Türkiye'de doğru siyaset olsaydı

 Türkiye'de doğru siyaset olsaydı 



Ahmet B. Ercilasun





Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün ülkemizdeki Suriyelileri konuşmazdık; Suriye'deki Türkleri, Türkmenleri konuşurduk. Kültürel haklarının verildiğini, Türkçeyle eğitim yapan okullara gitmeye başladıklarını konuşurduk. Suriye'de çıkardıkları Türkçe yayınları incelerdik.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Suriye'deki PKK / YPG yapılanmasını konuşmazdık; Azez'deki, Halep'teki, Lazkiye'deki Türkleri, Türkmenleri konuşurduk. Oralarda açılan Yunus Emre enstitülerinden söz ederdik.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Kandil'i, Sincar'ı, Irak'ın kuzeyinde bağımsızlık referandumu yapan yönetimleri konuşmazdık; Kerkük'te, Erbil'de, Tuzhurmatı'da açılan Türk okullarını konuşurduk. Kerküklü şairlerin şiirlerini, yazarların romanlarını okuyor olurduk. Irak'taki Türk yurtlarına Arzu Kamber masalı derlemeye giden araştırmacılarımızı konuşurduk.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Muğla'ya, Aydın'a, İzmir'e bağlı adalarımızda konuşlanan Yunan birliklerini, onları ziyaret eden Yunan devlet adamlarını konuşmazdık; bu adalardaki Türk birliklerini ve onları ziyarete giden bakanlarımızı, komutanlarımızı konuşurduk.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Sisi'yi, Mursi'yi konuşuyor olmazdık; Mısır'da Türkiye'ye dost olan bir yönetimi konuşurduk. Mısır'da Türk soyundan geldiğini bilen aileleri konuşurduk. Hangi Türk soylu ailenin Mısır'da hangi önemli yerlere geldiğini, hangi işleri başardığını konuşurduk.



Türkiye'de doğru siyaset olsaydı bugün Libya'daki bir yönetimin tehditlerini konuşuyor olmazdık; Libya'daki, Tunus'taki, Cezayir'deki Türk dostu yönetimleri konuşurduk. Dayıların soyundan gelenleri, Türk soyundan gelmiş olmakla övünen aileleri konuşurduk.



Bütün bunların hiçbiri hayal değildir. ABD, Rusya, Çin gibi ülkeler dünyaya nizam vermeye çalışıyorlar. Elleri kolları her yerde. Fakat ben onları örnek göstermek istemiyorum. 



Türkiye ile neredeyse denk bir ülkeyi, İran'ı örnek göstermek istiyorum.



İran'ın Irak'taki nüfuzunu, Suriye'deki uzantılarını hepimiz biliyoruz. İran için hayal olmayan, Türkiye için neden hayal olsun? 



Türkiye de elbette komşularından başlamak üzere dünyanın her tarafındaki Türklerle, Türk soylularla, Türk kültür havzasına giren bölgelerle ilgilenebilir. Bu ilginin sonunda da Türkiye lehine sonuçlar elde edebilir.



Bunun için ilk olarak bu işe niyet etmek gerekir. İhvancılığı bir yana bırakıp dünyayı Türk gözüyle görmek gerekir. Ümmetin parçalanmasından değil milletin parçalanmasından endişe etmek gerekir. 



Milletin adını bilmek, Türk adıyla gurur duymak gerekir.
İkinci olarak hamasi nutuklara dayanan bir politika değil akıllı ve seviyeli bir politika izlemek gerekir.



 Komşulardan başlayarak dünyanın her yanındaki Türkleri, Türk soyluları, Türk'e hoş bakanları araştırmak gerekir. İlmî araştırmaların sonunda bir döküm (envanter) çıkarmak gerekir.



Üçüncü olarak bilimde ve sanatta yükselmek gerekir. Bilimde ve sanatta yükselmeyen toplum güçlü toplum, devlet büyük devlet olmaz. Büyük devlet olmadan da bu gibi siyasetler güdülemez.
Millî bir politika gütmek için elbette milliyetçi olmak gerekir. Fakat milliyetçilik bağırıp çağırmakla, ona buna efelenmekle olmaz. 



Millet ile ümmeti birbirine karıştırarak milliyetçilik olmaz. İhvancılarla iş birliği yapılarak milliyetçilik olmaz. Açılım politikası diyerek devleti bölücülerle masaya oturtarak milliyetçilik olmaz. Açılımcıları destekleyerek, onlara bastonluk yaparak milliyetçilik hiç olmaz.


 
Milliyetçilik kültürel donanım ister, sanat zevki ister, kalite ister, ahlak ve nezaket ister. Tanışmadığınız, henüz yeni tanıştığınız kimseyle teklifsiz tekellüfsüz söze girişmek nezakete uymaz. Milliyetçi nazik, ahlaklı, seviyeli olmalıdır.



Meşrutiyet dönemindeki ve Cumhuriyetin ilk on yıllarındaki Türkçülere, milliyetçilere bakınız. 



Gökalp'lara, Ömer Seyfettin'lere, Yusuf Akçura'lara, Hamdullah Suphi'lere, Sadri Maksudi'lere, Atsız'lara, Nihat Sami'lere, Hüseyin Namık'lara, Nejdet Sançar'lara, İsmet Tümtürk'lere, Alparslan Türkeş'lere, Fethi Tevetoğulları'na, Dündar Taşer'lere, Muzaffer Özdağ'lara bakınız; ne demek istediğimi anlarsınız. 



