anayasa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster
anayasa etiketine sahip kayıtlar gösteriliyor. Tüm kayıtları göster

20 Mayıs 2020 Çarşamba

SOSYAL ADALET MİLLÎ BİRLİĞİN PERÇİNİDİR

 
 
 
 
 
 
SOSYAL ADALET MİLLÎ BİRLİĞİN PERÇİNİDİR
 
 
 
Prof. Dr. Cihan Dura
 
 
 

Sosyal adalet millî birlik için vazgeçilmez bir unsurdur. Bir perçin, çimento rolü oynar. Millî birliği besler, pekiştirir, canlı tutar.
 
 
 

Sosyal adalet halkçılığın, sosyal ahlakın bir gereğidir. Sosyal adalet her alanda yönetimde, ekonomide halkın yararını gözetir, güçsüz kesimlerin korunmasını öngörür. Her türlü sömürüye karşıdır. Tek tek bireyleri değil toplumun tümünü hesaba katar.
 
 
 

Halkçılıkta çalışma ve hak esastır. Halkçılık toplum düzenini emeğe ve hakka dayandırmayı amaçlayan bir ilkedir. Buna göre, insan ancak çalışmakla bir hak kazanır. Eşitlik halkçılığın temel bir ögesidir. 
 
 
 
Türkiye Cumhuriyeti’nde herkes dil, din, mezhep, soy, cinsiyet ve siyasi görüş farkı gözetilmeksizin yasalar önünde eşittir, eşit muamele görür. Halkçılık ilkesi ile, toplumun bütün bireyleri arasında siyasal, hukuksal eşitlik sağlanmış, grup ve sınıf ayrıcalıkları kaldırılmıştır.
 
 
 
 
 Ancak şu da var ki, eşitlik tek başına adaleti sağlayamaz. O zaman ekonomik adaleti de içeren sosyal adalet sistemine ihtiyaç duyulur.




Adaletle muamele görmek insanın bir ihtiyacıdır. Sosyal adalet toplumu tek tek birey olarak değil bir bütün olarak görür, istisnasız bütün bireyleri hesaba katar. Sosyal adalet sosyal ahlakın bir gereğidir.



Sosyal adaletin geçerli olduğu bir toplumda: ülkenin gelir ve zenginliklerinden bir azınlık değil, toplumun güçsüz kesimleri dahil bütün bireyleri adaletli bir şekilde yararlanır. Bütün bireyler insanca yaşama, çalışma, yeteneklerini serbestçe geliştirme, âdil sosyal güvenlik imkânlarına kavuşmuştur.
 
 
 
 Sağlık ve eğitim hizmetleri herkese açıktır. Toplumun ekonomik bakımdan güçsüz kesimlerinin, özellikle köylülerin, kent varoşlarında ve gecekondularında oturanların gönenç düzeyini yükselmek başlıca hedeftir.
 
 

Nimet ve külfetler toplumda âdil olarak dağıtılmaktadır. Her birey ülkede hakça bir paylaşım olduğu, kendisine de âdil davranıldığı kanaatine sahiptir. Atatürk’ün büyük ülküsü böyle bir Türkiye’nin yaratılması idi; nimet ve külfetin her yurttaş için eşit tutulduğu, ekonomik sefaletin kalmadığı, herkesin çalıştığı oranda hak sahibi olduğu, çalışan, üreten, mutlu ve ayrıcalıksız bir Türkiye…



Sosyal adalet birey ve bütün bireyler üzerinde böylesine olumlu etkiler yapıyor. Fakat etkileri bununla bitmiyor, zincirleme devam ediyor. Bu sefer millî birlik üzerinde de pekiştirici ve yaşatıcı etkiler icra ediyor.
 
 

Sosyal adalet birey üzerinde, dolayısıyla bütün bireyler üzerinde maddî ve manevi etkiler husule getirecektir. İyi beslenen, sırtı pek, kendini güvende gören, geleceğe güvenle bakan, fizik ve psikolojik bakımdan sağlıklı, çalışkan, yaratıcı bireylerden oluşan bir toplum ortaya çıkaracaktır.
 
 

Her birey, sosyal adalet varsa, kendini toplumca sahiplenilmiş hissedecektir. Eğer ülkede milyonlar aynı duygu içindeyse, bu durumun Millî birliği ne kadar olumlu etkileyeceğini tahmin etmek zor değildir. 
 
 
 
İnsanlar birbirine yaklaşacak, birbirine ilgi ve sevgi duyacak, kaynaşacak, huzur ve dayanışma içinde olacak, aşağılama, kıskanma, hasetlik olmayacaktır. Ne kadar çok ortaklıkları olduğunu daha iyi anlayacaklardır. Tarihlerine, kültürlerine, ortak dillerine olan ilgileri artacaktır. Bu yönelişler de millî birliği pekiştirecektir. Sosyal adaletin olmadığı durumda ise, bütün bu etkilerin zıttı meydana gelecektir.
 
 

Sonuç olarak diyebiliriz ki, bir ülkede millî birliği sağlayan yalnızca tarih, kültür, dil birliği değildir. 
 
 
Evet, bunlar insanları birbirine yaklaştırır, millî birliğe vücut verir. 
 
 
Ancak millî birliğin tam ve kalıcı olması için bir ortaklığa daha ihtiyaç vardır. O da sosyal adalettir. 
 
 
Sosyal adalet millî birliği pekiştirir, sağlamlaştırır, zayıflamasını önler, canlı tutar. 
 
 
Sosyal adalet bir ülkede ne kadar yaygınsa, millî birliği pekiştirici etkisi de o kadar güçlü olacaktır.
 
