Gizli Görev

 

Gizli Görev

Ahmet B. Ercilasun

 

 

Geçen haftaki yazımda, devlet kavramının bütün milleti kapsayan bir kavram olduğunu belirtmiştim. 

 

 

Hiçbir kimse veya kurum "Ben devletim." diyemez. Birlikte çalışan kişiler ve kurumlar da "Biz devletiz." diyemezler. Çünkü devlet bütün kişi ve kurumların üstündedir.

 

 

Türkiye'de belirli bazı kurumları devlet kabul etmek gibi bir alışkanlık var. Genellikle istihbarat kuruluşlarına ve silahlı kuvvetlere, bazen de belirli yargı organlarına veya bazı bürokratik makamlara "devletlik" atfedilir. 

 

 

Bunlar için sık sık "derin devlet" terimi de kullanılır. Önceki yazımda ve ilk paragrafta belirttiğim gibi bunların hiçbiri tek başına da birlikte de devlet değildir; hepsi de devletin organlarıdır. 

 

 

Elbette bu durum onların değerini küçültmez. Her biri kendi görevleri içinde önemli ve değerlidir. 

 

 

Ülkelerin istihbarat teşkilatlarının, daha çok yurt dışıyla ilgili gizli görevleri ve bu görevleri yapan elemanları da vardır. Bu görevler ve elemanların yaptığı işler genellikle devlet sırrı kabul edilir ve onların açıklanması da suç sayılır. Son aylarda bu suçlardan yargılananlarla ilgili haberler basınımızda yer almaktadır. 

 

 

Gizli görev ve operasyonlarda yer alan elemanların titizlikle seçilmesi önemlidir. Bu tür elemanların vatan ve görev aşkından mutlaka emin olunmalıdır. Girişilen operasyonlardan kendileri için çıkar sağlamayacaklarından emin olunmalıdır. Konumlarını, iç politikada kullanmayacaklarından emin olunmalıdır. Sağda solda hava atmayacaklarından emin olunmalıdır. 

 

 

Cumhuriyetimiz boyunca pek çok gizli görevi başarıyla icra eden birçok kahramanımızın olduğuna ben inanıyorum. Hiçbir çıkar beklemeden, canları pahasına görev yapan kahramanlarımız her türlü takdirin üstündedir. 

 

 

Ancak… 

 

Kendilerine görev veren makamlara dayanarak ve yaptıkları işin tecrübelerinden yararlanarak yasa dışı oluşumlar içine girenler hoş karşılanamaz. Görevi veren makamlar bu tür oluşumlara asla destek vermemelidir, hatta izin de vermemelidir. Tabii ki onları yasa dışı oluşumlara muhtaç hâle de getirmemelidir. 

 

 

Bu konuda istihbarat teşkilatlarının tutum ve kararları da önem taşımaktadır. Herhangi bir operasyon için kararı kim(ler) ve neye göre verecektir? Şu veya bu istihbarat teşkilatının doğru karar vereceğinden ve doğru eleman(lar) seçeceğinden nasıl emin olabiliriz?

 

 

Demokratik ülkelerde istihbarat teşkilatları da millî irade tarafından seçilmiş kurumlara bağlıdır. 

 

 

 Ancak Türkiye örneğine bakınca şu soru kaçınılmaz oluyor: Ülkemizde millî iradenin tam olarak tecelli ettiğinden emin miyiz? 

 

 

Siyasi partilerin yöneticileri, hatta çoğu defa partinin genel başkanı, kendilerini seçecek delegeleri belirliyorlar. Böyle olunca millî iradenin tecelli ettiğini söyleyebilir miyiz?

 

 

Millî iradenin tecellisine imkân vermeyen seçilmişler, kurumları oluşturuyorlar. Onlar da kendilerine bağlı istihbarat teşkilatlarına yön veriyorlar. Bu durumda görevli memur ve elemanlarımızın vatan ve görev aşklarına, namuslarına güvenmekten başka çaremiz kalmıyor. 

 

 

Demokrasileri oturmuş ülkelerde önemli kurumların uzun yıllara, bazen yüzyıllara dayanan gelenekleri de oluşmuştur. Biz "yeni" gibi "mucizevi" bir kavramın peşine takılarak gelenekleşmiş tutum ve kurumları da yok etmiş bulunuyoruz.

