Gizli Görev

 

Gizli Görev

Ahmet B. Ercilasun

 

 

Geçen haftaki yazımda, devlet kavramının bütün milleti kapsayan bir kavram olduğunu belirtmiştim. 

 

 

Hiçbir kimse veya kurum "Ben devletim." diyemez. Birlikte çalışan kişiler ve kurumlar da "Biz devletiz." diyemezler. Çünkü devlet bütün kişi ve kurumların üstündedir.

 

 

Türkiye'de belirli bazı kurumları devlet kabul etmek gibi bir alışkanlık var. Genellikle istihbarat kuruluşlarına ve silahlı kuvvetlere, bazen de belirli yargı organlarına veya bazı bürokratik makamlara "devletlik" atfedilir. 

 

 

Bunlar için sık sık "derin devlet" terimi de kullanılır. Önceki yazımda ve ilk paragrafta belirttiğim gibi bunların hiçbiri tek başına da birlikte de devlet değildir; hepsi de devletin organlarıdır. 

 

 

Elbette bu durum onların değerini küçültmez. Her biri kendi görevleri içinde önemli ve değerlidir. 

 

 

Ülkelerin istihbarat teşkilatlarının, daha çok yurt dışıyla ilgili gizli görevleri ve bu görevleri yapan elemanları da vardır. Bu görevler ve elemanların yaptığı işler genellikle devlet sırrı kabul edilir ve onların açıklanması da suç sayılır. Son aylarda bu suçlardan yargılananlarla ilgili haberler basınımızda yer almaktadır. 

 

 

Gizli görev ve operasyonlarda yer alan elemanların titizlikle seçilmesi önemlidir. Bu tür elemanların vatan ve görev aşkından mutlaka emin olunmalıdır. Girişilen operasyonlardan kendileri için çıkar sağlamayacaklarından emin olunmalıdır. Konumlarını, iç politikada kullanmayacaklarından emin olunmalıdır. Sağda solda hava atmayacaklarından emin olunmalıdır. 

 

 

Cumhuriyetimiz boyunca pek çok gizli görevi başarıyla icra eden birçok kahramanımızın olduğuna ben inanıyorum. Hiçbir çıkar beklemeden, canları pahasına görev yapan kahramanlarımız her türlü takdirin üstündedir. 

 

 

Ancak… 

 

Kendilerine görev veren makamlara dayanarak ve yaptıkları işin tecrübelerinden yararlanarak yasa dışı oluşumlar içine girenler hoş karşılanamaz. Görevi veren makamlar bu tür oluşumlara asla destek vermemelidir, hatta izin de vermemelidir. Tabii ki onları yasa dışı oluşumlara muhtaç hâle de getirmemelidir. 

 

 

Bu konuda istihbarat teşkilatlarının tutum ve kararları da önem taşımaktadır. Herhangi bir operasyon için kararı kim(ler) ve neye göre verecektir? Şu veya bu istihbarat teşkilatının doğru karar vereceğinden ve doğru eleman(lar) seçeceğinden nasıl emin olabiliriz?

 

 

Demokratik ülkelerde istihbarat teşkilatları da millî irade tarafından seçilmiş kurumlara bağlıdır. 

 

 

 Ancak Türkiye örneğine bakınca şu soru kaçınılmaz oluyor: Ülkemizde millî iradenin tam olarak tecelli ettiğinden emin miyiz? 

 

 

Siyasi partilerin yöneticileri, hatta çoğu defa partinin genel başkanı, kendilerini seçecek delegeleri belirliyorlar. Böyle olunca millî iradenin tecelli ettiğini söyleyebilir miyiz?

 

 

Millî iradenin tecellisine imkân vermeyen seçilmişler, kurumları oluşturuyorlar. Onlar da kendilerine bağlı istihbarat teşkilatlarına yön veriyorlar. Bu durumda görevli memur ve elemanlarımızın vatan ve görev aşklarına, namuslarına güvenmekten başka çaremiz kalmıyor. 

 

 

Demokrasileri oturmuş ülkelerde önemli kurumların uzun yıllara, bazen yüzyıllara dayanan gelenekleri de oluşmuştur. Biz "yeni" gibi "mucizevi" bir kavramın peşine takılarak gelenekleşmiş tutum ve kurumları da yok etmiş bulunuyoruz.

 

 

 Çıkar peşinde koşmayan, kendini gizleyen tarihî Türk kahramanlığını da unutmuş gibiyiz. Çok da uzak olmayan bir geçmişte önemli işler gören, kahramanları hâlâ içimizde yaşayan bir harekete leke getireceğimizi düşünmeden yasa dışı oluşumlara arka çıkıyor ve onlarla âdeta övünüyoruz.

 

 

Yoksa bu da bir gizli görev mi? "Önce gözlerden düşürün, sonra da bitirin şu hareketi!" diye karar alan birtakım mahfillerin, birtakım insanlara yüklediği bir görev mi? 

 

 

Soruların sonu gelmez. En doğrusu, yasa dışı hiçbir kişiye, oluşuma ve onlara destek verenlere itibar etmemektir. Ölçü bellidir, söz konusu kişi veya kişiler yasa dışı iş(ler) yapmışlar mıdır? Yasa dışı işlerinden dolayı bağımsız mahkemelerde hüküm giymişler midir? Bu sorulara "Evet." diyorsak o kişilerle bizim işimiz olmamalıdır.    

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/gizli-gorev-57561yy.htm

Türklerde Devlet ve Devlet Adamının Vasıfları

 

 

 

Türklerde Devlet ve Devlet Adamının Vasıfları

 

 

Muammer Yılmaz

 

 

Tarihimizi tetkik ettiğimiz zaman, ülkenin başında kuvvetli, şahsiyetli liderlerin bulunduğu devirlerde, milletimiz büyük başarılar elde etmiştir. Aksi ise ülkenin ve milletin felâketine sebep olmuştur. Tepeden inenler bırakın devleti, iki koyunu bile güdemezler. Cücelerden yüce görevler beklenir mi?

