Gizli Görev

 

Gizli Görev

Ahmet B. Ercilasun

 

 

Geçen haftaki yazımda, devlet kavramının bütün milleti kapsayan bir kavram olduğunu belirtmiştim. 

 

 

Hiçbir kimse veya kurum "Ben devletim." diyemez. Birlikte çalışan kişiler ve kurumlar da "Biz devletiz." diyemezler. Çünkü devlet bütün kişi ve kurumların üstündedir.

 

 

Türkiye'de belirli bazı kurumları devlet kabul etmek gibi bir alışkanlık var. Genellikle istihbarat kuruluşlarına ve silahlı kuvvetlere, bazen de belirli yargı organlarına veya bazı bürokratik makamlara "devletlik" atfedilir. 

 

 

Bunlar için sık sık "derin devlet" terimi de kullanılır. Önceki yazımda ve ilk paragrafta belirttiğim gibi bunların hiçbiri tek başına da birlikte de devlet değildir; hepsi de devletin organlarıdır. 

 

 

Elbette bu durum onların değerini küçültmez. Her biri kendi görevleri içinde önemli ve değerlidir. 

 

 

Ülkelerin istihbarat teşkilatlarının, daha çok yurt dışıyla ilgili gizli görevleri ve bu görevleri yapan elemanları da vardır. Bu görevler ve elemanların yaptığı işler genellikle devlet sırrı kabul edilir ve onların açıklanması da suç sayılır. Son aylarda bu suçlardan yargılananlarla ilgili haberler basınımızda yer almaktadır. 

 

 

Gizli görev ve operasyonlarda yer alan elemanların titizlikle seçilmesi önemlidir. Bu tür elemanların vatan ve görev aşkından mutlaka emin olunmalıdır. Girişilen operasyonlardan kendileri için çıkar sağlamayacaklarından emin olunmalıdır. Konumlarını, iç politikada kullanmayacaklarından emin olunmalıdır. Sağda solda hava atmayacaklarından emin olunmalıdır. 

 

 

Cumhuriyetimiz boyunca pek çok gizli görevi başarıyla icra eden birçok kahramanımızın olduğuna ben inanıyorum. Hiçbir çıkar beklemeden, canları pahasına görev yapan kahramanlarımız her türlü takdirin üstündedir. 

 

 

Ancak… 

 

Kendilerine görev veren makamlara dayanarak ve yaptıkları işin tecrübelerinden yararlanarak yasa dışı oluşumlar içine girenler hoş karşılanamaz. Görevi veren makamlar bu tür oluşumlara asla destek vermemelidir, hatta izin de vermemelidir. Tabii ki onları yasa dışı oluşumlara muhtaç hâle de getirmemelidir. 

 

 

Bu konuda istihbarat teşkilatlarının tutum ve kararları da önem taşımaktadır. Herhangi bir operasyon için kararı kim(ler) ve neye göre verecektir? Şu veya bu istihbarat teşkilatının doğru karar vereceğinden ve doğru eleman(lar) seçeceğinden nasıl emin olabiliriz?

 

 

Demokratik ülkelerde istihbarat teşkilatları da millî irade tarafından seçilmiş kurumlara bağlıdır. 

 

 

 Ancak Türkiye örneğine bakınca şu soru kaçınılmaz oluyor: Ülkemizde millî iradenin tam olarak tecelli ettiğinden emin miyiz? 

 

 

Siyasi partilerin yöneticileri, hatta çoğu defa partinin genel başkanı, kendilerini seçecek delegeleri belirliyorlar. Böyle olunca millî iradenin tecelli ettiğini söyleyebilir miyiz?

 

 

Millî iradenin tecellisine imkân vermeyen seçilmişler, kurumları oluşturuyorlar. Onlar da kendilerine bağlı istihbarat teşkilatlarına yön veriyorlar. Bu durumda görevli memur ve elemanlarımızın vatan ve görev aşklarına, namuslarına güvenmekten başka çaremiz kalmıyor. 

 

 

Demokrasileri oturmuş ülkelerde önemli kurumların uzun yıllara, bazen yüzyıllara dayanan gelenekleri de oluşmuştur. Biz "yeni" gibi "mucizevi" bir kavramın peşine takılarak gelenekleşmiş tutum ve kurumları da yok etmiş bulunuyoruz.

 

 

 Çıkar peşinde koşmayan, kendini gizleyen tarihî Türk kahramanlığını da unutmuş gibiyiz. Çok da uzak olmayan bir geçmişte önemli işler gören, kahramanları hâlâ içimizde yaşayan bir harekete leke getireceğimizi düşünmeden yasa dışı oluşumlara arka çıkıyor ve onlarla âdeta övünüyoruz.

 

 

Yoksa bu da bir gizli görev mi? "Önce gözlerden düşürün, sonra da bitirin şu hareketi!" diye karar alan birtakım mahfillerin, birtakım insanlara yüklediği bir görev mi? 

