Bil Ali..

 

Bil Ali..

 

Hasip Sarıgöz 

 

 Eğer bu lafları ölçüp biçmeden ve bir şeyleri bilmeden, sadece birkaç oy uğruna kullandıysanız; büyük bir ihtimalle, gaflet ve dalalet içindesiniz. Yok, bilerek ve isteyerek kullandıysanız, en hafif tabiriyle, sanki bir tarih cahilisiniz.

 

 Sayın Binali Yıldırım! Binlerce yıllık Türk beşiği olan Anadolu'nun bağrındaki bazı bölgeler için, talihsiz bir şekilde "Kürdistan" ve "Lazistan" laflarını kullandınız!

Eğer bu lafları ölçüp biçmeden ve bir şeyleri bilmeden, sadece birkaç oy uğruna kullandıysanız; büyük bir ihtimalle, gaflet ve dalalet içindesiniz. Yok, bilerek ve isteyerek kullandıysanız, en hafif tabiriyle, sanki bir tarih cahilisiniz.

"Hayır, ben tarih cahili falan değilim" diyorsanız; o zaman da, bazı basit şeyleri iyi biliyor olmanız gerekir.

 

"Lazistan" tabiriniz o kadar havada bir tabir ki, üzerinde konuşmaya dahi lüzum duymuyorum.

 

Gelelim sözde "Kürdistan" tabirinize:

 

Sayın Binali Bey; 11. Yüzyıl’a kadar Kürtlerin Anadolu’da bulunduklarına dair hiçbir tarihi kayıt olmadığını biliyor musunuz?

 

Peki, biz Türkler ilk olarak Anadoluya ne zaman geldik bir fikriniz var mı?

 

Peki ya biz Türkler Anadolu'ya son geldiğimizde Anadolu'da kimler vardı?

 

Yani biz Anadolu'yu kimden aldık?

 

Haberiniz var mı?

 

Olmadığını değerlendirerek, size kısacık bazı bilgileri vermeme lütfen müsade edin.

 
Sayın Binali Bey; biz geldiğimizde Anadolu Bizans toprağı idi, bir kısmı ise Arapların elindeydi. 

 
Yani?

 
Yanisi şu: Biz Anadolu'ya geldiğimizde ne bir Kürt vardı, ne de bir Kürdistan. 


 Öncelikle şunu bilin ki, biz Türkler bir karış toprağı bile Kürtlerden almadık.

 
Siz hiç, Anadolu’nun fetih süreci boyunca “Türk- Kürt savaşı” olduğunu duydunuz mu?

 
Sanmam. Çünkü böyle bir savaş falan yok.

 
Sizce biz Türkler Anadolu'daki ilk beyliklerimizi nerede kurmuşuzdur?

 
Hani bilin diye söylüyorum: Anadolu'da bizler devletleşmezden hemen önceki dönemde ilk Türk beyliklerini Doğu ve Güneydoğu Anadolu Topraklarında kurduk. Yani ilk postu sizin bugün Kürdistan dediğiniz yerlere serdik ve o postlar bugün hala oralarda serili duruyor...

 
Bu Türk beylikleri kimler mi?

Yine bilin diye söylüyorum:

Saltukoğulları (1072-1202)
 
Mengüçekoğulları (1080-1228)
 
Danişmentoğulları (1071-1178)
 
Dilmaçoğulları (1084-1393)
 
Çubukoğulları (1085-1113)
 
Yınaloğulları (1098-1183) (Üstelik Diyarbakır’da)
 
Sökmenoğulları/Ahlatşahlar (1110-1207)
 
Artukoğulları (12/15. Yüzyıllar) (Yine Diyarbakır)
 
 
Peki Binali Bey, biz bu topraklarda sadece beylikler mi kurduk?

 
Bilin ki hayır, çok daha ötesi var.

 
Çünkü aynı bölgelere kurduğumuz güçlü devletlerle, bölgeye devamlı olarak biz Türkler hâkim olduk.

 
Hani şu yakın geçmişte, parti olarak adını bile silmeye yeltendiğiniz Türkler..
 
 
 Kim mi bu devletler?

 
12. Yüzyıldan itibaren Anadolu Selçuklu Devleti,
 

12. ve 13. yüzyıllarda Zengî Devleti (Kuzey Irak ve Suriye bölgesinde) (Zengiler, Oğuz Türkmenlerinin Afşar boyundandır.)

