orada yaktık. Sabaha kadar yandı.”

 

 

Duyanı şok eden, şaşırtan, hayretler içinde bırakan olaylar sosyal ve anomik gidişin bir ürünüdür. Bu yaşananlar hayra alamet değildir. Sorun ekonomik kriz, modernleşme, kentleşme, sanayileşme, teknoloji, postmodernizm, liberalizm, sosyal çözülme, ateizm, satanizm, uyuşturucu ya da dağılmış aileyle açıklanacak boyutları çoktan aşmıştır. Yaşananlar yukarıda sayılan ve sayılmayan yüzlerce faktörü içine alan bir insanlık sorununa işaret etmektedir.

 

 

 

Ortada kuralsızlık/normsuzluk olarak adlandırılan “anomik” bir durum vardır. Bu durum siyasal/toplumsal hastalıkların ve kirliliklerin temel nedenidir.Dukheim’in dediği gibi “Bugün artık mümkün olanı ve olmayanı, doğruyu ve doğru olmayanı, hangi hak, talep ve özlemlerin meşru olduğunu, hangilerinin sınırı aştığını bilemeyecek bir durumdayız”.

 

 

 

Cinayet bilinç bozulmasıyla başlar. 

 

 

Bilinç de anne/baba, evlat/eş vb. kavramlarının içeriklerinin boşalmasının sonucudur. 

 

 

Anne, baba, eş, evlat arasındaki değerler hiyerarşisi günümüzde alt üst olmuştur. 

 

 

İnsanların ve nesnelerin toplumsal bilinç tarafından algılanma biçimi değişmiştir. 

 

 

Bu durum toplumsal sorunların siyasal sorunlardan daha öncelikli hale geldiğini göstermektedir.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/sosyal-ve-siyasi-curume-441376m.html

Cinnet emareleri

 

 

Cinnet emareleri

 

 

Özcan Yeniçeri

 

 

İnsanların bugünkü davranışları büyük ölçüde aldıkları ya da alamadıkları bu eğitimin sonucudur. 

 

 Eğitim düzeni hasta olan bir toplumun hiçbir sistemi sağlıklı değildir. 

 

Hayvanlara, kadına, sağlık mensuplarına yönelik şiddette istikrar sürmekteyken bunlara bir de eğitim mensuplarına karşı gösterilen şiddet eklenmiştir.Hayvanlara yönelik saldırılar zaten ekranlardan hiç eksik olmamaktadır. 


Haberlerde ikinci sırayı ise kadına yönelik şiddet almaktadır. Bunları sağlık personeline yönelik saldırılar takip etmektedir.  Sağlık personeline yönelik şiddete bakıldığında hemen her olgunun şiddet nedeni olarak kullanıldığı görülmektedir.

 

Sağlık personeline yönelik şiddetle ilgili olarak haberlere düşen birkaç neden: “Hasta yakını iki kadın doktoru dövdü.” “Ölen hastanın yakınları doktoru dövdü.” “Randevuya geç kalan hasta doktoru dövdü.” “Sıra bekleyen hasta doktoru dövdü.”,  “Muayene sırasını kaçıran hastanın yakını doktoru dövdü.” “Hasta yakınları kadın doktoru dövdü.” “Bu kez doktor hastayı dövdü.” “İstanbul'da tepesi atan bir doktor İngiliz anahtarıyla hasta yakınını dövdü.” “Doktor ameliyat masasında ‘ücret’ için hastayı dövdü.”
  

Kopya çekemeyince öldürüyor!

 
Son zamanlarda eğitim/öğretim mensuplarına karşı gösterilen şiddette ciddi bir artış vardır. Eğitim mensuplarını tartaklamalar, dövmeler,  yaralamalar ve öldürmeler sıradanlaşmıştır.

 
Okullara eğitim materyalleri değil aynı zamanda silah sokmanın da ne kadar kolay olduğunu son yaşanan olaylar kanıtlamaktadır.

 
Psikopat tipler bir yana bazı veliler bile çocuklarının karşılaştıkları sorunlar için çözüm yolu olarak fiziki güç kullanmayı görmektedir.  Bu durum cinnetin toplumsal boyutunu göstermektedir.

 

Son günlerde eğitim kurumlarında meydana gelen şiddetle ilgili birkaç olay şöyledir:
 
 

Ceren Damar Şenel, hayatının baharında pırıl pırıl bir araştırma görevlisidir. Bir öğrenci kıyafeti giymiş psikopat tarafından fakültedeki odasında katledilmiştir.

 

Katil bir öğrenciydi. Yatay geçiş yaptığı okula 2. Sınıftan başlaması gerekirken birinci sınıftan başlatılarak haksızlığa uğratıldığını düşünüyordu.

 

Eğitim/öğretimin kurallarına uymak yerine, eğitim ve öğretimi kendine uydurmaya çalışıyor.

 

Dersleri yoğun olduğu için üniversiteye sınavdan sınava gittiğini söylüyor.

 

Sınavlardan geçebilmesi için kopya çekmek zorunda olduğuna inanıyor.

 

Sınav sırasında kopya çekerken yakalanıyor.

 

Ceren Damar Şenel’in, kopya çekerken onu yakalaması ve hakkında tutanak tutmasını katil içine sindiremez.

 

Eve gider babasının silahını alır ve görevini yapan öğretim görevlisinin odasına girerek ona 2 el ateş eder, yetmez bıçakla da saldırarak onu öldürür.

 

Ardından tabancayı başına dayar ve intihar etmek ister onu başaramaz!

 

Katil öğrencinin kopya çekmeyi bir hak olarak gördüğü, yatay geçişte kendisini bir üst sınıfa kaydedilmeyerek haksızlığa uğratıldığını düşündüğü, sınavdan sınava okula gitmenin yeterli olduğu kanaatini taşıdığı görülüyor.

 

Görevini yapan öğretim görevlisini bıçaklamayı ve silahla ateş etmeyi becerebildiği ama intihar için silahı kendisine döndürdüğünde bunu başaramadığı anlaşılıyor.

 

Bir diğer olayda ise lise ikinci sınıf öğrencisi, devamsızlık yüzünden tartıştığı öğretmenini, gitar kutusu içinde okula getirdiği tabancayla bacaklarından vurur. Yaralanan öğretmen hastaneye kaldırılır.

 

Bir başka okulda ise 14 yıllık bir öğretmen bir öğrenci velisi ve dört yakını tarafından dövülür. Öğretmenin bu saldırıda boyun kemiği kırılır. Hayati tehlikesi nedeniyle yoğun bakım ünitesine alınır.

 

Adı lazım değil bir lisede öğrencileri arasında “yan baktın” kavgası çıkıyor. Kavgada bıçakla yaralanan lise öğrencisi, kaldırıldığı hastanede hayatını kaybediyor.

 

İşin ilginç yanı üç olay da bu ülkede on gün içinde meydana gelmiştir.

 
Bütün belirtiler son zamanlarda örgütlü eğitimin giderek irtifa kaybettiğini göstermektedir. Formaliteye indirgenmiş bir eğitim sisteminden söz edilir olmuştur. İnsanların bugünkü davranışları büyük ölçüde aldıkları ya da alamadıkları bu eğitimin sonucudur. Davranışların, tutumların, alışkanlıkların ve inançların hemen hepsi eğitim sisteminin rahminde büyür. Eğitim düzeni hasta olan bir toplumun hiçbir sistemi sağlıklı değildir.

 
Tedaviye buradan başlamak lazımdır!



http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/cinnet-emareleri-441256m.html