 

 

Soruların sonu gelmez. En doğrusu, yasa dışı hiçbir kişiye, oluşuma ve onlara destek verenlere itibar etmemektir. Ölçü bellidir, söz konusu kişi veya kişiler yasa dışı iş(ler) yapmışlar mıdır? Yasa dışı işlerinden dolayı bağımsız mahkemelerde hüküm giymişler midir? Bu sorulara "Evet." diyorsak o kişilerle bizim işimiz olmamalıdır.    

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/gizli-gorev-57561yy.htm

DEVLET

 

 

DEVLET

Ahmet B. ERCİLASUN

 

Bir hukuk terimi olarak devlet, belirli bir milletin, belirli bir ülkedeki egemen (hâkim) varlığının örgütlenmiş biçimi demektir. 

 

 

Tanımın üç unsur üzerine kurulduğu açıktır: Belirli bir millet (insan unsuru), belirli bir ülke (toprak unsuru), egemenlik (iktidar unsuru). 

 

 

Devleti oluşturan üç unsuru Türkiye Cumhuriyeti'ne uygularsak şu sonuç ortaya çıkar:1. Belirli bir millet: Türk milleti.2. Belirli bir ülke: Türkiye.

 

3. Egemenlik: Türk milletinin ülke içindeki hâkimiyeti, Türkiye'nin dış ülkelere karşı bağımsızlığı. Buna göre Türkiye Cumhuriyeti Devleti, Türk milletinin Türkiye'deki egemen ve örgütlü varlığı demektir. "Belirli bir millet"in Türk milleti olduğu, Anayasanın başlangıç bölümünde "Türk Vatanı ve Milletinin ebedî varlığını ve yüce Türk Devletinin bölünmez bütünlüğünü belirleyen bu Anayasa" ifadesiyle belirtilmiştir. 

 

 

 

"Türk milleti"nin tanımı da Anayasanın 66. maddesinde yapılmıştır: "Türk Devletine vatandaşlık bağı ile bağlı olan herkes Türktür." 

 

 

 

"Belirli ülke"nin Türkiye olduğu, Anayasanın başlangıcındaki "Türk vatanı" ve 3. maddedeki "Türkiye Devleti" ibarelerinden açıkça bellidir.

 

 

 

"Egemenlik" kavramı ise Anayasanın 6. maddesinde belirlenmiştir: 

 

 

 

"Egemenlik kayıtsız şartsız Milletindir. 

 

 

 

Türk Milleti, Egemenliğini, Anayasanın koyduğu esaslara göre, yetkili organları eliyle kullanır. Egemenliğin kullanılması, hiçbir surette hiçbir kişiye, zümreye veya sınıfa bırakılamaz. Hiçbir kimse veya organ kaynağını Anayasadan almayan bir Devlet yetkisi kullanamaz."

 

 

"Yetkili organlar" da Anayasanın 7, 8 ve 9. maddelerinde belirlenmiştir. Yasama organı: Türkiye Büyük Millet Meclisi. Yürütme organı: Cumhurbaşkanı. Yargı organı: Bağımsız mahkemeler. Her şey bu kadar açıktır. Bu ülkenin egemen gücü Türk milletidir. 

 

 

 

Türk'ten başka bir milletin egemenliğe ortak olması düşünülemez. Aksi yöndeki eylemler Anayasaya, devletin varlık ve bütünlüğüne aykırıdır.  

 

 

 

Devlet, bütün Türk milletine ait hukuki ve siyasi bir varlıktır. 

 

 

 

Hiçbir kişi veya kurum kendini devlet yerine koyamaz.

 

 

 

 Hiçbir kişi veya kurumdan da devlet diye söz edilemez. 

 

 

 

Bunun gizlisi açığı yoktur; devlet, Türk milletinin devletidir. ,

 

 

 

Şu veya bu kuruma birtakım sıfatlar yakıştırarak onları devlet diye adlandırmak yanlıştır. Yetkili organların veya onlara bağlı kurumların hiçbiri tek başına devlet değildir. 

 

 

 

Ne meclis, ne cumhurbaşkanı, ne bakanlar kurulu, ne yargı organları, ne de bunlara bağlı herhangi bir kurum… 

 

 

 

Bunların hiçbiri tek başına devlet değildir. 

 

 

 

Hep birlikte de devlet değildirler. 

 

 

 

Çünkü devlet bütün millete aittir.,

 

 

 

 İktidar partileri, muhalefet partileri ve vatandaşların tamamı devlete dâhildir. Meclis, cumhurbaşkanı, bakanlar kurulu, mahkemeler…

 

 

 

 Bunlara bağlı kurumlar… 

 

 

 

Mesela üniversiteler, Türk silahlı kuvvetleri, emniyet teşkilatı, istihbarat teşkilatı, barolar, basın yayın organları… 

 

 

 

Hepsi de Türk milletinin egemenlik hakkı içinde bulunan çeşitli kurum ve kuruluşlardır. Siyasi partiler de öyle. Bir veya birkaç partinin iktidarda olması onları devlet yapmaz.