 

20 Aralık 2019 Cuma

​​​​​​​Türkiye'yi bitirmek için hukuku bitirmek!


 
 
 
 
 
​​​​​​​Türkiye'yi bitirmek için hukuku bitirmek!

 

Arslan Bulut




AKP iktidarı, kendisini yargılayacak, hesap soracak hiçbir güç bırakmadığına kanaat getirip Anayasa suçu işlemeyi de göze alarak yeni rejim hazırlıklarını artık alenen sürdürüyor.



Bu çerçevede, İlahiyatçılardan fıkıhçı olanları hukukçu saymayı planladılar. Çoğu yeni kurulan ve adı hukuk fakültesi olan uydurma okullardan uydurma doçentlikler vererek, hukuk sitemini imamlara emanet etmek istedikleri anlaşılıyor.



Bu yönde sayısız işaret ve delil var. Geçen Şubat ayında "İKÖ, Kadının İlerlemesi Teşkilatı Tüzüğü'nün çekincesi ile birlikte onaylanmasının uygun bulunduğuna dair kanun teklifi" ile "kadınların, erkeklerin saygı duyulan eşleri olarak yetiştirilmesi, eğitimi, öğretimi ve durumlarının iyileştirilmesi" karara bağlanmıştı. 



Bu kararla, aslında mevcut durumda erkeklerin kadınlara saygı duymadığı ama onları saygı duyulacak eşler olarak yetiştirilmesiyle durumun değişeceği itiraf edilmiş oluyordu!



 
Zaten, kadına saygı duysaydı, İslam Dünyası geri kalmazdı!



Yine İslam Araştırma Merkezi "Tıbbi Konularda Fetva Verme Metodolojisi ve Zorluklar" konulu bir sempozyum düzenledi! Anlaşılıyor ki, hayatın her alanını hukukla değil fıkıhla yani İslam hukuku ile düzenlemek için düğmeye basılmış!


 Zaten konuyla ilgili açıklamada da "Fıkıhtaki zaruret, maslahat gibi temel kavramların tıbbi uygulamalarda fetva verirkenki konumu" deniliyor. 



Sahi "verirkenki" ne demek? Türkçe'de böyle bir ifade var mı? Bu bozuk Türkçe ile Türklere nasıl fetva verecekler?



Biz yine ana konuya dönelim ve Anayasa hukukçusu Prof. Dr. Kemal Gözler'in "Türk Anayasa Hukuku Sitesi"nde yayınlanan "İslâm Hukukunun Değeri: İslâm Hukuku, Batı Hukukuna Alternatif Olabilir mi?" başlıklı ve hacimli makalesini de mutlaka ama mutlaka okuyalım. İslâm hukukundan bahsedenler de okusun. Ve en başta Cumhurbaşkanı Tayyip Erdoğan da lütfen okusun.



Kemal Gözler, "Eğer gelecekte bir gün Türkiye'de Batı hukukunun İslâm hukuku ile değiştirileceği günleri göreceksek, o günlere, geçmişte olmadığı ölçüde yakınız." diyor ve İslam ülkelerinde vahşetin hüküm sürmesinin sebebini sorguluyor: 



*"İslâm hukuku, bu vahşetin kaynağı değildir; ancak İslâm hukukunun bu vahşeti önleyemediği, ona engel olamadığı da bir gerçektir. Batı hukukuyla kıyaslandığında İslâm hukukunda eksik olan bir şey vardır. Bu şey nedir? (…) 



*İslâm hukukunun iktidarın kötüye kullanılmasını önlemek ve iktidarı sınırlandırmak için getirdiği bir mekanizma yoktur. Eksikliği buradadır. 



Batı hukukunun kuvvetler ayrılığı, anayasacılık ve normlar hiyerarşisi teorileriyle çözdüğü sorunları çözmeden, İslâm hukuku, devlet iktidarının kötüye kullanılması, devlet iktidarının sınırlanması, devlet karşısında vatandaşların temel hak ve hürriyetlerinin korunması sorunlarını çözemez. 



*(…) İslâm hukukunun doğduğu, geliştiği, bu hukukun az ya da çok uygulandığı ülkelerde 'kitaplardaki hukuk' ile 'uygulamadaki hukuk' arasında korkunç bir uçurum vardır. 



(…)  Ne var ki bu kitapların yazıldığı ülkelerde, kitaplardaki idealleri bir yana bırakın, can ve mal emniyeti gibi en temel hürriyetler dahi yoktur.



*Hukukun dinden çok ahlâka ihtiyacı vardır. Türkiye'deki hukuk sorunu, Türkiye'de dinin olmamasından veya Türk hukukunun dine uygun olmamasından değil, Türkiye'de ahlâk düzeyinin arzu edilen seviyede olmamasından kaynaklanmaktadır.


*İslâm hukuku, bir 'görünüşte hukuk'tur. Türkiye'de uygulanmaya kalkılırsa bir 'tuzak hukuk' hâline dönüşecektir.


Türkiye'de kendisine 'İslâm hukukçusu' diyen 400 küsur öğretim elemanı, gerçekte İslâm hukukçusu değildir.



 Ayrıca 'Türk usûlü' İslâm hukuku, saf hukukî özünden de koparılmış, dinselleştirilmiş bir hukuktur. 



Türkiye'de hukuk sistemini değiştirmeye asla teşebbüs edilmemelidir. 


Bu Türkiye'yi bitirmenin mükemmel bir yolu olacaktır!"



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/turkiyeyi-bitirmek-icin-hukuku-bitirmek-54284yy.htm