Diğer yandan lider, kadrosunu kurarken ilme ve ilim ehline (de) değer vermelidir. Çünkü ilim, sahibini zulümden, hak yemekten alıkor. Kendisini Yüce Yaratıcı’ya daha da yaklaştırır.

Türklerde devlet gemisinin kaptanı bilgidir. “Bilgi” ve “Bilge” sahibi olma, Türk devlet adamlarının başta gelen ve önemini hiçbir zaman kaybetmeyen özellikleriydi. Türkler, devletin gücünü ve devamını hakanın ve vezirlerin “bilgi” derecesi ile ölçerlerdi. Sadece Hakan/Kağanların bilgi sahibi olmaları yetmiyordu. Onların etrafındaki büyük memurların ve komutanların da bilgili olmaları şartı vardı. Nitekim Orhun Kitabeleri’nde “Bilge bilmez kişiler bilmedikleri için daima felâket ve yenilgilere sebep olmuşlardır” denilmektedir.

Devleti idare eden ve o makama oturmakla “ateşten gömleği” giymiş olan devlet adamlarının vasıf ve vazifeleri sayılamayacak kadar çoktur. Türk-İslâm düşünürü Fârâbî, bu vasıfları “Devlet Adamı anlayışı” adlı yazısında şu nefis cümlelerle anlatır:

“Devlet adamı (lider) sosyal bünye olarak memleketini, insanını bütün hususiyetleriyle tanımalıdır. Zalim olmadığı gibi, gafil de olmamalıdır. İdare-i maslahatçılğı fazilet saymamalıdır. İç çekişmelere kendisini kaptırarak ana hedefleri unutmamalıdır. Müşavirlerini ve mesai arkadaşlarını, haysiyetli ve şahsiyetli insanlardan seçmelidir. Paraya, mala-mülke değer vermemelidir. Büyük azim ve irade sahibi olmalı, lüzumlu addettiği şeyleri yapmakta cesur davranmalı, küçük ruhluluk göstermemelidir. Zeki olduğu kadar da hayâl kudretine sahip olmalı, hayâllerini gerçekleştirecek yüreğe ve idareye sahip olmalıdır...”

Türk milletini diğer milletlerden ayıran temel felsefede hükmetmek yerin hizmet yarışı yatar. Hükümdar gücünü Yüce Yaratıcı’dan ve kadirşinas halkından aldığından birinci derece sorumludur. Orhun Abidelerinde Bilge Kağan şöyle seslenir:

“Varlıklı, zengin bir millet üzerine oturmadım. İçte aşsız, dışta çıplak, düşkün, perişan millet üzerine oturdum. Küçük kardeşim Kültiğin’le konuştuk. Babamızın, amcamızın kazanmış olduğu milletin adı sanı yok olmasın diye Türk milleti için gece uyumadım. Gündüz oturmadım. Küçük kardeşim Kültiğin’le iki şad (vezir) ile öle yite kazandım. Öyle kazanıp bütün milleti ateş su kıldım. Ölecek milleti diriltip besledim. Çıplak milleti elbiseli, fakir milleti zengin, az milleti çok kıldım.”

Bilge Kağan bu satırlarda milletine hizmet etmenin gurur ve heyecanını ifade ederken, devlet adamlarımıza da en güzel telkini yapıyor.

Halka hizmet, Hakk’a hizmet anlayışı bütün Türk hükümdarlarının ortak yanlarıdır. Yusuf Has Hacib, Kutadgu-Bilig’inde bu durumu ne güzel izah eder: “Hakk’ın yükünü yüklenmiş olan kişi düşünerek hareket etmelidir. Çünkü toplum içinde sorumlu olan kişi odur. 

 

Eğer lider bir meşale gibi yanıp halkı ışığa boğmuyor, açları doyurup, çıplakları giydirmiyor, bütün bunların çaresi o iken, ilgilenmiyorsa, Tanrı bunun hesabını ondan soracak, sevinme ve avunma yeri olan cennetinden mahrum edecektir.”

Halkını iyi tanıyan lider, peşinde koşacak, ona güven verecek, onun gösterdiği yolda mutluluğu yakalaycak insanlardan farklı bir hayatı tercih etmelidir. Bunun için de yediğinden içtiğinden bindiği arabaya kadar dikkat etmelidir. Sokakları aç insanların kol gezdiği topluluklarda lider, lüks ve sefahat içinde yaşamamalıdır. Böyle bir durum, liderin gözden düşmesine neden olur. Peygamberimiz; “Hepiniz çobansınız, hepiniz güttüğünüz (idareniz altındakilerden) sorumlusunuz” derken bu gerçeği ne güzel açıklar.

Attila, çok büyük imkânlara sahip olmasına rağmen, ağaçtan oyulmuş tabak, çanaklardan yiyip içiyordu. Aynı dönemde Roma imparatorları ve etrafındakiler ise debdebeli bir hayat yaşıyorlardı. Süslü elbiseleri, yaşama tarzı Attila’yı etkilememiş, geldiği nokta hiçbir zaman başını döndürmemiştir.

Osmanlı Sultanı II. Abdülhamid’e Ford firması bir otomobil hediye etmek ister. Abdülhamid, hediyeyi sunan zatı yanına alarak sarayın penceresi önüne getirir ve caddede koşturan kalabalığı göstererek:

“-Bakın benim tebaam, atla, paytonla ve yaya gezerken, ben sizin hediye edeceğiniz arabaya binemem” diyerek hediyeyi nazikçe reddeder.