Fakat sözü uzatmaya hiç hacet yok; Atatürk'e bakınız ve ne demek istediğimi anlayınız.  



Atatürk'ün siyaseti bize Hatay'ı kazandırmıştır. 



Sonra da Kuzey Kıbrıs'ı kazandık. 



Ya bugün?... 



Bir gece ansızın… diyerek efeleniyor ve sadece kendimizi avutuyoruz.  



https://www.yenicaggazetesi.com.tr/turkiyede-dogru-siyaset-olsaydi-52812yy.htm

Bil Ali..

 

Bil Ali..

 

Hasip Sarıgöz 

 

 Eğer bu lafları ölçüp biçmeden ve bir şeyleri bilmeden, sadece birkaç oy uğruna kullandıysanız; büyük bir ihtimalle, gaflet ve dalalet içindesiniz. Yok, bilerek ve isteyerek kullandıysanız, en hafif tabiriyle, sanki bir tarih cahilisiniz.

 

 Sayın Binali Yıldırım! Binlerce yıllık Türk beşiği olan Anadolu'nun bağrındaki bazı bölgeler için, talihsiz bir şekilde "Kürdistan" ve "Lazistan" laflarını kullandınız!

Eğer bu lafları ölçüp biçmeden ve bir şeyleri bilmeden, sadece birkaç oy uğruna kullandıysanız; büyük bir ihtimalle, gaflet ve dalalet içindesiniz. Yok, bilerek ve isteyerek kullandıysanız, en hafif tabiriyle, sanki bir tarih cahilisiniz.

"Hayır, ben tarih cahili falan değilim" diyorsanız; o zaman da, bazı basit şeyleri iyi biliyor olmanız gerekir.

 

"Lazistan" tabiriniz o kadar havada bir tabir ki, üzerinde konuşmaya dahi lüzum duymuyorum.

 

Gelelim sözde "Kürdistan" tabirinize:

 

Sayın Binali Bey; 11. Yüzyıl’a kadar Kürtlerin Anadolu’da bulunduklarına dair hiçbir tarihi kayıt olmadığını biliyor musunuz?

 

Peki, biz Türkler ilk olarak Anadoluya ne zaman geldik bir fikriniz var mı?

 

Peki ya biz Türkler Anadolu'ya son geldiğimizde Anadolu'da kimler vardı?

 

Yani biz Anadolu'yu kimden aldık?

 

Haberiniz var mı?

 

Olmadığını değerlendirerek, size kısacık bazı bilgileri vermeme lütfen müsade edin.

 
Sayın Binali Bey; biz geldiğimizde Anadolu Bizans toprağı idi, bir kısmı ise Arapların elindeydi. 

 
Yani?

 
Yanisi şu: Biz Anadolu'ya geldiğimizde ne bir Kürt vardı, ne de bir Kürdistan. 


 Öncelikle şunu bilin ki, biz Türkler bir karış toprağı bile Kürtlerden almadık.

 
Siz hiç, Anadolu’nun fetih süreci boyunca “Türk- Kürt savaşı” olduğunu duydunuz mu?

 
Sanmam. Çünkü böyle bir savaş falan yok.

 
Sizce biz Türkler Anadolu'daki ilk beyliklerimizi nerede kurmuşuzdur?

 
Hani bilin diye söylüyorum: Anadolu'da bizler devletleşmezden hemen önceki dönemde ilk Türk beyliklerini Doğu ve Güneydoğu Anadolu Topraklarında kurduk. Yani ilk postu sizin bugün Kürdistan dediğiniz yerlere serdik ve o postlar bugün hala oralarda serili duruyor...

 
Bu Türk beylikleri kimler mi?

Yine bilin diye söylüyorum:

Saltukoğulları (1072-1202)
 
Mengüçekoğulları (1080-1228)
 
Danişmentoğulları (1071-1178)
 
Dilmaçoğulları (1084-1393)
 
Çubukoğulları (1085-1113)
 
Yınaloğulları (1098-1183) (Üstelik Diyarbakır’da)
 
Sökmenoğulları/Ahlatşahlar (1110-1207)
 
Artukoğulları (12/15. Yüzyıllar) (Yine Diyarbakır)
 
 
Peki Binali Bey, biz bu topraklarda sadece beylikler mi kurduk?

 
Bilin ki hayır, çok daha ötesi var.

 
Çünkü aynı bölgelere kurduğumuz güçlü devletlerle, bölgeye devamlı olarak biz Türkler hâkim olduk.

 
Hani şu yakın geçmişte, parti olarak adını bile silmeye yeltendiğiniz Türkler..
 
 
 Kim mi bu devletler?

 
12. Yüzyıldan itibaren Anadolu Selçuklu Devleti,
 

12. ve 13. yüzyıllarda Zengî Devleti (Kuzey Irak ve Suriye bölgesinde) (Zengiler, Oğuz Türkmenlerinin Afşar boyundandır.)