 
13. Yüzyıldan itibaren İlhanlılar,
 

15. Yüzyılda Karakoyunlular ve Akkoyunlular,
Daha sonra kısa bir süre Safevi Devleti Hâkimiyeti (Yönetici tabaka Türk idi)
 

1514’ten itibaren Osmanlı Devleti,

 
1918’den itibaren kısa süreli İngiliz ve Fransız işgali,
Ardından Türkiye Cumhuriyeti devleti,

 
Musul ve Kerkük’ün 900 yıllık Türk yurdu olduğu zaten bilinmektedir.

 
Sayın Binali Bey, o zaman neresidir bu Kürdistan?

 
Belki bize inanmıyorsunuzdur. O zaman isterseniz, Kürdistan'ı bir de Şeref Han'ın 1597'de kaleme aldığı Şeref-name'sinde arayın(Zira Şeref Han bu eserinde, "Kürtlerin Oğuz Han soyundan geldiğini" açıkça belirtmektedir).

 
Eğer Şeref Han'a yalancı diyorsanız, Orta Asya'ya bakın. Elegeş anıtı ve civarındaki topraklara bir bakın. Eğer tarihin derinliklerinden arı bir Türkçe ile seslenen Alp Urungu'ya biraz kulak verirseniz, belki gerçekleri siz de duyabilirsiniz. Duyabilirseniz eğer, işte o zaman; bu memleketi yapay olarak bölmeye çalışmanın ne kadar anlamsız olduğunu da idrak edebilirsiniz.

 
Hatta bir ihtimal, Türk'e düşman olmanın aslında, aslına düşman olmak olduğunu da bir ihtimal anlayabilirsiniz.

 
O kadar eskiye gidemem diyorsanız, yeniye gelelim. Siz hiç Mehmet Şerif Fırat adını duydunuz mu? Duysaydınız eğer, eminim ki bu Kürdistan gafını asla yapmazdınız. Fakat siz şu Püsküllü Kadir'i iyi bilirsiniz, seversiniz de. Yahu o bile Türkiye'nin Güneydoğusuna Kürdistan demedi.

 
O halde neresi bu Kürdistan?

 
Şimdi gelelim Kürdistan Mebusluğu meselesine:

 
Yine bilin diye söylüyorum. Enver Behnan tarafından 27 Temmuz 1931 tarihli Yeni Gün Gazetesi'nde bir röportaj yayınlandı. Haberin başlığı: “İlk Millet Meclisinin Yüz Yaşındaki Mebusu Anlatıyor” idi.


Sizin Kürdistan Mebusu diye ima ettiğiniz yüz yıllık çınar Diyap Ağa var ya, işte o Diyap Ağa bu röportajında diyor ki: “Bizim memleket ahalisi Kürtmüş, orada bir Kürt Hükümeti kuracaklarmış, bunu duyunca kızdım.


 Biz Kürt değiliz, biz Türk’üz. Türklük tehlikeye düştü. Kurtuluş Savaşı’na katıldım. Allah Büyük Gazi’ye çok ömür versin, kıymetini bilelim.”

 
Sayın Binali Bey; görüyorsunuz ki, sizin Kürdistan Mebusu dediğiniz adam "Biz Türk'üz" diyor. Üstelik bunu bir sefer de söylemiyor. En büyük Kürt tarihçi olarak gösterilen Şeref Han bile yüzlerce yıl öncesinden "biz Oğuz Türklerindeniz" diye yazıyor.

 
Lafı uzatmayalım.


Bakın Binali Bey; siz makul bir adamsınız.
 

Deyin hele bana:

 
Olmayan bir yerin mebusu olur mu?


http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/hasip-sarigoz/bil-ali-441746m.html 

Kızıl Elma

 

 

 

Kızıl Elma

 

 

Serkan Kökkaya

 

 

 

Kızıl, Türk kültüründe genellikle kıymetli sayılan bir renk; Elma ise mistik bir yanı bulunan; bolluk, bereket, şifa kaynağı olarak görülen bir meyvedir.

 

Kızıl Elma üzerinde düşünüldükçe uzaklaşan ancak uzaklaştığı oranda cazibesi artan ülkülerin bir simgesidir. Başka bir ifadeyle düşsen bile ayağa kalkmak, yorulsan bile durmamak, ölsen bile tekrar dirilmektir.

 

Kızıl Elma’ya gerek tarihimizde gerekse edebiyatımızda rastlıyoruz.