 

 

 

 Egemenlik Türk milletinindir ve iktidar partileri de Türk milletinin birliği, bütünlüğü, huzuru, refahı, yükselmesi için çalışırlar, çalışmak zorundadırlar.   

 

 

 

Dolayısıyla… 

 

 

 

Hiç kimse ve hiçbir kurum kendisinde devletlik vehmetmesin. 

 

 

 

Vatandaşlar, basın yayın organları, yazarlar çizerler, televizyonlarda konuşanlar da hiç kimseye ve hiçbir kuruma devletlik atfetmesinler. 

 

 

 

Tepelerde olmak devlet olmak anlamına gelmez. 

 

 

 

Onlara düşen, Türk milletine hizmet etmektir. 

 

 

 

Bunun için de millete karşı öncelikle doğru ve dürüst olmak zorundadırlar. 

 

 

 

Milleti temsil edecek, milletin şeref ve haysiyetini düşürmeyecek, milleti utandırmayacak şekilde davranmak ve konuşmak zorundadırlar. 

 

 

 

Külhanbeyi tavır ve konuşmaları, millete ve milletin temsilcileri olan partilere efelenmeler hiç kimseye şeref kazandırmaz.

 

 

 

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/devlet-57500yy.htm

 

 

 

 

Devlet, Şirket ve Beka Meselesi

 

Devlet, Şirket ve Beka Meselesi

 

 

Hakan Paksoy

 

 

Türk Cihan Devleti 20’nci yüzyıla hasta adam olarak girdi, savaştı ve iyileşti. 21’inci yüzyıla ise iyi girdi ve hastalandı. Yoksa bu kadar bekadan söz edilir miydi?

 

Türkiye zorlu bir süreçten geçiyor. Hemen hemen tamamı da yeni yüzyıla girdikten sonra ortaya çıkmış meseleler. Eskilerden beri gelenler de yeni ve farklı boyuta taşınmış, çok ama çok büyümüş problemler.


Suriye, Irak, Kıbrıs, Doğu Akdeniz, Ege Adaları, Sığınmacılar, Yunanistan’ın boyunun ölçüsüne bakmadan sesini yükseltmesi, AB ve ABD ile ilişkiler, Müslümanların devletleri ile ilişkiler vb… bu yüzyılda başımıza bela edilenler… Bölücü terör meselesi ise eskilerden, geçen yüzyıldan bugünlere bakiye.  


Stratejik müttefikimiz dediğimiz ABD’den tehdit dolu sesler geliyor, icraata geçiyorlar. Ama benzer davranışlar, bir zamanlar uğruna gündüz gözüne havai fişekler attığımız AB’den de hiç eksik olmuyor.


Siyasî kararların içinde Türkiye’ye uygulanacak yaptırımlar da var. Ama birisi çok pis bir şekilde şantaj kokuyor. Bizzat ismi ile Cumhurbaşkanı ve ailesinin mal varlığı ile ilgili araştırma yapılmasını istiyorlar. Elbette bir siyasetçinin mal varlığı konuşulabilir. Zaten yasalarımızda mal beyanı da var ve beş yılda bir veya yeni bir göreve başlarken verilmekte. Ancak uluslararası ilişkilere konu olması oldukça can sıkıcı. Olur, olmaz her şeye konuşan siyasetçinin buna suskun kalması ise kokuyu dayanılmaz kılıyor.


Bütün bunlar Türk devlet felsefesinin dışına çıkılarak, devleti bir anonim şirketgibi yapılandırmaya çalışmanın ve yönetmenin başımıza açtığı gaileler. Hâlbuki şirketler sadece kâr etmek amacıyla çalışan soyut sistemlerdir. Bugün birini yarın diğerini ya da diğerlerini kurabilirsiniz. Ama devlet kurmak hem kılıç hakkıdır hem de kan pahası gerektirir.


 Kahramanlık ve Rauf Denktaş
 

Milletlerin kahramanları vardır. Onlar ölümsüzdürler. Devlet adamlıklarının yanında söyledikleriyle, günlük hayatta davranışlarıyla hâsılı hayata karşı duruşlarıyla da örnek insanlardır. Toplumun rol modelidirler. Okulda ya da ailede çocuk yetiştirilirken onlar örnek verilir. Devlet yönetilirken veya kamu gücü kullanılırken onlar örnek alınır. Onlara özenilir, onlar gibi olmaya çalışılır. Onlara sevilir ve saygı duyulur.


Eğer ne kadar çok kahramanınız varsa ve ne kadar uzak tarihe kadar gidebiliyor ve böyle kahramanları örnek alabiliyorsanız, o kadar güçlüsünüz demektir. 


Eğer örnek almıyorsanız ve sadece ben varım diyorsanız, tarihi kesintiye uğratıyorsunuz demektir. Benden öncesi yoktu, benden sonra da olamaz demekle tarihe ancak, akşam ezanı okunması ile havanın kararması arasındaki süre kadar geçebilirsiniz.