 
13. Yüzyıldan itibaren İlhanlılar,
 

15. Yüzyılda Karakoyunlular ve Akkoyunlular,
Daha sonra kısa bir süre Safevi Devleti Hâkimiyeti (Yönetici tabaka Türk idi)
 

1514’ten itibaren Osmanlı Devleti,

 
1918’den itibaren kısa süreli İngiliz ve Fransız işgali,
Ardından Türkiye Cumhuriyeti devleti,

 
Musul ve Kerkük’ün 900 yıllık Türk yurdu olduğu zaten bilinmektedir.

 
Sayın Binali Bey, o zaman neresidir bu Kürdistan?

 
Belki bize inanmıyorsunuzdur. O zaman isterseniz, Kürdistan'ı bir de Şeref Han'ın 1597'de kaleme aldığı Şeref-name'sinde arayın(Zira Şeref Han bu eserinde, "Kürtlerin Oğuz Han soyundan geldiğini" açıkça belirtmektedir).

 
Eğer Şeref Han'a yalancı diyorsanız, Orta Asya'ya bakın. Elegeş anıtı ve civarındaki topraklara bir bakın. Eğer tarihin derinliklerinden arı bir Türkçe ile seslenen Alp Urungu'ya biraz kulak verirseniz, belki gerçekleri siz de duyabilirsiniz. Duyabilirseniz eğer, işte o zaman; bu memleketi yapay olarak bölmeye çalışmanın ne kadar anlamsız olduğunu da idrak edebilirsiniz.

 
Hatta bir ihtimal, Türk'e düşman olmanın aslında, aslına düşman olmak olduğunu da bir ihtimal anlayabilirsiniz.

 
O kadar eskiye gidemem diyorsanız, yeniye gelelim. Siz hiç Mehmet Şerif Fırat adını duydunuz mu? Duysaydınız eğer, eminim ki bu Kürdistan gafını asla yapmazdınız. Fakat siz şu Püsküllü Kadir'i iyi bilirsiniz, seversiniz de. Yahu o bile Türkiye'nin Güneydoğusuna Kürdistan demedi.

 
O halde neresi bu Kürdistan?

 
Şimdi gelelim Kürdistan Mebusluğu meselesine:

 
Yine bilin diye söylüyorum. Enver Behnan tarafından 27 Temmuz 1931 tarihli Yeni Gün Gazetesi'nde bir röportaj yayınlandı. Haberin başlığı: “İlk Millet Meclisinin Yüz Yaşındaki Mebusu Anlatıyor” idi.


Sizin Kürdistan Mebusu diye ima ettiğiniz yüz yıllık çınar Diyap Ağa var ya, işte o Diyap Ağa bu röportajında diyor ki: “Bizim memleket ahalisi Kürtmüş, orada bir Kürt Hükümeti kuracaklarmış, bunu duyunca kızdım.


 Biz Kürt değiliz, biz Türk’üz. Türklük tehlikeye düştü. Kurtuluş Savaşı’na katıldım. Allah Büyük Gazi’ye çok ömür versin, kıymetini bilelim.”

 
Sayın Binali Bey; görüyorsunuz ki, sizin Kürdistan Mebusu dediğiniz adam "Biz Türk'üz" diyor. Üstelik bunu bir sefer de söylemiyor. En büyük Kürt tarihçi olarak gösterilen Şeref Han bile yüzlerce yıl öncesinden "biz Oğuz Türklerindeniz" diye yazıyor.

 
Lafı uzatmayalım.


Bakın Binali Bey; siz makul bir adamsınız.
 

Deyin hele bana:

 
Olmayan bir yerin mebusu olur mu?


http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/hasip-sarigoz/bil-ali-441746m.html 

KERKÜK BIÇAK SIRTINDA

KERKÜK BIÇAK SIRTINDA



Cüneyt Mengü




Türkmen şehri olan Kerkük,  jeoekonomik özelliklerinden dolayı, 1916 yılında ihtilaf güçleri arasında paylaşım konusu olan Sykes-Picot ve 1920 de San Remo anlaşmalarında yer almıştır. 



İngilizler, 1923'de Lozan görüşmeleri sırasında bölgeden edindikleri izlenim ve bilgiler sonucunda, Irak'ta kurulan gelmiş geçmiş hükümetlerden, bir potansiyel unsur olabileceği endişeleriyle, Türkmenleri az sayıda göstermeleri yönündeki tavsiyeleri günümüze kadar geçerliliğini korumuştur.


 
1958' de bir askeri darbe sonucu devrilen kraliyet yönetimi yerine kurulan Cumhuriyet Anayasasında Araplar ile Kürtler'in Irak'ın ortak sahipleri olduklarının yer alması ve Türkmenlerden hiçbir şekilde bahsedilmemesi, göz ardı edilme ve asimile yöntemlerinin başlangıcını teşkil etmiştir.



O dönemden günümüze kadar çeşitli zaman dilimleri içerisinde katliamlara maruz kalan Türkmenler, beka mücadelelerini ve var olma dirençlerini sürdürebilmişlerdir. 1970' de Özerk Bölge Beyannamesinde Kerkük'ün aidiyeti Bağdat ve KDP arasında sorun teşkil etti ve iki taraf da 1923' de aynen Lozan'da olduğu gibi referanduma yanaşmadılar.



