Türkiye’nin Öncelikli Sorunu Güven

 

 

Türkiye’nin Öncelikli Sorunu Güven

 

 

Nazım Peker 

 

 

Türk toplumunun en büyük sorunu güven ve güven bunalımıdır. Toplum birbirine güven duymuyor. 

 

Güvensizlik sevgi ve hoşgörü ortamını aşındırdığı içindir ki, huzursuzluk en büyük sıkıntımızdır.

 

 Toplumlar güven ile birbirlerine bağlıdırlar. Güven toplumun temel taşı, betonu ve harcıdır.

Eğer siz toplumda güven duygusunu yıkar ya da yok ederseniz, toplumsal kargaşa başlar, insanlar birbirine şüpheyle bakar.

Her sosyal alanda güveni; o kurumun mensupları yok ederler.

Sosyal medyada gezerken bazı bilgilere ulaştım. Çok enteresan geldi. Sizlerle de paylaşmak istedim.

Toplumun % 15’i ancak gazetecilere güveniyormuş. Her yüz kişiden seksen beşi gazetecilere güvenmiyor. Nedeni, bu kurumun yaptığı yalan ve yanlı haberlerden kaynaklanmakta.  

 

En taze örnek, Penc ve Pompei’nin Ankara’daki toplantısına alınmayan ve kapıda bekletilen Türk gazeteciler ertesi gün, “İstediğimizi aldık, bu bir zaferdir” başlığı atmıştır. Oysa Sn. Erdoğan bile, “Bunu bir zafer olarak görmemek gerekir” derken. Böyle bir gazeteci anlayışına toplum güvenir mi?

Politikacılara halkın ancak: % 11 güven duymakta. Bana göre bu güven bile oldukça fazla. Zira politikacılar asla güven vermiyorlar. Bu asil halkın % 89’u politikacılara güven duymamakta ki bu, kocaman bir ayıptır.

 

 Halkın % 13’ü televizyon habercilerine asla güvenmiyor. Gereğini izaha gerek var mı?

 

Toplumun % 13’ü Bakanlara ancak güveniyor. Durum ortada herkes görüyor. Söyledikleri ile yaptıkları tamamen birbirine ters.

Bu milletin % 12’si Din adamlarına güvenmekte. Son yıllarda kurslarda, cemaatlerde olan taciz olayları ve camilerde AKP lehine siyaset, bu olumsuz güvenin oluşmasına neden olmuştur. 

 

Bu durum, din insanları için ayıp ötesinde yüz kızartıcı bir durumdur. Demek ki toplumun her yüz kişisinden 82’si bu insanlara güvenmiyor. 

 

Topluma yoksulluğa, şükretmeyi, kaderciliği öğütleyen ama iş kendisi olunca han-hamam sahibi olan birine nasıl inansın.

Nasıl güvensin ki, cahilliğiyle öğünen, “İyi ki okumamışım, iyi ki diplomam yok” diyen ve cehaleti öven birine nasıl güvenilir?

Bu asil ve necip toplumun % 56’sı öğretmenlere güven duyuyor ki, bu ortamda bu oldukça yüksek bir oran olarak görülmelidir. Çünkü öğretmenlik mesleğini de tıpkı askerlikte olduğu gibi yıpratma konusunda yoğun bir çalışma yapılmaktadır.

Bu güzel toplumun % 56’sı doktorlara güvenmekte!.  Kimi doktorlar da işi paraya döküp, hastayı müşteri gibi görmeye başlayınca güven azalmakta.

Halkın güvendiği kesim ise % 71’lik oranla Bilim insanları. Onlar bildikleri için doğruluktan şaşmamaktalar.

Bu asil millet bunca zulüm, kıyım ve yıpratmaya rağmen en çok şanlı TSK’ya güven duymakta. Bu güveni bir türlü yıkamadılar. Çünkü bu millet asker-millettir. Ordu bu milletin bağrından, ocağından çıkmadır.

Toplum Şanlı orduyu, “Peygamber Ocağı” olarak görür ve öyle bilir, bilmeye de devam eder.

Sevgili okurlarım! Türk toplumunun en büyük sorunu güven ve güven bunalımıdır. 

 

Toplum birbirine güven duymuyor. 

 

Güvensizlik sevgi ve hoşgörü ortamını aşındırdığı içindir ki, huzursuzluk en büyük sıkıntımızdır.

Esen kalınız.


NOT: Her iş kolunda ve her meslekte görevini hakkıyla yapanları tenzih eder, saygılar sunarım.

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/nazim-peker/turkiye-nin-oncelikli-sorunu-guven-442147m.html 

Yıpranan Kurum ve Toplum!

 

 

 

Yıpranan Kurum ve Toplum!

 

Özcan Yeniçeri

 

 

Türkiye’de hırpalanmayan, örselenmeyen ve yıpratılmayan hiçbir kurum ve kavram kalmamıştır. 

 

 

Bu durum toplumda büyük bir güvensizlik duygusu yaratmıştır.

Yığınları toplum, toplumları millet yapan dört temel öğe vardır. Bunlar; ilmiye sınıfını temsil eden eğitim, adalet dağıtan yargı, maneviyat aktaran din ve bağımsızlığın teminatı askeri kurumlardır. 