Rahmetli Rauf Denktaş böyle kahramanlardan birisidir. Her ne kadar bir dönem Türkiye’de ne işi var, söyleyin gitsin denmiş olsa da bu gerçek hiç değişmez. O Türk tarihine Türk Milletinin ölümsüz evladı olarak geçmiştir.


Rahmetlinin hasta yatağından vasiyeti niteliğinde bir konuşması vardır. Yaklaşık dört dakikalık konuşmasında Türk devlet felsefesi tek cümle ile verilir. “Devlet demek hürriyet demektir.” 
 

Kıbrıs Türkleri üzerinden Türklüğe hitap eden konuşmada:


“Başınız daima yukarıda olsun. Hiçbir şekilde Türklüğünüzden, Atatürk ilkelerinden taviz vermeyen sizler, gelecek yıllarda da taviz vermeme andınızı sürekli yenileyiniz ve ilerleyiniz.


Unutmayınız ki devlet demek hürriyet demektir, kendimize hâkim olmak demektir. Kimsenin boyunduruğu altına girmemek, ayakta durmak demektir.



Kimse bizi bu yurttan bu vatandan mahrum edemez. … 


Anavatanın bir ağacının yaprağına bile zarar gelmemesi için titiz davranınız, duygulu davranınız. Devlet haysiyettir, namustur. Ciddiyettir. Bir varlıktır. Evlat gibi varlıktır.”
 

Vasiyette bulunmuştur. Hastalığının en son aşamasında bile Türk Milletini ve onun devletlerini düşünmek, hatta Anavatan dediği Türkiye’yi kendi varlığından üstün tutmak, ancak bir kahraman ruhun yaşayabileceği husustur.


Bu cümleler duygudan daha fazla bilgi ve şuurun eseridir. Tarihi bilen, hasımlarını çok iyi tanıyan, hürriyet ve istiklâlin ne anlama geldiğini hayatının her anında yaşayan bir şuurun eseridir.


Telâffuzu kolay kavram: Beka meselesi
 

Cumhurbaşkanı’nın, 29 Ekim törenleri kapsamında Anıtkabir Özel Defteri’ne yazdıkları arasında “Bağımsızlığımıza ve millî bekamıza yönelik saldırıların arttığı bir dönemde…” ifadesi var. Cumhurbaşkanlığı Sarayındaki kabul töreninde yaptığı konuşmada da benzer konular dile geldi. 


Geçtiğimiz seçimlerin ana konusu da beka meselesi idi. Sokakta, dergâhta, bârgâhta(Saray-yüksek divan) ve herkes tarafından konuşulmaya başlandı. Artık sıradanlaştı, kanıksandı ve günlük bir hâle geldi. Tıpkı bizim takımın dün akşamki attığı gol gibi konuşulur oldu. Bir taraf bal gibi gol, diğeri ise ofsayttı, hakem vermedi demeye başladı. İşte beka meselesi tam da bu.


Geçtiğimiz günlerde oluşu ve muhtevası üzerine düşünmemiz gereken bir şey oldu. Günlük hayatımız içinde sıradanmış gibi geldiğinden olsa gerek basında çok da yer bulmadı. Tarihimizde böyle bir yaşanmışlık var mı bilmiyorum. En azından benim tarihe dair okuduklarımda böyle bir nota rastlamadım. Tarih derken de sadece cumhuriyet tarihini de kast etmiyorum.


Cumhurbaşkanı 25 Ekim (2019) günü Cuma namazını İstanbul’daki Çamlıca Camisi’nde kılmış. Namazdan sonra caminin imamı Fetih Suresini okumuş ve Cumhurbaşkanı mikrofondan cemaate konuşmuş. On gün kadar önce de artık sadece milletvekili olan Binali Yıldırım sabah namazına Çamlıca Camisi’ne gitmiş. Namazdan önce Fetih Suresi okunmuş. Yıldırım da çıkışta gazetecilere açıklama yapmış. Sabah namazı, Fetih Suresi, gazeteciler… Ne kadar da tesadüf değil mi?


Camide böyle bir tablonun olması bir yana, Cumhurbaşkanı’nın söyledikleri bir hayli düşündürücü. Fetih Suresinden ayet okuyarak, “… O bizler kim? Muhammed ümmeti. Dolayısıyla kendi aramızda da merhametli olmamızı bize emrediyor. Kendi aramızda merhametli olacağız. Küffara karşı da şiddetli olacağız.”  Ve daha da ilginç olanı; “İnşallah Suriye'de rabbim bizlere vadetti; 'Nasrun minallahi ve fethun karib ve beşşiril mu'minin.[Saff Suresi 13 H.P]' Şu anda olduğunu gördük. Görüyoruz. Ve Allah'ın izniyle göreceğiz.”.