Saddam Rejimi, 1975-2003 yılları arasında Kerkük'te hızlı ve yoğun bir Araplaştırma politikasını teşvik etmiştir. Aynı politika Saddam sonrası her iki Kürt partisi tarafından da uygulanmıştır. Kürt partileri KYB ve KDP Kerkük'e girmeyeceklerine dair 17 Mart 2003' de Ankara'da attıkları imzalarının arkasında durmadılar.



O dönemde 850 Bin olan Kerkük'ün nüfusu geçen zaman içerisinde illegal nüfus kaydırmalarıyla 1,5 Milyona ulaşmış ve Türkmenler aleyhine nüfus dengesi bozulmuştur. 2003-2014 yılları arasında Kerkük'ün güvenliği Irak güvenlik güçleriyle peşmergeler tarafından ortaklaşa kontrol altına alınmıştır. 



2014'de DAEŞ bahanesiyle Kerkük ve ihtilaflı bölgeler tamamen Kürt asayiş birimlerinin kontrolüne geçmiştir. Geçen 15 yıl içerisinde yüzlerce Türkmen katledildi, fidye karşılığı kaçırıldı ve işkencelere maruz kaldı. 



2017 Eylül ayında Kerkük ve ihtilaflı bölgelerin Irak Kürt Bölgesel Yönetimine (IKBY) bağlanması konusunda yapılan referandum sonucu, Türkiye'nin kararlı duruşu, Irak ve İran'ın desteklemeleriyle uygulanamadı. Bu sonuçtan cesaret alan Irak Yönetimi 2017 Ekim ayında Kerkük dâhil diğer ihtilaflı bölgelere girerek güvenlik kontrolünü tamamen ele geçirdi.



Kerkük'ten çekilmek zorunda kalan peşmerge, kente geri dönmek için çeşitli yollara başvurmaktadır.  Kerkük konusu;  Kürt asıllı Cumhurbaşkanı Barham Salih ile yeni Başbakan Şii Arap Adil Abdulmehdi arasındaki görüşmelerin ardından Mehdi'nin eş zamanlı olarak Kerkük'te bulunan Irak Merkezi Yönetimine ait terörle mücadele güçlerini çekmesi ve onun yerine özel kuvvetlerin gönderilmesi farklı yorumlara yol açmıştır. 


Her iki Kürt partisi arasında aylarca süren görüşmeler sonucunda Kerkük konusu dahil nihai anlaşma sağlanmıştır. Fotoğrafta görüleceği üzere iki ayrı devlet görüşmesi görüntüsü veren Irak Savunma Bakanlığı ile IKYB'nin Peşmerge Bakanlığı yetkilileri arasında oluşturulan komite çalışmalarını sürdürmektedir.


 Bölgeden alınan bilgilere göre Kerkük'teki Amerikalılara ait K1 Askeri Üssünde KYB ve KDP yetkilileri de dâhil Ortak Operasyonlar Odası oluşturulmuştur.



Merkezi Hükümet güçlerinin Kerkük'ten kademeli olarak azaltılacağı ileri sürülmektedir. Batılı medyada yer alan haberlere göre DAEŞ'i bahane ederek Kerkük'te güvenliğin sağlanması için Peşmerge ve Merkezi Hükümet güçleri Kerkük ve diğer ihtilaflı bölgelerin korunmasını ortak bir şekilde üstlenecekleri bildirilmektedir.



Kerkük için seçilecek yeni valinin KYB'den olmasına yönelik taleplerinin Bağdat Yönetimi tarafından da kabul gördüğü iddia edilmektedir. Bu ve benzer gelişmelerden rahatsız olan Türkmenlerin siyasi parti ve sivil toplum örgüt yetkilileri Kerkük'te yeni bir peşmerge işgaline sessiz kalmayacaklarını ifade etmektedirler. 


Kerkük'te bulunan Arapların temsilcileri de; peşmergenin Kerkük'e dönmesini ve yeni valinin Kürt kökenli olmasını kabul etmeyeceklerini açıkladılar. Ayrıca Arap ve Türkmenlerin göz ardı edilerek kentle ilgili alınacak tek taraflı kararların da kabul edilmeyeceği ve Bağdat Yönetiminin Kerkük'e karşı esnek davranmasını eleştirmektedirler.


Kerkük'te güven ortamının sağlanması için Irak Meclisinin 2008'de almış olduğu karar mucibince Arap-Kürt ve Türkmenler tarafından her birinin %32 oranında eşit bir şekilde yönetilmesi veya bu üç unsurun aralarında uzlaşabilmesi için Ankara'nın Bağdat yönetimi ile atacağı adımlar önem arz etmektedir.


Dr. Cüneyt Mengü




https://www.yenicaggazetesi.com.tr/kerkuk-bicak-sirtinda-51176yy.htm

Kerkük Türklerinin Kara Bahtı

 

Kerkük Türklerinin Kara Bahtı

 

Necmettin Hacıeminoğlu

Necmettin Hacıeminoğlu’nun bu makalesi 41 yıl önce yayınlanmıştır.


“Balam Kerkük yeller düşmüş bağrına
Boz baharda tozar tozar gidersin.
Yel neme ne eller düşmüş bağrına:
Lokmalanır azar azar gidersin.
Yiğidin yarası kan üzerine;
Tasalanma şandır şan üzerine.
Gün olur kuruyan kan üzerine;
Sınırını çizer çizer gidersin.” (1)
YETİK OZAN
 

Cumhurbaşkanımız Fahri Korutürk‘ün Irak’a yaptıkları seyahat dolayısiyle, Türk basınının bir kısmında Kerkük Türkleriyle ilgili haber ve yorumlar yayınlandı. 