Bu sorumluluk nereden geliyordu? Devleti idare edenler örf ve âdette atalarını; ölçüde, İslâmı hayatlarına hayat yapmışlardı. Gözlerinin ve gönüllerinin renkli ışığı Hz. Muhammed, kılavuzları Kur’andı. Leon Cahun diyor ki:

“Çağdaş krallar, kendi milletlerine kan kustururken, Türk devlet başkanları, hayattaki ödevlerinin, açları doyurmak, çıplakları giydirmek ve fakirleri refaha kavuşturmak olduğuna inanarak, milletine hizmet ederler. Bu amaçla Türk hakanları, yerine getirilmesi gereken görevleri dolayısıyla gece uyumaz, gündüz dinlenmek nedir bilmezler. Türk ismi ve millî başarı için, gece-gündüz uğraşır didinirler. Türk hakanları, sadece ve sadece kendi milletinin refahını düşünürler...”

Yönettiği insanları mutlu etmek için, gecesini gündüzüne katan ve bunun bilincinde olan, dünya tarihinin en büyük ve en muhteşem devletini kuranların Selçuklu-Osmanlı yaşayışları sade, oturdukları yer bir çilehane gibidir. Büyük Selçuklu Sultanı Tuğrul Bey “Allah’ın evi (cami) yanında kendime köşk yapmaktan hicap duyarım” derdi. Büyük yollar boyunca yolcuların meccanen (bedava) kalmalarını sağlayan ve muazzam medeniyet âbideleri olan kervansarayların bânileri, kendileri için Konya’da ancak kerpiç konaklar yapmışlardır. Bu yüksek ananeye sadık olan cihan hükümdarı Osmanlı sultanları o muhteşem camiler yanında mütevazı Topkapı Sarayı’nda oturmakla Türk milletine has feragatın tam örneğini teşkil ediyordu.

Topkapı Sarayı’nı gezenler, bilhassa yabancılar çelişik duygular içinde ayrılırlar. Üç kıt’a, yedi iklime yayılan ve şefkatli kolları 20 milyon 840.000 kilometre kareye ulaşan “Güneş Ülke”nin sorumlu ve yetkililerinin böylesine sade ve mütevazı hangarda yaşadıklarına ve bu çilehaneden dünyaya nizam verdiklerine bir türlü inanmak istemezler, hayretten hayrete düşerler.

Kıt’aları yastık, denizleri çarşaf, çağları da tahteravalli yaparak dünyaya hükmedenlerin yalnız yaşayışlarında değil, giyinişlerinden yemek yiyişlerine kadar bir sadelik, bir tevekkül göze çarpar. Öyle ki çoğu normal bir aile hayatı yaşayacak vakit bile bulamamışlar, ömürleri savaş meydanlarında, at sırtında geçmiş; kimisi çadırda, kimisi de saraydan çıkmamasına rağmen üzüntüsünden felç olarak ölmüşlerdir.

İslâmiyetle bu kadar hemhâl olan, ilây-ı Kelimetullah uğrunda durmadan çalışan Fatih’in Trabzon’un fethi sırasında Sare (Saray) Hatun’a verdiği cevap; ”Hey Ana, bu zahmet din yolunadır. Bizim elimizde İslâm’ın kılıcı var. Bu zahmete katlanmazsak bize Gazi demek yalan olur.”

Devleti, sıhhat gibi en büyük mutluluk ve bahtiyarlık addeden, saltanatın bir cihan kavgası olduğunu söyleyen, dünya imparatorlarını atının üzengisi önüne çöktüren ve;

“Bütün dünya benim olsa gamım bitmez nedendir bu

Çün ezelden hak-i gamla mezc edilmiş bedendir bu”

diyen Kanunî; Koca Sinan’a Süleymaniye’yi İstanbul’un yedi tepesinde inşa ettirirken kendisi de mütevazı bir sarayda yaşar. Buna rağmen ataları gibi cihan hâkimiyetinden asla vazgeçmez; yine bütün dünyayı ister. Ancak idare ettiği halka olan sorumluluğunu da hiçbir zaman unutmaz.

Yine Kanunî hasbahçesindeki nar ağacının karıncalar tarafından istilâ edilmesi üzerine, karıncaların öldürülmesi hususunda

“Dırahtı (ağacı) sarmış olsa karınca

Zararı var mı karıncayı kırınca”

mısralarıyla Şeyhülislâm Ebussuud Efendi’den fetvâ isterse de

“Yarın divanına Hakk’ın varınca

Süleyman’dan alır hakkın karınca”

diyerek red cevabı alır. Yine Kanunî, toprağa Ebussuud Efendi’den aldığı fetvalarla beraber gömülmeyi vasiyet eder. Fetvayı veren Ebussuud ise “Ulu Divan”da hesaba çekileceği için hüngür hüngür ağlar.

Hakla hükümdar arasındaki fark, yetki ve sorumluluktadır. “Ateşten gömlek” olan o sorumluluk, düşündükçe hayatı zehir eder; geceleri uyutmaz, kıvrım kıvrım kıvrandırır; yaktıkça yakar. Dahası da “Ulu Divan”da yaptıklarının santim santim hesabı vardır. Bu mesuliyet ve görev aşkı; ‘“Keşke şöyle ot olsaydım; bir keçi yeseydi ve sonra insanlar tarafından yenseydim”, “Dicle’de bir kurt koyunu parçalasa benden sorulur” diyen, sırtında un ve kerpiç taşıyan, adaletin kalesi Hz. Ömer’e dayanır ve kademe kademe zamanımıza ulaşır, onu da geçer... 

 

http://www.kavgamiz.com/orkun/turklerde-devlet-ve-devlet-adaminin-vasiflari-2---y137.html 

Beka Dedikleri Şey!..

 

Beka Dedikleri Şey!..

 

Özcan Pehlivanoğlu

Uzun süredir birilerinin ağzında sakız olmuş bir “beka” sözcüğü var. 

Nedir bu beka kelimesinin anlamı diye bakınca; “kalıcılık, ölümsüzlük, ölmezlik, devamlılık, evvelki hal üzerine kalma, daim ve sabit kalma”yı görüyorsunuz.