 

 

Türk tarihine baktığımız zaman Kızıl Elma Oğuz Türklerinden başlamış ve bugüne ulaşmıştır. Oğuz Türkleri,Hazar denizinin doğusunda yaşarken Hazar bölgesinin tümüne egemen olan Hazar Kağan’ının ipek çadırının tepesindeki “Altın Top” (Kızıl Elma) onlar için ulaşılması güçte olsa ulaşılmak istenen bir hedef oluşturuyordu. 

 

 

Çünkü bu Altın Top yani Kızıl Elma; Hazar kağanları için bölgelerindeki hakimiyetinin en büyük ifadesiydi. Bu Altın Top, kimin eline geçerse hakimiyette onun oluyordu. Altın Top; böyle bir ülkü idi.

 

 

Zamanla bu ülkü bir hayal de olsa, Oğuz Türkleri tarafından elde edildi. Elde edildikten sonra ise, yeni ülküler belirlendi. Çünkü onlar için, toplumdaki kişileri birbirine bağlayan en büyük bağlantının çıkar ve ihtiyaç birliğinden öte, bu tür ülkü birliktelikleri olduğuna inanılıyordu. Ülküleri olmayan bir toplumun; yürüyen bir yığından farkı olmadığı düşünülüyordu.

 

 

İslamiyet’ten sonra Türklerin Kızıl Elma’sı İstanbul’un Fethi oldu. Hz. Muhammed'in (s.a.v) Hadis-i Şerif’ine layık olmayı kendisine ülkü edinen Fatih Sultan Mehmet ve ordusu bu ülküye de ulaştıktan sonra Kızıl Elma Roma’daki Saint Pierre kilisesine taşındı. Çünkü burası Katolik dünyasının kalbiydi. Fatih Sultan Mehmet’te bunun farkındaydı ve Otranto seferi ile Kızıl Elma’ya ulaşmak istedi.

 

 

Fatih Sultan Mehmet, İstanbul’un fethinden sonra Arnavutluk’u ele geçirmek için bu bölgeye birçok akıncı birlikleri gönderdi. Bu birlikler Dalmaçya kıyılarını geçip, Adriyatik denizinin karşı yakasındaki İtalya’ya yaklaştıkça, İtalya’da büyük korkular egemen olmaya başladı. 

 

 

Bunun üzerine 1479 yılında “Osmanlı-Venedik Anlaşması” imzalandı. Bu sırada Napoli krallığı, Osmanlılarla yaptığı ittifakları dinlemedi ve özellikle Osmanlı tarafından kuşatılan Rodos şövalyelerine yardım göndererek, Osmanlıların tepkisini çekti. Venedik’in de kışkırtmalarıyla Fatih Sultan Mehmet bölgede bulunan Gedik Ahmet Paşa’yı Arnavutluk sahilinden asker alarak Güney İtalya’nın Avlonya limanına çıkmasını istedi.

 

 

26 Temmuz 1480 tarihinde, Gedik Ahmet Paşa emrinde 135 gemi ve 18.000 asker ile, İtalya’nın güney ucunda bulunan “Otranto” bölgesine çıkarma yapıldı. Aslında, bu seferin hedefi her ne kadar Brindisi şehrinin bulunduğu “Puglia” bölgesi olsa da, daha korunaksız durumdaki “Otranto” bölgesine çıkılması uygun bulunmuştu.

 

 

 3 Mayıs 1481 yılında Fatih Sultan Mehmet’in vefatıyla yerine geçen II. Bayezid, kardeşi Cem Sultan’la olan iktidar kavgası nedeniyle 12 aylık bir toprak sahipliği sonrası Gedikli Ahmet Paşa’yı geri çağırmıştır.

 

 

Böylelikle Fatih’in Kızıl Elma’sı Otranto seferinde son buldu.

 

 

Kızıl Elma, Türk Edebiyatında kendilerine büyük bir bölüm ayırttıran, Türkçülük akımının kurucularından Ömer Seyfettin’in ve Ziya Gökalp’in de kağıtlarına nakış nakış işlenmiştir.

 

 

Ömer Seyfettin’in Kızıl Elma adlı hikayesinde;

 

Zamanın padişahlarından Kanuni Sultan Süleyman,

 

"Kızıl Elma’ya

Kızıl Elma’ya

Kızıl Elma’ya gideceğiz"

 

naraları atan askerlerinden rastgele 3 tanesini otağına çağırtır. Hepsine ayrı ayrı Kızıl Elma’nın neresi olduğun sorar. Üçü de "Padişahın askerlerini götüreceği yer" olarak tanımlar. Bunun üzerine padişah orda bulunan beylerine döner:

 

"Hakikat bir! 'Kızıl Elma' benim gitmek istediğim yer, işte... Hakk'ın beni göndereceği yer...’’ der ve hikaye burada tamamlanır.