Heyete katılmış olanlardan kanı kurumamış gazeteciler, hepimizin tüylerini ürperten hazin sahneleri tasvir etmeğe çalıştılar. 

Burçlarında dokuz asır Türk sancağının dalgalandığı Irak’ta, bir milyondan fazla Türk’ün, nasıl kara ile kızılın karışımından meydana gelen Baas faşizmi altında inlediğini sert çizgilerle belirttiler. 

Böylece, çok kısa ve geçici bir zaman için de olsa, hür Türkiye’nin talihli insanları, bize Selçuklulardan, bize Fuzuli’den, bize Kanunî, Dördüncü Murat ve binlerce Şehidden emanet kalmış öz kardeşlerinin zincire vurulmuş feci hallerini öğrenmiş oldular. 

İdrak ve sağduyu sahipleri şerefli bir bayrağın altında hür yaşamanın gerçek değerini anladılar. 

İnsafı ve vicdanı olanlar henüz yarım asır önce kaybettiğimiz Musul, Kerkük ve Bağdat’taki Türkleri, bunca zamandır düşman eline bırakıp, isimlerini bile anmayan, varlıklarından bile bahsetmeyen zihniyeti öfkeyle lanetlediler. 

Mü’min Müslümanlar ise, kendi vatandaşları olan Kerkük Türk’üne karşı Bulgar’dan da Moskoftan da daha zalim davranan Arap ırkçısı Irak hükümetine Allah’tan ceza dilediler… 

Bizim gibi, yıllardır bütün esir Türklerin dertleriyle dertlenen ve onların özlemiyle yananlara gelince… 

Evet, bizler de yeniden eskisinin kaç katı üzüldük. 

İçimiz burkuldu. Eyvah dedik. 

Çünkü biliyorduk ki, Türk kamuoyunu bir Nisan yağmuru gibi yakalayan esir Türkler meselesi ancak üç gün sürecektir. 

Heyecanlı nutuklar bantlarda, ferahlatıcı sözler kâğıtlarda ve düşünülen tedbirler de gene hayallerde kalacaktır. 

Yâdellerde değil, kan ve can pahasına alıp vatan edindikleri öz yurtlarında zindan hayatı yaşayan soydaşlarımızı görünce gözyaşlarını tutamayan yumuşak yürekli ilgililer, bir müddet sonra gene “Yurtta sulh, cihanda sulh” tekerlemesini en yanlış şekliyle uygulamaya devam edeceklerdir.
 
Dışişleri Bakanlığı gene “Kerkük” adını Irak’a gittikten üç ay sonra duyan geri zekâlılarla, “elifi görse mertek sanan” Anglo-Sakson züppelerini diplomat diye Bağdat’a gönderecektir. 

Millî Eğitim Bakanlığı, gene, bir mız-mız umum müdür yüzünden Bağdat ve Kerkük kültür merkezlerine iki yılda bir tek öğretmen bile tayin edemeyecektir. 

Şimdi içli ve duygulu makaleler yazan kalem sahipleri bir müddet sonra tekrar eski aldırmazlıklarına dönüp “insancıl ve gerçekçi” tavırlarını takınacaklardır.

 TRT gene, Şaban Karataş’a, Hami Tezkan’a ve Ahmet Güner’e rağmen- haber bültenlerini baş haber olarak Portekiz’le açacak ve radyolarımızın kültür programlan Batı dünyasının tezgâhtarlığını yapmağa devam edecektir. 

Bütün resmî kuruluşlar, eskisi gibi, dış Türklerle ilgili neşriyatı kapıdan içeriye sokmayacak ve bu konulara alâka duyanları -Turancı, faşist diye- cezalandıracaklardır.
 
Tabii bizi üzecek olan bunlar değildir; çünkü alışığız. 

Biz şu sırada Kerkük Türklerinin akıbetini merak ediyoruz. Zira, ne zaman yüksek seviyede Türk – Irak münasebeti olmuşsa, aynı anda, sosyalist ve şeriatçı Baas idaresinin Kerkük Türkleri üzerindeki baskısı şiddetle artmıştır. 

Meselâ, Türk Dışişleri Bakanının Bağdat’a gittiği gün sosyalist ve şeriatçı Baas cuntası hemen onbeş yirmi kişilik Türk aydınını tevkif eder. Gençleri karakollara çekip falakaya yatırır.

 Bu davranışın üç mânâsı vardır: 

1. Irak’taki Türkler Türkiye Dışişleri Bakanı geliyor diye şımarmasınlar. 

2. Baas idaresi o kadar güçlüdür ki, Çağlayangil ile karşılıklı dostluk nutukları söylenirken bile hürriyet isteyen esir Türklerin kafasını kırabilmektedir. 

3. Irak Türkleri, Türkiye Cumhuriyetinin kendilerini koruyacak niyette ve güçte olmadığını anlasınlar ve iyice ümitlerini kessinler.
 