Türk Milleti için devlet ve millet varlığının, ölümsüz olması bir ideal ve hedef olarak daima halkın önüne konmuştur. 

Bu sebeple Türk Milletinin her ferdi kendi yaşamını önemsediği kadar milletin ve devletin varlığını da önemser. 

Hatta devletin ve milletin kalıcılığı bir çoğumuzda her şeyin önünde yer alır.

“Devlet-i Ebed Müddet” kavramı bu anlayışın bir dışa vurumudur. 

Ya da halk arasında çok sık kullanılan “ya devlet başa ya kuzgun leşe” deyimi, devlet ve millet varlığının ne kadar önemli olduğunu anlatır. 

Bu örnekleri çoğaltmak mümkündür.

Yarım asrı geçen ömrüm süresince, en çok duyduğum sözcüklerden biri bu “beka” kelimesidir. 

Okulda, camide, kışlada, siyasette, çarşıda, kahvede herkesin ağzında adeta sakız olmuştur.

Onca siyasetçi, asker ve bürokrat gördüm hep “beka” deyip durdular!

İnsan ister istemez soruyor ve sorguluyor; bu beka sorunu kıyamete kadar mı, sürecek diye?

Dış dünyada herkesin düşman, içeride hainin dolu olduğunu, beceriksizler ve kifayetsizlerin etkili bulunduğunu anladık ama Nasreddin Hoca'nın dediği gibi “hırsızın hiç mi, suçu yok?” misali, bunu diyenlerin ve gerekli tedbirleri al(a)mayanların bir sorumluluğu yok mu?

Kimse çıkıp demiyor ki; bu beka sorununun oluşmasında kimin veya kimlerin payı var? 

Yoksa “beka” topunu oraya buraya atmanın kimseye ve özellikle de “beka sorunu”nun ortadan kalkışına hiç bir faydası yok.

Biz ömrümüz boyunca “beka sorunu” ile yaşadık. 

Doğrudur, dünyevi şartlar nedeni ile kendiliğinden doğan bir beka sorunumuz vardır. 

Ancak bunu hafifletmek veya ağırlaştırmak bizlerin elindedir.

Eğer bugün bekamızı tehdit eden sorunlarımız ağırlaşmışsa, bunun altında bizi yönetenlerin vizyonsuzluğu, misyonsuzluğu, yanar döner söylemleri, politika bilmezliği, şuursuzluğu ve hatta ihanete uzanan davranışları vardır.

Benim gibi binlerce insan, Türkiye'yi beka sorununa iten uygulamalar hakkında yıllardır yazarak, çizerek, anlatarak uyarılar yapıyor. 

Bunları dinlemeyenlerin bugün kalkıp “beka” diye sızlanmaları hiç inandırıcı değildir.

Yapamıyorsunuz, yönetemiyorsunuz yada yapmak istemiyorsunuz ama “yumurta kapıya gelince” dönüp saf ve temiz insanlara “beka” diye sızlanıp, ağlıyorsunuz...

Türkiye'nin bugün ağır bir “beka” sorunu vardır ama bizim bu noktaya gelmemize sebep olanlarda vardır. 

Onlar kendi “beka”larını Türkiye'nin bekası olarak görür hale gelmişlerdir. 

Bizi onların şahsi bekaları ilgilendirmez. 

Biz devletin ve milletin bekasına bakarız. 

Onların kendi bekalarını kurtarmak için koskoca bir devletin ve milletin bekasını tehlikeye atmalarına ne gönlümüz ne de vicdanımız el verir.

Türk insanı, yıllardır bu konuda aldatılmakta ve kandırılmaktadır. 

“Devletin ve milletin bekası tehlikededir” diyenlerin bu memlekete neler yaptıklarına, koltuklarına yapıştıklarına ve nasıl zenginleştiklerine bir bakın, ne demek istediğimiz daha iyi anlaşılacaktır.

Onun için gelin bu “beka istismarcıları”ndan kurtulalım! 

Türk Miletinin, devletinin ve kendisinin bekasını koruyacak gücü ve kudreti vardır. 

Yeter ki; milletin ve devletin bekasını tehlikeye sokanların gerçek yüzünü görelim ve anlayalım... 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-pehlivanoglu/beka-dedikleri-sey-439899m.html 

‘’TÜRKÇÜLÜK DE, KÜRTÇÜLÜK GİBİ BÖLÜCÜLÜKTÜR’’ ÖYLE Mİ? YA GERÇEKLER?

 

''TÜRKÇÜLÜK DE, KÜRTÇÜLÜK GİBİ BÖLÜCÜLÜKTÜR'' ÖYLE Mİ?  

YA GERÇEKLER?

 

Atilla Çilingir

“Biz milliyet fikirlerini tatbike çok gecikmiş ve çok ilgisizlik göstermiş bir milletiz. 

Bunun zararlarını fazla faaliyetle gidermeye çalışmalıyız… 

Osmanlı İmparatorluğu içindeki çok çeşitli topluluklar, hep milli inançlarına sarılarak, milliyetçilik idealinin gücü ile kendilerini kurtardılar. 

Kuvvetimizin zayıfladığı anda bizi hor ve hakir gördüler. 

Anladık ki, kabahatimiz kendimizi unutmuş olduğumuzmuş.  

Dünyanın bize saygı göstermesini istiyorsak, ilk önce biz kendi benliğimize ve milliyetimize bu saygıyı, hissi, fikri ve fiili olarak, bütün davranış ve hareketlerimizle gösterelim.’’ (Gazi Mustafa Kemal Atatürk)
 
 Türkçülük, Türk milletinin ruhudur. 

Yaşlı dünyamıza iz bırakan kimliğimizin mührüdür. 

Ardımızda kalan binlerce yıllık özgeçmişimizin hamurudur. 

Türkçülük, Türk milletini yüceltmek demektir. 