 

Ziya Gökalp ise Kızıl Elma adlı şiirinin son kısmında şu sözleri söyler ;

 

"Kızıl Elma oldu bir Cennet

Oradan Turan’a yağdı saadet

Ey Tanrı icabet kıl bu duaya:

Bizi de kavuştur Kızıl Elma’ya!"

 

 

Günümüze bakacak olursak Kızıl Elma’ya yalnız Türk Milliyetçilerinin sahip çıktığı görülmektedir. 

 

 

Türk Milliyetçilerinin Kızıl Elma’sı büyük Türk Birliği yani Turan’ıkurmaktır. 

 

 

Bunu hayal bile edemeyenlere inat Türk Milliyetçileri Kızıl Elma’sına doğru durmadan koşmaktadır.

 

Hiç şüphesiz bir gün Turan kurulacaktır. 

 

 

Peki o zaman Kızıl Elma bitecek midir? 

 

 

Asla!

 

Dünya feth edilse evren feth edilmek için Türk’ü bekleyecek.

 

 

 

https://www.turktoyu.com/kizil-elma 

SULTAN ALPARSLAN

 

 

 

SULTAN ALPARSLAN

 

Irkımızın Kahramanları 

 

 

Nejdet SANÇAR

 

 

 

 

Alp Arslan, Selçuk sülalesinin ikinci başbuğudur. Türkiye Devleti’nin kurucusu olan amcası Tuğrul Beğ zamanında Horasan valisi idi. Zaferle biten birçok savaşlar yapmış, usta ve yiğit bir kumandan olarak tanınmış, bu yiğitliği iledir ki Tuğrul’un büyük kardeşi olan babası Çağrı Beğ tarafından veliaht yapılmıştı. Ve sülalenin kurucusu Tuğrul Beğ öldüğü vakit, Çağrı Beğ’in yiğit Arslan’ı lider oldu.

 

Alp Arslan’ın ilk liderlik yılları iç işleriyle geçti. Akrabalarından ve beğlerden bazıları yeni sultanı tanımak istememişlerdi. Fakat Alp Arslan onların gücünü çabuk kırdı. Yalnız akrabasından Kutulmuş (Kutlamış)un isyanı biraz tehlikeli oldu. Yapılan vuruşmada Alp Arslan üstün geldi. Kutulmuş (Kutlamış) öldü, kardeşi ve oğlu tutsak edildiler. Alp Arslan, yalnız yaman bir kahraman değil, hem de büyük kalpli bir Türk’tü. Kutulmuş’un oğlunu ve kardeşini bağışlayarak onları yeniden Anadolu gazasına gönderdi.

 

Oğuz Türkleri, Selçuk oğullarının ilk çağlarından beri Batı’ya akınlara başlamışlardı. bu akınlar Alp Arslan’ın sultanlığı zamanında, günden güne hızını arttırarak devam etti. Alp Arslan, iç kavgalarını bitirdikten sonra ordusunu Batı’ya sürmüştü. Yolda beğler de erleriyle birlikte kendisine katıldıklarından güçlü bir orduyla Gürcistan’a geldi. Gürcü kralı, Türk sultanı ile karşılaşmayı göze alamadı, boyun eğdi. Selçuk ordusu Gürcistan’ı zapt edip kralı haraca bağladı.

 

Sultanının iç işleriyle uğraştığı sıralarda Selçuk beğleri Anadolu’daki gazalarına devam ediyorlardı. Bunlardan bilhassa Gümüş Tegin ile Afşın Beğ büyük kahramanlık ve başarı gösteriyorlardı. Hele Afşın Beğ, pek sert vuruşuyordu. Anadolu’yu bir baştan bir başa aşarak Ege kıyılarına kadar varmıştı.

 

Selçuk beğlerinin Anadolu’daki bu hareketleri, Bizans imparatoriçesinin gönlüne korku saldı. Böyle giderse Türklerin Bizans’ı yıkacağından korktu. İş başına değerli bir adam getirmeye karar vererek Romen Diyojen (Romanos Diyogenes) adlı ünlü kumandanla evlenip onu imparator yaptı. Yeni imparator ordusunun başına geçerek Doğu’ya ilerledi. Türkler’e karşı bir iki büyük başarı kazandı. Fakat asıl sonuç, iki hükümdarın karşılaşması ile belli olacaktı. Sonunda bu karşılaşma oldu. Türk ve Rum başları Malazgirt’te boy ölçüştüler.