İşte bu yüzdendir ki, Türkiye’den Irak’a bir devlet adamının gitmesi, bir bakıma oradaki soydaşlarımızı mutlu ediyor, coşturuyor ve ümitlendiriyor ama, öte yandan da koyu Arap ırkçısı ve pembe faşist Baas idaresinin azgınlığını arttırıyor. 

Şimdi, sayın Korutürk’ü karşılayan soydaşlarımız isim isim tesbit edilmiştir. 

Ve, Ahmet Hasan El-Bekr, Türkiye Cumhurbaşkanını ziyaret sofrasında ağırlarken, onu alkışlayan Türkler de birer birer karakollara çekilip dövülmeğe başlanmıştır.

 Bu dayak, işkence ve baskı aylarca devam edecektir. 

Halbuki bizim devlet erkânı oradaki soydaşlarımıza faydalı hizmetlerde bulunduklarını sanmaktadırlar…
 
Sayın yetkililer, resmî nezaket ziyaretleriyle meseleler halledilebilseydi, yeryüzünde dert ve dâva kalmazdı. 

Yıllardır Bağdat’a, Tahran’a, Bulgaristan’a, Afganistan’a, Moskova’ya ve Atina’ya gidip gelmektesiniz. 

Şimdiye kadar bu ülkelerdeki milyonlarca esir Türkün hak, hukuk ve hürriyetleri hakkında neler elde ettiniz? 

Bir milyonluk Irak Türk’üne onüç milyonluk İran Türk’üne, yedi milyonluk Afganistan Türk’üne, altmış milyonluk Rusya Türk’üne, onbeş milyonluk Kızıl Çin Türküne, üç milyonluk Bulgaristan Türk’üne, yarım milyonluk Yugoslavya Türk’üne, üçyüzbin Suriye Türk’üne ve ikiyüzbin Batı Trakya Türk’üne ana dilleriyle, yani Türkçe öğretim yapma hakkını tanıtabildiniz mi? 

Onlara yapılan insanlık dışı zulmü hafifletebildiniz mi?
 
Bunlardan vazgeçtik; komünist ve faşist devletlerin işgali altındaki Türklere karşı uygulanan eritme, sindirme ve öldürme hareketlerini Türk milletine duyurdunuz mu? 

Birleşmiş Milletlere şikâyet ettiniz mi? 

İslâm ülkeleri toplantısında ele aldınız mı?

 Dünya kamuoyunu, kilise teşkilâtlarını ve çeşitli “insancıl” kuruluşları yardıma çağırdınız mı? 

Esir Türk illerinden kaçıp bayrağımızın gölgesine sığınan Türk mücahidlerine devlet olarak sahip çıktınız mı? 

Onları, Türk dünyasını temsil etsinler diye senatoya seçtiniz mi? 

Çeşitli loca ve çevrelerin ileri gelenleri ince kulislerle senatoya sokulurken, seksen milyonluk esir Türkler adına sekiz tane mücadeleci gaziye kontenjan ayırdınız mı? 

Binbir çileye katlanarak Türkiye’ye gelen esir Türk gençlerine üniversitelerin kapısını açtınız mı? 

Fakültelerinizde Amerikan, İngiliz, Fransız, Alman, İtalyan, Latin, Yunan, Rus, Arap, Fars ve Hitit dillerine, edebiyatlarına ve kültürlerine dair kürsüler olduğu gibi, bugünkü dış Türklerin san’at ve edebiyatlarını araştıracak bir tanecik kürsü yahut enstitü kurdunuz mu? 

TRT’nizde Türk dünyasına dair herhangi bir haber, film, yorum veya müzik, edebiyat, san’at programı yayınladınız mı? 

Yılda bir defa olsun, gazetenizin yarım sayfasını bir Türk ülkesine ayırdınız mı? 

Roman, hikâye veya sinemanızda Ülkücü san’atkârlar dışında herhangi biriniz esir Türklerin derdini dile getirdiniz mi? 

Bunları ne diye yapacaksınız? 

Önemli İşleriniz var.
 
(1) Yetik Ozan, Atmaca Uçurumu, Töre – Devlet yayınları, 1973 Ankara.
 
KAYNAK: Necmettin Hacıeminoğlu, 
MİLLİYETÇİLİK-ÜLKÜCÜLÜK-AYDINLAR, 
Töre-Devlet Yay. ; 1976; s. 211-215.

http://www.ulkucukadro.com/2017/10/necmettin-hacieminoglu-kerkuk-turklerinin-kara-bahti/ 

Barzaninin İhaneti

 

Barzaninin İhaneti

 

Özcan Yeniçeri

IŞİD Musul’u ele geçirmesinin hemen sonrasında Erbil üzerine yürümüş, peşmerge hiçbir varlık gösteremeden geri çekilmişti. 

Erbil’e 40 kilometre kadar sokulan IŞİD’in önünde hiçbir engel kalmamıştı.  

En kritik zamanda Barzani’nin imdadına ABD’nin bombardımanı yetişmişti.
Barzani kurduğu tuzağa düştü!

ABD/İsrail’in gölgesinde var olabilen ve varlığını sürdürebilen Barzani, gün gelmiş ABD/İsrail’in gölgesini kendi gölgesi sanmaya başlamıştır. 

Bölgede yutamayacak kadar büyük parça ısırmaya kalkışmış, gücüne mağrur olup haddini aşmıştır. Kerkük’ü gasp etmeye kalkışmıştır. 