 

 

 Çıkar peşinde koşmayan, kendini gizleyen tarihî Türk kahramanlığını da unutmuş gibiyiz. Çok da uzak olmayan bir geçmişte önemli işler gören, kahramanları hâlâ içimizde yaşayan bir harekete leke getireceğimizi düşünmeden yasa dışı oluşumlara arka çıkıyor ve onlarla âdeta övünüyoruz.

 

 

Yoksa bu da bir gizli görev mi? "Önce gözlerden düşürün, sonra da bitirin şu hareketi!" diye karar alan birtakım mahfillerin, birtakım insanlara yüklediği bir görev mi? 

 

 

Soruların sonu gelmez. En doğrusu, yasa dışı hiçbir kişiye, oluşuma ve onlara destek verenlere itibar etmemektir. Ölçü bellidir, söz konusu kişi veya kişiler yasa dışı iş(ler) yapmışlar mıdır? Yasa dışı işlerinden dolayı bağımsız mahkemelerde hüküm giymişler midir? Bu sorulara "Evet." diyorsak o kişilerle bizim işimiz olmamalıdır.    

https://www.yenicaggazetesi.com.tr/gizli-gorev-57561yy.htm

MİLLİ ÜLKÜLER ve ÜLKÜ DIŞI MESELELER

MİLLİ ÜLKÜLER ve ÜLKÜ DIŞI MESELELER

NEJDET SANCAR

Milletlerin varlıklarında rol oynayan en büyük manevi güç, muhakkak ki, ülküleridir.

Çünkü insanlar, bir ülkü etrafında toplandıkları zamandır ki, sadece kendi küçük meseleleri için yaşayan basit varlıklar olmaktan kurtulur ve o manevi hava içinde adeta devleşirler.

Böyle bir manevi güçle silahlı insanlardan meydana gelen bir cemiyet, elbette ki, bundan yoksun cemiyetleri arka plana bırakacaktır.

Türk Milletini, tarihin en eski çağlarından beri, dünyanın en güçlü topluluğu halinde yaşatan, ülkü olmuştur.

Soyumuzun “Kızıl Elma” diye adlandırdığı bu ülküye erişebilmek içindir ki, eski dünyanın üç kıtası üzerinde durmadan at koşturmuştur. 

Bu ruhla güçlenen, büyüyen, maddi ve manevi mutluluğa erişen ve başka cemiyetlere yüzyıllarca hükmeden Türk milletinin, yakın çağlarda kuvvetsiz, dağınık ve hepsinden de acı tutsak hale gelmesinin sebepleri arasında ise, ülküsünü kaybetmiş olmasının rolü de vardır.

XX. Yüzyıl, milli ülkülerin çarpışmakta olduğu çağdır. O kadar ki, dünya coğrafyasının yeni varlıkları olan küçük devletler bile, kendi çaplarındaki ülküler ardında görülmektedirler.

Milli varlıkların üzerinde tek dünya yaratmak davası şeklinde öne sürülen komünizm dahi, ele geçirdiği ülkelerde, hakim milletin milli davasının gizli silahı halini almaktadır. Kızıl ülkelerin birbirlerine karşı cephe almış olmalarının sebebi de, işte bu ırklar ve ülküler çarpışmasıdır.

Ülküsüz bir cemiyet, millet olmaktan çok, bir insanlar topluluğudur.

Böyle cemiyetler, ülküsü olan milletlerin hırslarını, ister istemez, üzerlerine çekerler. Çünkü ülküsüz millet, kolay yutulur bir yemdir. Büyük davalar ardındaki, cemiyetler, göz koydukları yurtları ellerine geçirebilmek için, bundan dolayı, vatanın sahibi milleti ülküsünden koparma yoluna başvururlar.

Ancak unutulmamalıdır ki, günümüzün dünyasında, cemiyetlerin ülkülerinden koparılmaları açık bir şekilde değil, sinsice ve kurnazca yapılmaktadır.