Bu ayet “Seveceğiniz başka bir şey daha var: Allah'tan yardım ve yakın bir fetih. Müminleri (bunlarla) müjdele.” demektedir. 
 

Eğer bu konuşma iç kamuoyu içinse merhamet gösterilecekler ile şiddet gösterilecekler kimler? Yok, Suriye içinse hem orada fethe gitmedik, hem küffarla değil Müslümanım diyenlere karşı gittik, hem de ABD ve Rusya ile yaptığımız anlaşmaların mürekkebi kurumadan ikisiyle de büyük sıkıntı yaşıyoruz. Ayrıca biz oraya beka ve güvenlik meselemiz için gitmedik mi?

 
Türk Cihan Devleti 20’nci yüzyıla hasta adam olarak girdi, savaştı ve iyileşti. 21’inci yüzyıla ise iyi girdi ve hastalandı. 


Yoksa bu kadar bekadan söz edilir miydi?



http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/hakan-paksoy/devlet-sirket-ve-beka-meselesi-442152m.html 

Türklerde Devlet ve Devlet Adamının Vasıfları

 

 

 

Türklerde Devlet ve Devlet Adamının Vasıfları

 

 

Muammer Yılmaz

 

 

Tarihimizi tetkik ettiğimiz zaman, ülkenin başında kuvvetli, şahsiyetli liderlerin bulunduğu devirlerde, milletimiz büyük başarılar elde etmiştir. Aksi ise ülkenin ve milletin felâketine sebep olmuştur. Tepeden inenler bırakın devleti, iki koyunu bile güdemezler. Cücelerden yüce görevler beklenir mi?

Diğer yandan lider, kadrosunu kurarken ilme ve ilim ehline (de) değer vermelidir. Çünkü ilim, sahibini zulümden, hak yemekten alıkor. Kendisini Yüce Yaratıcı’ya daha da yaklaştırır.

Türklerde devlet gemisinin kaptanı bilgidir. “Bilgi” ve “Bilge” sahibi olma, Türk devlet adamlarının başta gelen ve önemini hiçbir zaman kaybetmeyen özellikleriydi. Türkler, devletin gücünü ve devamını hakanın ve vezirlerin “bilgi” derecesi ile ölçerlerdi. Sadece Hakan/Kağanların bilgi sahibi olmaları yetmiyordu. Onların etrafındaki büyük memurların ve komutanların da bilgili olmaları şartı vardı. Nitekim Orhun Kitabeleri’nde “Bilge bilmez kişiler bilmedikleri için daima felâket ve yenilgilere sebep olmuşlardır” denilmektedir.

Devleti idare eden ve o makama oturmakla “ateşten gömleği” giymiş olan devlet adamlarının vasıf ve vazifeleri sayılamayacak kadar çoktur. Türk-İslâm düşünürü Fârâbî, bu vasıfları “Devlet Adamı anlayışı” adlı yazısında şu nefis cümlelerle anlatır:

“Devlet adamı (lider) sosyal bünye olarak memleketini, insanını bütün hususiyetleriyle tanımalıdır. Zalim olmadığı gibi, gafil de olmamalıdır. İdare-i maslahatçılğı fazilet saymamalıdır. İç çekişmelere kendisini kaptırarak ana hedefleri unutmamalıdır. Müşavirlerini ve mesai arkadaşlarını, haysiyetli ve şahsiyetli insanlardan seçmelidir. Paraya, mala-mülke değer vermemelidir. Büyük azim ve irade sahibi olmalı, lüzumlu addettiği şeyleri yapmakta cesur davranmalı, küçük ruhluluk göstermemelidir. Zeki olduğu kadar da hayâl kudretine sahip olmalı, hayâllerini gerçekleştirecek yüreğe ve idareye sahip olmalıdır...”

Türk milletini diğer milletlerden ayıran temel felsefede hükmetmek yerin hizmet yarışı yatar. Hükümdar gücünü Yüce Yaratıcı’dan ve kadirşinas halkından aldığından birinci derece sorumludur. Orhun Abidelerinde Bilge Kağan şöyle seslenir:

“Varlıklı, zengin bir millet üzerine oturmadım. İçte aşsız, dışta çıplak, düşkün, perişan millet üzerine oturdum. Küçük kardeşim Kültiğin’le konuştuk. Babamızın, amcamızın kazanmış olduğu milletin adı sanı yok olmasın diye Türk milleti için gece uyumadım. Gündüz oturmadım. Küçük kardeşim Kültiğin’le iki şad (vezir) ile öle yite kazandım. Öyle kazanıp bütün milleti ateş su kıldım. Ölecek milleti diriltip besledim. Çıplak milleti elbiseli, fakir milleti zengin, az milleti çok kıldım.”

Bilge Kağan bu satırlarda milletine hizmet etmenin gurur ve heyecanını ifade ederken, devlet adamlarımıza da en güzel telkini yapıyor.