 

Malazgirt savaşı, tarihin büyük ve keskin sonuçlu çarpışmalarından biridir. 

 

 

Bu büyük çarpışmayı yapan Türk ve Rum orduları sayıca denk değillerdi. Alp Arslan, Rum imparatorunun elçisinden dostluk sözü alarak Mısır’ı zapta giderken, Romen Diyojen’in Doğu’ya doğru yürüdüğü haberini almış ve ordusunun bir bölümünü Suriye’nin ele geçirilmesi için ayırarak geri dönmüştü. 

 

 

Selçuk sultanının buyruğundaki kuvvetler 40.000 kişi kadardı. Bunun büyük bir bölümü atlı idi. Rum imparatorunun savaşacak kuvvetleri ise 100.000 kişiden artıktı. Hem bu orduda başka milletlerin askerleri de vardı.

 

Tarihin büyük ve kesin sonuçlu savaşı 26 Ağustos 1071’de yapıldı. Türkler kendilerinden sayıca çok üstün olan düşmana karşı pek kahramanca vuruştular. Alp Arslan’la erlerinin Türk’e has yiğitlikle savaşmaları düşman ordusunu bozguna doğru götürürken, bir olay bu sonucu kolaylaştırdı. 

 

 

Türlü milletlerden karışık Bizans ordusundaki Uz ve Peçenek Türkleri, karşılarındaki ordunun kendi ırkdaşlarından olduğunu görünce hep birden Alp Arslan tarafına geçtiler. Türkler’deki bu üstün milli şuur, Bizans bozgununu çabuklaştırdı. Rum ordusu darmadağın ve Romen Diyojen tutsak oldu.

 

Alp Arslan, bu parlak zaferi kazanmakla hem Bizans’ın son gücünü ezmiş, hem de Anadolu yolunu Türkler’e tamamen açmıştı. İleride Fatih’in çelik yumruğu ile Doğu Roma’yı yıkacak olan Türkler, Malazgirt zaferiyle bunun ilk adımını atmış oluyorlardı.

 

Kahraman Alp Arslan, ordusunu yok ve kendisini tutsak ettiği Rum imparatoruna çok iyi davranmıştır. Romen Diyojen ölüm ve hiç değilse hapis beklerken, tutsaklıkta gördüğü iyi muameleden başka sonunda hürriyete de kavuşmuş, fakat tahtını bir daha ele geçirememiştir.

 

 Batı’daki bu büyük zaferiyle ırkına Anadolu yolunu açan Alp Arslan, daha sonra doğuya döndü, Türkistan yürüyüşüne hazırlanmaya başladı. Ordusuyla Maveraünnehri geçti. Orada kendisine isyan eden ve yakalanarak ölüme mahkum edilen Yusuf adlı kumandanın meydan okumasını mertçe kabul etti. Fakat ayağı takılıp yere düşmesi büyük bir yara almasına sebep oldu.

 

Birkaç gün sonra, İkinciteşrin 1072’de, kırk beş yaşlarında olduğu halde bu yara yüzünden Tanrısına kavuştu.

 

 

Alp Arslan, Selçuk sülalesinin başlık yaptığı Türkiye’yi, büyük ve güçlü bir devlet haline sokan değerli başbuğdur. Gururuna kurban gidip de erken yaşta ölmeseydi, Türklüğü daha bir misli yüceltebilirdi. 

 

 

Bununla birlikte öldüğü zaman milletine kılıç kuvveti ile kazandığı büyük bir devlet, Melikşah gibi bir oğul, Nizam-ül Mülk gibi bir vezir ve Malazgirt savaşı gibi büyük bir zaferin hatırasını ve sonucunu bırakmıştır. 

 

 

Anadolu’yu, Türkistan’dan sonra, ikinci Türk anayurdu yapacak olan olayların ilki de bu kılıcı keskin ve bileği çelik Selçuk arslanının indirdiği yumruğun mahsulüdür. Bu bakımdan Türklük, Türkiye tarihinin mertlik heykellerinden biri olan Alp Arslan’a çok şey borçludur.

 

Kaynak: Irkımızın Kahramanları 

 

 Nejdet SANÇAR