Bu amaçla fiili durum yaratmış, Irak Devletini ve Türkmenleri bölgede yok saymıştır.

Kerkük kentinde referandumdan bu yana Barzani’nin yarattığı fiili durum Haşdi Şabi destekli  Irak ordusunun, kente operasyon düzenlemesiyle sona ermiştir.

Irak devletinin egemenliğini tanımayacaksın, topraklarının bir kısmına el koyacaksın, petrol kuyularını ve stratejik yerleri işgal edeceksin sonra o devlet topraklarını korumak için harekete geçince de tabana kuvvet kaçacaksın!

Barzani peşmergesi hem IŞİD hem de Irak birlikleri karşısında zoru görünce sıvışarak bağımsız olacağını sanıyor. 

Millet olmak, devlet kurmak, bağımsız kalmak ödenecek maliyete katlanmakla ilgili bir süreçtir. 

Barzani ve onun gibiler devletin ne olduğunu ve hangi tarihi sürecin muhassalası olduğunu bilmiyorlar.

ABD/İsrail kuklalarını oynatıyor!

2000 yılına girerken ABD, Kuzey Irak’ta hâkimiyet tesis etmeye çalışan Öcalan, Talabani ve Barzani üçlüsünü birlikte hareket etmeye zorlamıştır. 

Bunun mümkün olmayacağını görünce de Öcalan’ı Türkiye’ye teslim ederek denklemden düşürmüştür. Ardından ABD, Talabani ve Barzani’yi birlikte hareket etmeye zorlamıştır. 

Bu kısa vadede mümkün olamamış Talabani ve Barzani’nin birbirlerini yok etmek üzere karşı karşıya geldikleri bir anda da Türkiye devreye girerek iki tarafın barışmasını sağlamıştı. 

Körfez harekâtı sonrasında ABD tekrar devreye girmiş Talabani’yi Irak cumhurbaşkanı seçtirerek, Irak’ın kuzeyinde tek hâkim güç olarak Barzani’yi bırakmıştır.

Türkiye’ye karşı en vahşiyane ve canice katliamlar girişen PKK esas olarak hiçbir zaman Barzani’yle çatışma içinde olmamış, aksine işbirliği içinde hareket etmiştir. 

PKK, Barzani’nin hak iddia ettiği topraklara yerleşmiş ve Kuzey Irak yönetimiyle çok yakın ilişkiler yürütüyor, Türkiye’ye karşı zorunluluktan PKK’ya karşı bir duruş gösteriyordu.

Çok uzun olmayan bir zaman diliminde Barzani/Talabani ikilisi Türkiye’de kan döken PKK’lı teröristleri teslim etme konusunda “Türkiye’ye bir Kürt kedisi dahi vermeyiz” demişlerdi. 

Barzani/Talabani ya da PKK birbirinin alternatifi değil aksine birbirini bütünleyen fakat yöntemleri farklı iki yapı olduğu her olay sonrasında ortaya çıkmıştır.

IŞİD’in Erbil, Sincar ve Kerkük’ü tehdit etmesi üzerine ABD, PKK’yı Barzani’yle işbirliğine zorlamıştı. 

PKK militanları Peşmergeyle birlikte IŞİD’e karşı çatışmaya girmişti. 

Kobani’de PKK/PYD yok olma tehlikesiyle karşı karşıya kalınca da yine ABD devreye girmiş ve Peşmergeleri Türkiye üzerinden geçirterek PKK/PYD’nin yardımına göndermiştir. 

Barzani, Talabani, PKK, PYD bazen birinin bazen diğerini ABD/İsrail’in oynattığı kuklalardır.

PKK, Barzani’nin yardımına koşuyor!

Irak ordusunun Kerkük’e operasyon düzenleyeceği kesinleşince, kente PKK'lı terörist akın etmişti.

  PKK'lılar,  Kerkük'te ele geçirdikleri bölgelere  PKK flamalarıyla birlikte terör örgütünün elebaşısının posterlerini asmışlardı. 

Irak güçleri harekete geçince her çeşit peşmerge tek kurşun sıkamadan mevzilerini terk ettiler. Geriye Barzani'nin ağlayan peşmergelerinin görüntüleri kaldı. 

Barzani güçleriyle birlikte, PKK’lılar da Kerkük, Sincar, Tuzhurmatu ve Telafer’den kovuldu.

ABD ve İsrail’in küresel ihtiyacı için gönüllü olarak kullanılmak tarihi bir yanılgıdır. 

Barzani bu tarihi yanılgıya düşmüştür. Çocukça hayali için çocukluk yapmış ve kaybetmiştir. 

ABD ve İsrail adına ve İslam aleyhine kullanılanlar eninde sonunda kaybetme kaderinden kurtulamamaktadır.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/barzaninin-ihaneti-439765m.html

Irak Türkleri ‘Yeter Artık!’ Diyor

 

Irak Türkleri ‘Yeter Artık!’ Diyor

 

Prof. Dr. CELALETTİN YAVUZ

1 Ekim 2017 Pazar günü Ankara’da Türkmeneli Dernekleri Federasyonu Başkanlığı tarafından “Irak’ta Kürt Referandumu Sonrası Türkmenler İçin Neler Yapılmalı, Nasıl Yapılmalı?” başlıklı bir toplantı düzenlendi. 