Türkçülüğü, Kürtçülük gibi bölücülüktür diye niteleyebilmek için, Türk Milletinin tarih sayfalarına kazıdığı o muhteşem tarihi, kendine has niteliklerini göz ardı etmek demektir. 

Böyle bir niteleme tarihimize yapılan en büyük haksızlıktır.
 
 Bu nedenle de:
Okullarımızda her sabah okunan andımızın neden kaldırıldığını,
Devletimizin kuruluşuyla yaşıt pek çok önemli kurumumuzun, kuruluşumuzun başında bulunan T.C. kavramının neden silindiğini,
 
Bu ülkede alt kimlik, üst kimlik tartışmalarının, söylemlerinin ne zaman başladığını,
 
Yakın bir süre önce, ‘biz her türlü milliyetçiliği ayaklar altına aldık’ söylemini de iyi değerlendirmek gerekir…
 
Tarih bilmek; bugünü, geleceği doğru yorumlamakta bize yardım eden en önemli kaynaktır. 

O nedenle günümüzde yaşa­nan kargaşaları, siyasi gelişmeleri, savaşları iyi tahlil etmek gerekir.
 
Evet, ülkemizde terör tehdidine odaklı içeride ve çevresinde sıkıntılı bir süreç yaşanmaktadır ama bu da geçecektir.
 
Milletimiz 4000 yıllık tarihi ile büyük bir ulus; devletimiz, 1500 yıllık tarihi ile büyük bir ülkedir. 

Bu ülkenin yaşayan bir tarih hafızası vardır. 

Geçmişte yaşadığımız benzer sıkıntılar bu unutmaz hafızada kayıtlıdır.
 
Orta Asya’dan günümüze ardımızda kalan o muhteşem tarih, Türk Milletinin neden büyük bir ulus olduğunu anlatan yegâne gerçektir.
 
Yakın tarihimizde; 50’li, 60’lı, 70’li, 80’li, 90’lı yıllarda yaşadığımız tüm sıkıntı­lar nasıl aşılmışsa; günümüzde yaşanan sıkıntılarda aşılacak; demokrasiye olan inancımız, aklı ve iradesi hür yurttaşlarımızın şaşmaz irade gücü, bu sıkıntılı dönemi aşmamızın en önemli nedeni olacaktır.
 
Bu sıkıntıları aşmamızın en büyük gücü birlikte­liğimizdir. 

Bunun yolu; sevgiyi, saygıyı, birbirimizi anlamayı, anlayışlı olmayı tüm ülke sathına yaymamızdan geçmektedir.
 
Bu gücümüzdür ki, ardımızda kalan yüzlerce asırlık tarihi­mize damgasını vurandır…
 
Her gün şehit cenazelerinin kaldırıldığı ülkem; canımdan aziz bellediğim vatanım, güzel Türkiye’m:
 
Bunların hepsi geçecek, bu acılı dönem mutlak surette bite­cek. Çağdaş yarınların aydınlattığı, pırıltılı yıllar da gelecek.
 
Ortak aklın doğrularını savunan, vatanımızın bölünmez bütünlüğünün tehdit altında olduğunu bilen, milletimizin arasına içeriden ama en çok da dış güçler tarafından türlü nifak sokulmak istendiğinin farkında olan yurttaş­larımız;
Yaşanan tüm acılara, olumsuzluklara, dayatmalara nasıl ki, tarihin içerisinde yaşanmış benzer olaylarda hak ettiği yanıtı vermişse; bu akıl tutulmalı sürece de en doğru, en çarpıcı yanıtı yine verecektir.
 
Yeter ki birbirimize olan güveni, yürek birlikteliğimizi kay­betmeyelim; birbirimize sımsıkı sarılalım. 

İster aile birlikteliği­mizle, ister kardeşlik ilişkilerimizle, ister dostlukla, ister arka­daşlıkla ama sadece sevgiyle, saygıyla, toplumsal uzlaşının gücüyle.
 
Unutmayalım ki; doğusundan batısına, kuzeyinden güneyi­ne, bu cennet vatan, bu gazi topraklar her karışı şehit kanlarıyla yoğrulmuş bu vatan bizim, hepimizindir. 

Bu ülke hepimizin son yuvası, son toprak parçasıdır.
 
Türkiye Cumhuriyetini kuran temel düşünce, Türkçülüktür. 

Atatürk, Türkçülüğü devletimizin temel felsefesi yapmıştır. 

Atatürk, 20. yüzyılda yetişen en büyük Türkçü ve inanmış bir Türk milliyetçisidir.
 
Atatürk’ün Türk milletinin esarete düşmemesi, Türk yurdunun parçalanmaması için verdiği mücadele; onun büyük bir Türk milliyetçisi olduğunun en güzel kanıtıdır.
 
Türk’üyle, Kürt’üyle, Laz’ıyla, Çerkez’iyle, Arap’ıyla, Çingene’siyle, Sünni’si, Alevi’siyle; Türkiye Cumhuriyeti Devle­tini hep birlikte kurduk.

 Devletimizin kuruluş destanını, bu coğ­rafyaya kan ve can bedeli ödeyerek kazıdık.
 
Ortak dilimiz, ortak dinimiz, ortak ülkümüz, ortak gelenek­lerimiz, ortak göreneklerimiz ve tarihsel birikimimizle ataları­mızdan yadigâr bu aziz vatan toprakları; birlik ve beraberliğimi­zin, bölünmez bütünlüğümüzün imzasını taşıyan misak-ı milli sınırlarıyla çevrelenmiş bu vatan; sonsuza değin bizimle yaşa­yacaktır.
 
Dünya var olduğu sürece, bu coğrafyada adeta kan çanağın­dan hep birlikte çıkardığımız bu devlet, sonsuza kadar yaşaya­cak, vatan bellediğimiz bu topraklarda; bir ve beraber olmamızın gücüyle, bugüne kadar her olumsuzluğun üstesinden nasıl gel­diysek, bundan sonra da öyle gelinecektir.
 