 

 

 

Bu unsurlar, milletleri var eden çadırların orta direkleridir. Bu direklerin çökmesi halinde milleti koruyacak başka bir faktör bulmak mümkün değildir.

 

 

 

Devlet soyut bir mekanizmadır ve varlığını sahip olduğu bu kurumlardan alır. Kurumları sağlıksız bir devletin kendisi de sağlıksızdır. 

 

 

Eğitimi, yargısı, güvenliği ve kültürü ile onların dayandığı kurumları sağlam olan bir ülkenin gelecek kaygısı duymasına gerek yoktur.

 

 

 

Bu sebepledir ki dünyanın her yerinde ülke işgalci ve yıkıcıları, işe ilk önce o ülkeye vücut veren kavram ve kurumları tahrip etmekle işe başlarlar.

 

 

 

Bir millete var olma iradesini veren en önemli unsurların başında bu saydığımız eğitim, adalet, din ve askeri kurumlarına olan güven gelir. 

 

 

Şer güçler bu kurumlara olan güveni yıkmak için ellerinden gelen her yola başvururlar.

 

 

 

Bu sebepledir ki, toplumların özgürlük, gelecek ve refahları, sahip oldukları kurumların sağlıklarıyla doğrudan ilişkilidir.

 

 

 

Eğitim, adalet, savunma ve maneviyat fukarası bir toplumda yaşayan insanların mutlu olduklarını düşünmek mümkün değildir. 

 

 

 

Bu bakımdan sözü edilen kurumları hırpalamak, örselemek ve saldırı hedefi yapmak dost işi değildir.

 

 

 

Bugün Türkiye’de birbirini tamamlaması gereken bu kavram ve kurumlar birbirleriyle çatıştırılmaktadır. Moral ve psikolojik bakımdan ülkenin en önemli sorunu da bu noktada başlamaktadır.

 

 

 

Ülkemizde bugün devlet kavramı ile demokrasi, barış kavramı ile güvenlik, din kavramı ile laiklik, insan hakları kavramı ile vatanseverlik bu nedenle karşı karşıya getirilmektedir.

 

 

 

Bu kavramların birbirine karşı kullanılması kaos ve anarşiye davetiye çıkarmakla eşdeğer bir durumdur. Böyle tartışmalar ancak millet ve devlet düşmanları tarafından çıkarılabilir.

 

 

 

Kavramları karşı karşıya getirmek!

 

 

 

Türkiye’de hırpalanmayan, örselenmeyen ve yıpratılmayan hiçbir kurum ve kavram kalmamıştır. Bu durum toplumda büyük bir güvensizlik duygusu yaratmıştır. Kurumlara olan güven duygusunu sarsmanın bedelini uzun vadede bütün toplum ödeyecektir.

 

 

 

Kavramlara ve kurumlara olan güven duygusu, kavramların karşıtlık içinde ele alınması yoluyla yapılmaktadır.

 

 

 

Diğer yandan kavramları yerinde kullanmamak ve yerli yerine oturtmamak o kavramların içerdiği güven duygusunu sarsmaktadır.

 

 

 

Kavramları karşıtlık içinde değil birbirlerini tamamlayıcı yönleri itibarıyla ele alınması gerekir. Çünkü devletin olmadığı yerde kâmil manada ne din, ne demokrasi, ne barış, ne de insan haklarının olamayacağı ortadadır.

 

 

 

Devlete, dine, milliyetçiliğe, ideallere ya da aile kurumuna saldırmakla demokrasiyi, laikliği, insan haklarını ve barışı sağlamak mümkün değildir. Tersi de doğrudur.

 

 

 

Devlet ile demokrasiyi, din ile devleti, dindarlık ile laikliği bir çeşit “bileşik kap” olarak görmek, yani biri azalmadan diğerinin artmayacağını sanmak en büyük yanılgıdır.

 

 

 

Esasen bu kavram ve kurumlar arasında sistem ve alt sistem ilişkisi vardır. Bu faktörler ancak birbirini tamamlar. Birisinin tam ve mükemmel manada var olmadan diğerinin işlevini tam olarak yerine getirmesi mümkün değildir.

 

 

 

Yığınları millet yapan temel kurumlar ve kavramlar konusunda toplumun her kesiminin belirli bir saygı ve fikir birliği içinde olması gerekir.

 

 

 

Hâkimi, öğretmeni, imamı ve askeri örselemek gerçekte toplumun geleceğini örselemektir.

 

 

 

Siyasi amaçlar uğruna adliye, cami, okul ve kışlayı tartışmaya açmak, tarihe ve topluma ihanettir.

 

 

 

Diğer yandan devleti, demokrasiyi, dini, milliyetçiliği diğer kavramlarla takas etmek, milletin istiklal ve istikbalini mahvetmek demektir.

 

 

 

Haince gündeme konan bu tür gayretler, tek cümleyle milleti ve geleceğini hasara uğratma faaliyetleridir.

 

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/yipranan-kurum-ve-toplum-441383m.html