Toplantıya ağırlıklı olarak Ankara’dakiler olmak üzere, Irak Türklerinin STK başkan ve temsilcileri, Ankara’daki Türkmen diasporası mensupları ve Türk milliyetçiliğini ilke olarak benimsemiş çok az sayıdaki STK temsilcileri katıldı. 

2006 yılından beri Aydın Beyatlı’nın düzenlediği her etkinliğe katılan ve Irak Türkmenleri konusundaki çalışmalarım sebebiyle şahsıma “özel” yapılan çağrı üzerine ben de bu anlamlı toplantıya katıldım. Türkmenler harıl harıl çıkış arıyorlar. 

Nasıl mı, görelim:

Türkmenli Dernekleri Federasyonu, Barzani’nin referandumu sonrası şu etkinlikleri yapmış:

• İstanbul ve Ankara’da mitingler ve yürüyüşler düzenlendi.
• Türkiye’de konuyla ilgili akademisyenler, tüm köşe yazarları, TV yorumcuları Ankara’da bir otelde bir araya getirilerek, Irak Türkleri hakkında bilgi verildi.
• Referandum sonrası muhtemel Türkmen göçleri konusunda ön çalışmalar yapıldı. Sosyal ve sağlık konuları ağırlıklı bu alışma kapsamında 46 hekim görev yapacak şekilde belirlendi.
• Basınla mülakatta Irak Türklerinin “Tek ses, tek bilek, tek yürek” şeklinde bir araya geldiği bilgisi verildi.
• Federasyona ait 27 dernek başkanlıkları bir araya getirilerek, ortak basın açıklamasıyla dünya kamuoyuna Irak Türklerinin sıkıntıları duyurulmaya çalışıldı.
• Azerbaycan ve KKTC devlet başkanlarına müracaatla, Irak Türklerinin sorunlarını anlatmak için randevu talebi yapıldı. Azerbaycan Ankara Büyükelçiliği pozitif bir sonuç bildirdi.

 
Irak’ın toprak bütünlüğünü savunan yegâne kesim olduklarını ve bu sebeple yeni seçimlerden sonra Irak Cumhurbaşkanının Türkmen olması gerektiğini ileri süren Irak Türkleri için şu konularda çalışmalara yapılarak, Irak’taki hayat mücadeleleri desteklenebilir:

a. Irak Türklerinin selameti için Irak Merkezi Hükümeti’nin muhatap alınmalıdır.

b. Habur’a alternatif Ovaköy sınır kapısı Türkmenlerin gözetiminde hizmete girmelidir.

c. Türkiye’de yükseköğrenim gören Irak Türklerine tatil dönemlerinde çeşitli STK’lar (TOBB, Türk Ocakları, Ülkü Ocakları vb) Türk kültürü ve benliği hakkında eğitim verilmesi, aynı gençlere kısa süreli “kendini koruyabilecek” derecede yakın döğüş ve silah kullanma eğitimlerinin verilip verilemeyeceği incelenmelidir.

d. Irak Türkleri arasında geçmişte olduğu gibi yeni liderler ve kanaat önderlerinin çıkmasına yardımcı olmak maksadıyla evvelce Özel Kuvvetler vasıtasıyla yürütülen (Seferberlik Tetkik Dairesi marifetli) bir sistemin iyileştirilerek yürürlüğe konulması dikkate alınmalıdır.

e. Irak Türklerinin Türkiye’deki en üst düzeydeki STK yöneticilerinin belirli periyotlarla bizzat cumhurbaşkanı tarafından kabul görüp görüşlerinin alınması sağlanmalıdır.

f. Irak Türklerinin Türkiye’nin garantörlüğü altına alınması düşünülmelidir.

g. Irak Türkmenlerinin bir meclis kurmaları ve toplantı yeri tahsisi düşünülmelidir.

h. İstanbul, Ankara, Adana, Konya vb büyük kentlerde “Irak Türkmenleri ve Kerkük” başlıklı geniş katılımlı mitingler yapılarak dünya kamuoyuna duyurulmalıdır.

ı. Kerkük’te havaalanının açılması ve Başkonsolosluğu’nun açılması, IKBY’ye yurtdışından gelen devlet adamlarının Kerkük’te karşılanmasının sağlanması dikkate alınmalıdır.

i. Telafer ve Tuzhurmatı’nın il yapılması konusunda destek verilmelidir.

j. Bölgeyle ilgili yarı resmi düşünce kuruluşu ORSAM’a Irak Türkleri ve Ortadoğu konusunda “Milli çıkarları” gözeten “Güvenlik Politikası” alanında uzman (emekli asker ve akademisyen) birinin danışman kadrosuna alınması sağlanmalıdır.

 
Son Söz: Irak Kürtlerinin tartışmalı referandumu, Kerkük-Telafer-Tuzhurmatu gibi kentlerde yoğun olarak yaşayan Irak Türklerinin can ve mal güvenliğinin garanti altına alınması için fırsattır. Kerkük’te başlayacak savunmamız için Türkmen istekleri dikkate alınmalıdır!

http://haberiniz.com.tr/kose-yazisi/439842/irak-turkleri-yeter-artik-diyor--prof-dr-celalettin-yavuz.html