Tarih sayfaları;
Türk Milletinin tanımını asırlardan beri böyle yaptı, böyle anlattı. Bundan sonrada böyle yazıp, böyle belleyecektir.
  
Türkçülük, bölücülük demek değildir; Türk milletinin ruhudur.  

Yaşlı dünyamıza iz bırakan kimliğimizin mührüdür. 

 Ardımızda kalan binlerce yıllık özgeçmişimizin hamurudur. 

Türkçülük, Türk milletini yüceltmek demektir.
 
Büyük Önder Gazi Mustafa Kemal Atatürk’ün, bu gazi topraklarda yaşayan yurttaşlarımıza vermiş olduğu kimlik;
‘’Türkiye Cumhuriyetini kuran halka Türk Milleti’’ denir, tanımlamasıyla belirlenmiştir. 

Yüce Atatürk’ün; ‘’Ne Mutlu Türküm Diyene’’ ifadesiyle, vatandaşlık bağı ile bu vatana bağlı her yurttaşımızı Türk olarak tanımlamıştır.
 
Günümüz dünyasında; nasıl ki, Rusyalı değil Rus, Fransalı değil Fransız, İtalyalı değil, İtalyan tanımlamaları geçerli ise; Türkiyeli değil Türk, tanımlaması da doğru olandır ve geçerlidir.
 
Hele ki, Türkçülük kavramının başına bir de Ata kelimesi eklendiğinde;
 
‘’Atatürkçülük Milliyetçiliği’’ Sonsuza değin yaşayacak Türkçülüğün-Milliyetçiliğimizin en doğru ifadesidir.

http://www.ulkucukadro.com/2017/10/turkculuk-de-kurtculuk-gibi-boluculuktur-oyle-mi-ya-gercekler/ 

TÜRK TÜRKİYE VE TÜRKİYELİ

TÜRK TÜRKİYE VE TÜRKİYELİ

Mehmet Sayın

Bu yazıda ilk sözüm şu olacak;

Türkiye cumhuriyeti Osmanlı İmparatorluğunun çok dilli çok dinli ve farklı etnik gruplardan oluşan yapısından yeni bir milli anlayışı ve Türk milletini ortaya çıkardı.

Bu bizim cumhuriyetimizin en önemli başarısıdır ve bu başarı da cumhuriyetimizin kurucusu Gazi Mustafa Kemal'in eseridir.

Ve en büyük Türkçü de Atatürk'tür , onun Türkçülük anlayışı da bölücü değil birleştiricidir.

Yani Türkçülük bölücülük değil birleştiriciliktir.

ANAYASAMIZDAKİ TÜRK MİLLETİ

Anayasal anlamda Türk milleti Türkiye cumhuriyetini kuran halkın adıdır bu tarif çok açık çok net ve genel bir tariftir.

Bu tarifte en büyük ortak payda ana dilimizdir ve Türk milletini birbirine bağlayan ana yapıştırıcı da konuştuğumuz Türkçedir.

Bu tarifte din vurgusu da vardır;

Cumhuriyetimizin en önemli ideologu Ziya Gökalp ,"Türkleşmek ,İslamlaşmak , Muasırlaşmak" kitabıyla bu vurguyu yapan kişidir.

Hemen söyleyeyim buradaki İslam ümmeti bütün mezheplerin ve tarikatların üzerinde birleştirici bir özelliği ihtiva etmektedir.

Cumhuriyet Osmanlı İmparatorluğunun İslam ahalisini Türk ismiyle adlandırmıştır.

İlk yapılan budur ve son derece pratik bir düşüncedir.

Zaten bu topraklara da yüz yıllardır Türkiye denmekteydi.

Yaşadığımız çağda Türk milleti ve milliyetini kabul etmeyen siyasi ümmetçiler insanlarımızı 34 ayrı etnik gruptan ibaret saymakta ve onları ümmet çatısı altında bir arada tutabileceklerini zannetmektedirler .

Böyle bir şey mümkün değildir ve sadece Türklüğün 34 etnik gruptan biri düzeyine indirilmesi anlamını taşır.

BUNU YAPANLAR TÜRK MİLLETİNE EN BÜYÜK ZARARI VERMEKTEDİRLER

Bizce milliyet duygusu ırki düşüncelerin çok ötesinde bir arada yaşamayı , kıvançta ve tasada birliği , yani ülkü ve kültür birliğini ifade eden bir duygudur ve millet olmanın ana ifadesidir.

NE MUTLU TÜRKÜM DİYENE SÖZÜ DE BU BİRLİĞİN VE BİRLİKTELİĞİN İFADESİDİR.

TÜRKİYELİ NE DEMEKTİR ?

Bana göre Türkiyeli demek hasbelkader bu topraklarda yaşayan ama bu topraklarla ve Türk milletiyle hiçbir gönül bağı olmayan kişi demektir ve bu ifade bence yanlıştır.

Almanyada yaşayana Almanyalı değil Alman diyorlar , Fransada yaşayana da Fransalı değil Fransız diyorlarsa şayet Türkiyede yaşayana da Türk derler.

Aslında Türkiye demek de Türk ülkesi demektir.

Burada bir adım daha ileri gideceğim;

Avrupalılara göre Türk ve müslüman özdeştir;

Daha açık söylemek gerekirse onlara göre Türk köleleştiremedikleri ve kendilerine benzetemedikleri müslümanların adıdır.

20 asrın sonunda Sırp kasapları Müslüman Boşnakları "Türklere ölüm" çığlıklarıyla katlettiler.

İşte size özdeşliğin delili.

Bana göre Türkiyeli ifadesi yanlıştır ve neden yanlış olduğunu da yukarda açıkladım.ve

Bizler Türk milliyetçileriyiz kendimizi Türk olarak adlandırıyoruz

Türk Milletinin Tarifi

Türk Milletinin Tarifi

Nejdet SANÇAR


Türk milletini nasıl tarif etmeliyiz? 