Halka hizmet, Hakk’a hizmet anlayışı bütün Türk hükümdarlarının ortak yanlarıdır. Yusuf Has Hacib, Kutadgu-Bilig’inde bu durumu ne güzel izah eder: “Hakk’ın yükünü yüklenmiş olan kişi düşünerek hareket etmelidir. Çünkü toplum içinde sorumlu olan kişi odur. 

 

Eğer lider bir meşale gibi yanıp halkı ışığa boğmuyor, açları doyurup, çıplakları giydirmiyor, bütün bunların çaresi o iken, ilgilenmiyorsa, Tanrı bunun hesabını ondan soracak, sevinme ve avunma yeri olan cennetinden mahrum edecektir.”

Halkını iyi tanıyan lider, peşinde koşacak, ona güven verecek, onun gösterdiği yolda mutluluğu yakalaycak insanlardan farklı bir hayatı tercih etmelidir. Bunun için de yediğinden içtiğinden bindiği arabaya kadar dikkat etmelidir. Sokakları aç insanların kol gezdiği topluluklarda lider, lüks ve sefahat içinde yaşamamalıdır. Böyle bir durum, liderin gözden düşmesine neden olur. Peygamberimiz; “Hepiniz çobansınız, hepiniz güttüğünüz (idareniz altındakilerden) sorumlusunuz” derken bu gerçeği ne güzel açıklar.

Attila, çok büyük imkânlara sahip olmasına rağmen, ağaçtan oyulmuş tabak, çanaklardan yiyip içiyordu. Aynı dönemde Roma imparatorları ve etrafındakiler ise debdebeli bir hayat yaşıyorlardı. Süslü elbiseleri, yaşama tarzı Attila’yı etkilememiş, geldiği nokta hiçbir zaman başını döndürmemiştir.

Osmanlı Sultanı II. Abdülhamid’e Ford firması bir otomobil hediye etmek ister. Abdülhamid, hediyeyi sunan zatı yanına alarak sarayın penceresi önüne getirir ve caddede koşturan kalabalığı göstererek:

“-Bakın benim tebaam, atla, paytonla ve yaya gezerken, ben sizin hediye edeceğiniz arabaya binemem” diyerek hediyeyi nazikçe reddeder.

Bu sorumluluk nereden geliyordu? Devleti idare edenler örf ve âdette atalarını; ölçüde, İslâmı hayatlarına hayat yapmışlardı. Gözlerinin ve gönüllerinin renkli ışığı Hz. Muhammed, kılavuzları Kur’andı. Leon Cahun diyor ki:

“Çağdaş krallar, kendi milletlerine kan kustururken, Türk devlet başkanları, hayattaki ödevlerinin, açları doyurmak, çıplakları giydirmek ve fakirleri refaha kavuşturmak olduğuna inanarak, milletine hizmet ederler. Bu amaçla Türk hakanları, yerine getirilmesi gereken görevleri dolayısıyla gece uyumaz, gündüz dinlenmek nedir bilmezler. Türk ismi ve millî başarı için, gece-gündüz uğraşır didinirler. Türk hakanları, sadece ve sadece kendi milletinin refahını düşünürler...”

Yönettiği insanları mutlu etmek için, gecesini gündüzüne katan ve bunun bilincinde olan, dünya tarihinin en büyük ve en muhteşem devletini kuranların Selçuklu-Osmanlı yaşayışları sade, oturdukları yer bir çilehane gibidir. Büyük Selçuklu Sultanı Tuğrul Bey “Allah’ın evi (cami) yanında kendime köşk yapmaktan hicap duyarım” derdi. Büyük yollar boyunca yolcuların meccanen (bedava) kalmalarını sağlayan ve muazzam medeniyet âbideleri olan kervansarayların bânileri, kendileri için Konya’da ancak kerpiç konaklar yapmışlardır. Bu yüksek ananeye sadık olan cihan hükümdarı Osmanlı sultanları o muhteşem camiler yanında mütevazı Topkapı Sarayı’nda oturmakla Türk milletine has feragatın tam örneğini teşkil ediyordu.

Topkapı Sarayı’nı gezenler, bilhassa yabancılar çelişik duygular içinde ayrılırlar. Üç kıt’a, yedi iklime yayılan ve şefkatli kolları 20 milyon 840.000 kilometre kareye ulaşan “Güneş Ülke”nin sorumlu ve yetkililerinin böylesine sade ve mütevazı hangarda yaşadıklarına ve bu çilehaneden dünyaya nizam verdiklerine bir türlü inanmak istemezler, hayretten hayrete düşerler.

Kıt’aları yastık, denizleri çarşaf, çağları da tahteravalli yaparak dünyaya hükmedenlerin yalnız yaşayışlarında değil, giyinişlerinden yemek yiyişlerine kadar bir sadelik, bir tevekkül göze çarpar. Öyle ki çoğu normal bir aile hayatı yaşayacak vakit bile bulamamışlar, ömürleri savaş meydanlarında, at sırtında geçmiş; kimisi çadırda, kimisi de saraydan çıkmamasına rağmen üzüntüsünden felç olarak ölmüşlerdir.