Cemiyetimiz, bu sorunun cevabının aranmaya başlanmasından günümüze kadar, birbirinden farklı tariflerle karşı karşıya kalmıştır. 

Bunun sebepleri çeşitlidir. Bazen, başka milletlerin kendi yapılarına uygun tariflerinin bize uygulanması yoluna gidilmiş; bazen, milleti meydana getiren unsurlardan, tarifi yapanların meyillerine ve çıkarlarına uygun olanları alınıp Türk milleti sadece onlara bağlanmak istenmiş; bazen de, tamamen ilmi bir mesele olan milliyet siyasi düşüncelerin ifadesi şekline sokulmaya çalışılmıştır. 

Hareket noktası, sakat, hissi veya maksatlı olan böyle davranışlarla, Türk milletinin gerçek ve ilmi tarifi elbette ortaya konamazdı. 

 Nitekim konamamış ve gerçeği dile getirmekten uzak, birbirlerine karşı ve ilim dışı tariflerle bir çok nesillerin kafaları karıştırılmıştır.

Türk’ün tarifine girişmeden önce, bir gerçeği bilmek gerekir. Bu gerçek, dünya üzerinde bu güne kadar millet kavramının tek ve ortak bir tarifinin yapılamamış olmasıdır. Bunun sebebi, milletlerin, millet oluşuşlarındaki farklardır.

Milletleri meydana getiren ırk, dil, vatan, kültür, din, ülkü, tarih gibi çeşitli unsurlar vardır. 

Eğer yeryüzündeki bütün milletler, bu unsurların hepsinin bir araya toplanması ile meydana gelmiş olsalardı, o zaman ortak bir millet tarifi yapmak mümkün olurdu ve tabii idi. Fakat böyle değildir ve olmamıştır. 

Milletler, bu unsurlardan birisinin veya bir kaçının birleşmesi ve kaynaşmasıyla ortaya çıkmışlardır. Çok kere birisinde büyük önem taşıyan bir unsur, bir diğerinin oluşunda hiçbir rol oynamamıştır.

Mesela; Türkler, Macarlar ve Almanlar için, ırk önemli bir milliyet unsurudur. Fransızlar ve Amerikalılar içinse değildir. Çünkü Türkler, Macarlar ve Almanlar, tek bir ırktan meydana gelmiş milletlerdir. Fransızlar birkaç, Amerikalılar birçok ırkın karışması ile ortaya çıkmışlardır.

Dil; Türklerle Araplar için önemli bir unsurdur. 

Çünkü bütün Türkler gibi bütün Araplar da aynı dili konuşurlar. Fakat üç kantonun da Almanca,Fransızca ve İtalyanca gibi üç ayrı dil konuşulan İsviçreliler için, dil, bir birlik unsuru değildir.

Vatan; bütün fertleri devlet sınırları içinde yaşayan milletler için önemli bir milliyet unsurudur. 

Fakat bağımsız devletlerinin sınırları dışında milletdaşları bulunanlar için aynı şey söylenemez. Almanya’nın, İkinci Dünya Savaşı’ndan sonra Moskofların eline geçen bir kısım topraklarında kalmış Almanlar ve ilk anayurdumuz Doğu Türkili toprakları ile diğer illerdeki tutsak Türkler bunun misalidir. 

Bugün Filistin’de devletlerini kurmuş olan Yahudiler, yakın zamanlara kadar dünyanın birçok yerlerine dağılmış bir halde yaşamakta idiler. 

Eğer vatan, milliyet için mutlak bir unsur olsaydı, Yahudi milletini inkar etmek gerekirdi. Halbuki Yahudi milleti tarih boyunca vardı. Bugün de İsrail’de, devletini yeniden kurmuş olarak, varlığını devam ettirmektedir.

İşte, bütün milletler için ortak bir tarif yapılamayışının sebebi, bunlardır. 

Çünkü milleti meydana getiren unsurlardan hepsi bütün milletlerde bulunmamaktadır.

Bundan dolayı cemiyetler, oluşlarında rol oynayan milliyet unsurlarını içine alan tarifler yapmak zorunda kalmaktadırlar. Fransızların Almanları, Amerikalıların Macarları, İsviçrelilerin İngilizleri örnek alarak milliyet tarifi yapmaya kalkmaları bundandır.

Biz de, milliyet tarifimizi, Türk milletinin tarihi oluşuna uygun bir şekilde ve kendi açımızdan yapmaya bunun için mecburuz. 

Başka milletleri örnek alarak, Türk milletini o örneğe uydurmaya çalışanların düştükleri yanlışın sebebi de, bu gerçeğe sırt çevirmiş olmalarıdır.

Türk milletini tarif ederken yabancıları örnek almak ne kadar sakat ise, milletimizi, milliyet unsurlarından bir tekinin etrafında toplamaya çalışmak da o kadar yanlıştır. 

‘’Kültür birliği’’ ni esas almanın, ‘’gelenekler’’ i savunmanın, aynı vatanda yaşamayı veya ‘’tabiiyet’’ i yeter bulmanın eksikliği ve aksaklığı bundandır. Bu unsurlardan bazıları Türk milletinin oluşunda rol oynamışlardır. 

Fakat tek başlarına değil, diğer unsurlarla birlikte… 

Birçok unsurların birleşmesiyle meydana gelmiş bir varlığı bunlardan yalnız birisinin eseri ve neticesi imiş gibi göstermek yanlıştır. Böyle bir tarif, suyu, sadece oksijenle tarif etmek kadar sakattır.

Madem ki bütün dünya milletlerini içine alabilen bir tarif yapılamasının imkansızlığı, cemiyetleri, kendilerine uygun ve kendilerine göre tarifler yapmaya mecbur bırakmıştır. 