İslâmiyetle bu kadar hemhâl olan, ilây-ı Kelimetullah uğrunda durmadan çalışan Fatih’in Trabzon’un fethi sırasında Sare (Saray) Hatun’a verdiği cevap; ”Hey Ana, bu zahmet din yolunadır. Bizim elimizde İslâm’ın kılıcı var. Bu zahmete katlanmazsak bize Gazi demek yalan olur.”

Devleti, sıhhat gibi en büyük mutluluk ve bahtiyarlık addeden, saltanatın bir cihan kavgası olduğunu söyleyen, dünya imparatorlarını atının üzengisi önüne çöktüren ve;

“Bütün dünya benim olsa gamım bitmez nedendir bu

Çün ezelden hak-i gamla mezc edilmiş bedendir bu”

diyen Kanunî; Koca Sinan’a Süleymaniye’yi İstanbul’un yedi tepesinde inşa ettirirken kendisi de mütevazı bir sarayda yaşar. Buna rağmen ataları gibi cihan hâkimiyetinden asla vazgeçmez; yine bütün dünyayı ister. Ancak idare ettiği halka olan sorumluluğunu da hiçbir zaman unutmaz.

Yine Kanunî hasbahçesindeki nar ağacının karıncalar tarafından istilâ edilmesi üzerine, karıncaların öldürülmesi hususunda

“Dırahtı (ağacı) sarmış olsa karınca

Zararı var mı karıncayı kırınca”

mısralarıyla Şeyhülislâm Ebussuud Efendi’den fetvâ isterse de

“Yarın divanına Hakk’ın varınca

Süleyman’dan alır hakkın karınca”

diyerek red cevabı alır. Yine Kanunî, toprağa Ebussuud Efendi’den aldığı fetvalarla beraber gömülmeyi vasiyet eder. Fetvayı veren Ebussuud ise “Ulu Divan”da hesaba çekileceği için hüngür hüngür ağlar.

Hakla hükümdar arasındaki fark, yetki ve sorumluluktadır. “Ateşten gömlek” olan o sorumluluk, düşündükçe hayatı zehir eder; geceleri uyutmaz, kıvrım kıvrım kıvrandırır; yaktıkça yakar. Dahası da “Ulu Divan”da yaptıklarının santim santim hesabı vardır. Bu mesuliyet ve görev aşkı; ‘“Keşke şöyle ot olsaydım; bir keçi yeseydi ve sonra insanlar tarafından yenseydim”, “Dicle’de bir kurt koyunu parçalasa benden sorulur” diyen, sırtında un ve kerpiç taşıyan, adaletin kalesi Hz. Ömer’e dayanır ve kademe kademe zamanımıza ulaşır, onu da geçer... 

 

http://www.kavgamiz.com/orkun/turklerde-devlet-ve-devlet-adaminin-vasiflari-2---y137.html 

TÜRKİYE NEREYE?

 

TÜRKİYE NEREYE?

 

Recep Savran

Hiç yokken iç ve dış meseleler ülkenin üzerine kâbus gibi çöktü; bunun üzerine ekonomideki dalgalanmalar ve enflasyonun yüksek çıkması da işin tuzu biberi oldu! Bu yoğun kâbustan önce ülke terör ile Suriye-Irak gibi gündemin en önemli meselesi dış siyasete odaklanmıştı! Birden bire herşey değişti ve ülke içinde belgeler, dışarda ise “Zarrab” meselesi herkesin konusu oldu! Küresel aktör Suudi Arabistan odaklı yeni “İslâm” politikasını sessiz sedasız uygulayıp, İsrail’in Kudüs’ü başkent yapmasına göz yummak bir tarafa tanımaya yaklaşması gibi gelişmeler ülkenin ününü biraz daha karartıyor!

“FETÖ” ile mücadelede yurt içinde tam hâkimiyet sağlanamayınca, dışarıdaki kökler kuruma yerine biraz daha güçleniyor; adamlar sanki yurt dışında tatil yapıyorlar! Bu konuda suçu dışarıya ve dış ülkelere bağlamak ne kadar doğru! Hepimiz bu mücadelede Devlet Başkanı’nın gayret ve samimiyetine inanıyoruz da, kendi teşkilâtında hâkimiyetin sağlandığını söylemek mümkün mü? Dâvâlarda yargılananların birçoğunun daha ilk celsede serbest bırakılması gidilen yolda yanlışlıklar olduğunu ortaya koymuyor mu? Özellikle dış siyasette AKP’ye gücünün üzerinde destek veren MHP’nin FETÖ uzantıları tarafından hırpalanmak istenmesi gerçekten ilginçtir! Yani o adam kendi kendine mi konuşuyor, yoksa parti içinde bir yerlerden destek mi alıyor, her şeyden evvel bunu çözmek ve anlamak gerekmiyor mu?