Buna göre biz de bu doğru ve umumi yoldan gitmeye ve millet tarifimizi kendi açımızdan yapmaya mecburuz. Bunu yaparken de lüzumsuz zorlamaları, hissi davranışları ve hayali yamamaları da bir tarafa bırakmak elbette ki şarttır. 

Çünkü Türk milletinin tarifini yapmak, bu gerçeği tespit etmekten başka bir şey değildir. 

Gerçeklerin tespiti ise hayal ve yakıştırmalarla değil, ilim ve müspet düşünce ile olur. Buna göre yapılacak şey, Türk milletinin nasıl meydana geldiğini tespit etmekten ibarettir. 

Bu tespit ise, Türk milletinin oluşunda ve devamında, hangi milliyet unsurlarının rol oynadığını ortaya koymak ile olur. Bu unsurları içine alan tarif bizim için Türk milletini tek, şaşmaz ve en doğru tarifi olacaktır.

Türkler için soy, önemli bir unsurdur. 

Çünkü Türk milleti, bugünkü bazı milletler gibi, çeşitli ırkların karışması ile meydana gelmiş değildir. Türk milleti, tek bir soyun eseridir. O soy da Türk soyudur.

Bu gerçek, başka bir şekilde, şöyle de söylenebilir: Tarihte bir ana Türk soyu vardır. Türk milleti bu ana soydan meydana gelmiş ve bugüne kadar aynı Türk milleti olarak yaşamıştır. Bu sebepten, Türk milletinin oluşunda, soy, çok önemli bir unsurdur ve hatta birinci unsurdur.

Türkler için dil de önemli bir milliyet unsurudur. 

Çünkü bugün bütün Türkler, tarihteki ana Türk dilinin devamından başka bir şey olmayan Türkçe’yi konuşmaktadırlar. Türk oldukları halde Türkçe’den gayrı dil konuşan Türkler de varsa da bu büyük çoğunluğun yanında hiç denilebilecek kadar ehemmiyetsiz bir sayı teşkil eder. Bu sebepten dil de, Türkler için çok önemli bir unsurdur.

Türkler için kültür de, önemli bir milliyet unsurudur. 

Bizim kültürümüz tarihten getirdiğimiz, geliştirerek bugünkü neticesine ulaştırdığımız ve bugün bütün Türk dünyasında yaşamakta olan Türk kültürüdür.

Türkler için ülkü de, önemli bir unsurdur. 

Milletimizin, yüzyıllar boyunca ‘’kızılelma’’ diye adlandırdığı bu ülkü, tarihteki büyük hamle ve hareketlerimizde büyük rol oynamıştır. Dünün sınırı belirsiz, bugün ise hedefi belli bu ülküsü, milli varlığımızda en önemli unsurlardan birisidir.

Türkler için vatan da önemli bir unsurdur. 

Ancak vatan unsurunun Türk’e has özelliği ile düşünülmesi şarttır:

Başka bütün milletlerin, tarihleri boyunca tek anavatanları bulunduğu halde, Türkler, Doğu Türkeli ve Türkiye olmak üzere iki anavatana sahip olmuşlardır. 

Tarihte bu iki anavatanın tek anavatan haline geldiği zamanlar vardır. Bugün ise, çevresindeki bazı parçalarını yabancılara kaptırmış halde bulunan Türkiye’ye karşı Doğu Türkeli, yabancı çizmesi altındadır. 

Bu durum, vatan unsurunu gölgelemekte ise de, bu gölgenin geçici bir karanlık olduğunu kabul etmek gerekir. Bugün Irak’taki, Azerbaycan’daki veya Orta Asya’daki Türkü, nasıl millet kadromuzun dışında bırakamıyorsak, vatan toprakları için de durum aynıdır. 

Yani, vatan unsuru bugünkü geçici, tabiilikten ve gerçeklikten uzak şekliyle değil, tarihi ve gerçek olan asıl şekliyle düşünmeye mecburuz. Bu şekliyle vatan, Türk milleti için, önemli bir unsurdur.

Türkler için tarih de önemli bir unsurdur. 

Bugün yeryüzünde yaşayan bütün Türkler, aynı tarihin insanlarıdır. Bu tarih iki anayurdumuzda veya o anayurtlar odağında daha başka topraklarda geçmiştir. Yani bütün bu tarih, Türk milletinin ortak tarihidir. Bundan dolayı da tarih, Türk milletinin tarifinde yer alacak önemli bir unsurdur.

Türkler için önemli bir unsur da dindir.

Bugün Türklerin hepsi denecek kadar büyük çoğunluğu İslam dinindedir. 

Başka dinlerde olan Türklerin sayısı bu büyük çoğunluğa göre pek küçük bir sayıdır. Türkler, İslamiyet’i benimsemede, yaymada ve Hıristiyan dünyasına karşı korumadaki davranışlar ile adeta, milli bir din haline getirmişlerdir. 

Bu sebepten de din, Türkler için önemli unsurlar arasına girmiştir.

Görülüyor ki, Türk milletinin oluşunda ve gelişip devam etmesinde, milliyet unsurlarından yedisi; yani ırk, dil, kültür, vatan, tarih ve din rol oynamışlardır. 

Türk soyunun, yeryüzünün geniş alanlarına dağılmış ve yayılmış olan kitlelerinden küçük parçaların Türkçe’den başka dil konuşmaları veya İslamiyet’ten gayrı dinlere mensup bulunmaları ile yurtlarının bir kısmının yabancıların elinde bulunması, tarihi gerçeği gölgeleyecek bir durum meydana getirmiş olmuyor.

Buna göre, Türk milletinin ilmi anlayışa uygun ve gerçeği dile getiren tarifi, kendiliğinden ortaya çıkmış oluyor:

Türk milleti; soy, dil, kültür, ülkü, vatan, tarih ve din unsuru ve birliği ile birbirine bağlı bir cemiyettir.

Kaynak: Türkçülük Üzerine Makaleler – Nejdet Sançar, Devlet- Töre Yayınevi 1976