“Zarrab” meselesi tam bir komedya; adamın nasıl geldiği, üst makamlara kadar nasıl kavuştuğu çok açık! Adamın itirafçı olacağı çok zaman önce belliymiş ki İstanbul’da bulunan âile pılını pırtısını toplayıp kaçmış! Sokaktaki adamın bile görmekte zorluk çekmeyeceği bu hareketlerden devletin haberi olmaması mümkün mü? Anlaşılan istihbarat FETÖ meselesinde olduğu gibi bu işin de üzerine yatmış ve devletin gözünü bağlamıştır! Yargılamalardaki durumuna bakılırsa “Zarrab” çok rahat hareket ediyor; geleceğine yakın hesaplar da yapmış ve yeni vatanını da bulmuştur! ABD mahkemeleri de tavizsiz çalışıyor ve meseleyi olağanüstü derecede siyasete taşıyor! Buna karşılık Türkiye maalesef şaşkınlıktan öteye gidemiyor! Kendi teşkilâtı ve hükümetinin bilgileri ile aldatıldığı düşünülen Devlet Başkanı muhalefete de inanmayarak ağır saldırılarda bulunuyor! Bu kadar telâşı kamuoyu gibi anlamak şüphesiz ki komplo teorilerini andırıyor! Peki ya doğru ise; yani herşey makamın bilgisi dahilinde gerçekleşmiş ise böyle bir şey aczden ziyade dünyaya meydan okumak değil midir?

Dünyaya meydan okumayı seviyoruz, Devlet Başkanı’nın ABD çıkışlarından kimsenin rahatsız olduğu söylenemez, ilerici-klâsik sol da memnun sağ da! Fakat görüle görüle uçurumun kenarında bulunmak için her şeyin yolunda olması, yani her bakımdan çevik ve kuvvetli olmak gerekmiyor mu? Böyle bir güç ve kuvvet bulunduğuna dair iddiası olan bile yok! Acaba devlette devletin bile bilmediği sadece Devlet Başkanı’na ayan olan bir bilinmeyen sihirli değnek mi var? Hakikaten Cumhurbaşkanı’nın dış siyasette kabadayılığa varan çıkışları iç siyasette de muhalefete güvensizliği de insanları böyle hayallere sevk etmez mi? Böyle bir fotoğrafın adı ne olursa olsun gerilim yaratmaktan başka işe yaramayacağı bir gerçektir! İşte yaşadığımız anda millet olarak böyle bir durum içindeyiz!

ABD’den sonra Rusya’nın da Kuzey Suriye’de PKK-PYD ile beraber olduğu yapılan müşterek operasyonlardan anlaşılıyor! Suriye’de PYD deyip geçmeyin, bu ülkenin %40’nı ellerinde bulunduruyorlar! Diğer Suriye unsurları tehcir edilip başta Türkiye olmak üzere Suriye dışına sürülürken PYD yığınak yapmış ve böylece nüfus meselesini halletmiştir! Afrin-Golan hattında rejime, ABD’ye ve PYD’ye karşı olan Suriye’nin asli unsuruna ait topraklar bomboştur! Örnek mi istiyorsunuz işte Bayır, Bucak ve taşrası ile Halep! Bayır Bucak’da sıfır sınırda üç köyün dışında yüzyıllardan beri kendi topraklarında oturanlardan nefes bile yok!

Sanki Suriye’de büyük ve birleşik bir Kürt devleti teşkili için Irak Kürt yönetimi dağıtılmıştır! ABD’nin bu kadar emekle kurduğu bölgeyi birden bire gözden çıkarması size mânidar gelmiyor mu? Bu durumda Rusya’yı da anlamak mümkündür; yeni kurulacak Kürt Devleti hiçbir zaman Barzani oluşumu gibi feodal karakterler üzerine oturmayacak, Marksizm ön plâna çıkacaktır! ABD elbette Marksizm’den korkmuyor, çünkü bu hareket yıllardan beri Türkiye ile savaş halindedir ve Türkiye’yi başka hiç bir hareket bu derece rahatsız edemezdi!

İşte önümüzdeki tablo! Devletimizin bütün gücü ve kaynakları ile bu tarafa yönelmesi gerekirken iç ve dış yapay oluşumlarla boğuşması ne kadar büyük bir kayıptır! Konuşuyoruz ama hareket edemiyoruz, çünkü elimiz kolumuz bağlı durumdadır! Hakikaten Kürt meselesi Türkiye sınırlarının dışına çıkmış ve çok büyük bir belâ haline gelmiştir! Ne yapılacaksa hemen ve akıllıca yapılmalı; madem yıldırılmak isteniyoruz, onları da yıldıracak ve köşeye sıkıştıracak milli politikalar üretmeliyiz! Hiç de zaman geçmiş değildir; lâkin içte birlik en kısa zamanda sağlanmalıdır. Bu iş ise tehdid ve yıldırmakla olmaz!

Muhabbetle.

http://www.ulkucukadro.com/2017/12/turkiye-nereye-3/