Milletin milli ülküsü, asıl mahiyetinin dışında ve cemiyet için zararlı ve tehlikeli bir fikirmiş gibi gösterilerek baltalanmakta, böylece, kütleler davadan uzak durmaya, hatta ona karşı olmaya zorlanmaktadır.

Bir yandan bu yalan propaganda aralıksız devam ettirilirken, diğer taraftan da, milletin okumuşlarına ve bilhassa gençlerine, üçüncü, dördüncü derecedeki bir takım cemiyet meseleleri, büyük ve ana davalar şeklinde gösterilmeye çalışılmaktadır.

Bu oyunun ülkemizdeki şekli, önce, Türk Ülküsünün uydurma bir Turancılık ve ırkçılığa bağlanması yolundaki malum harekette görüldü. 

Dışardan sevk ve idare edilen propaganda, resmi, ağızlarla, devletin ve cemiyetin fikir yayma vasıtalarını da bu yolda kullanma imkanını elde edince, Türk Ülküsü, kendi vatanında sinsice hançerlenmiş oldu.

Böylece "kalplerden ve kafalardan sökülüp atılmaya çalışılan ve kısmen de sökülüp atılan ülkünün yerini, daha geri planlardaki meseleler ile başka cemiyetlerin kılık değiştirmiş davaları" almaya başladı.

Türk Ülküsünün, Türkiyeli okur-yazarlarının bir kısmı ile çeyrek aydınların kafalarında tehlikeli bir macera ve hatta bir emperyalizm (!!) hareketi olarak yer etmesi, işte bunun sonucudur.

Son yılların, durmadan tekrarlanmak suretiyle, boş kafalara, cemiyet hayatının en mühim meselesi olarak kabul ettirdiği “ekonomik ve sosyal sorunlar!” tekerlemesindeki “sosyal!”in neyi dile getirmekte olduğu dahi pek düşünülmeden daha çok “ekonomik!” kelimesine saplanılmış, böylece bir cemiyette iktisattan, dolayısıyla paradan daha mühim bir mesele olmayacağı düşüncesi doğmuştur.

Türkiye’nin son yıllarda aşırı bir maddeciliğe sürüklenmesinde, bu propagandanın rolü büyüktür. Personel Kanunu’nun ele alınması sıralarında, çeşitli meslek mensuplarının ve ailelerinin, başkalarından daha az para almış olmamak için sokaklara dökülmeleri, bu propagandanın bir bakıma hazin bir neticesi, bir bakıma da zaferidir.

Hayatta en mühim meselenin madde olduğuna inanan beyinler için, mana hareketleri ve bu arada ülkü, elbette ki, boş ve romantik bir kuruntu sayılacaktır.

Okumuşların ve aydın sayılan kadrosunun çoğu bu yolla milli davalardan koparılan ve milli ülküyü aşırı, tehlikeli bir macera sayan cemiyetlerin, milli ülküler ardındaki devletler karşısında ne derece aciz, güçsüz ve zavallı kalacakları ise, artık meydandadır.

Türk’ün Milli Ülküsü, milletinin ortak vicdanında “Kızıl Elma” adı ile anılan ve yaşayan davadır. 

Bu dava, tarihte yüzyıllarca, tek devletin sınırları içinde, maddi ve manevi bakımlardan üstün ve mutlu bir cemiyet olarak yaşayan soyumuzun, gelecekte de, aynı mutlu seviyeye ulaşması ve erişmesidir.

Türk Cemiyetinin daha aşağı derecelerdeki bütün davalarını ve meselelerini, bu milli ülkünün halesi içinde ele almak ve değerlendirmek şarttır.

Milli ülküsü olamayan veya olduğu halde ondan kopmuş bulunan bir cemiyet, bu günkü devler dünyasında, fırtınalı ve kudurmuş bir denizde, kaptansız kalmış bir gemiden farksızdır. 

Böyle bir cemiyetin sonu, dalgaların kendisini vuracağı kayalıklarda parçalanacak kaptansız geminin akıbetinin aynıdır.

  

Kaynak: TÜRKÇÜLÜK ÜZERİNE MAKALELER - NEJDET SANÇAR, DEVLET-TÖRE YAYINEVİ 1976

https://hunturk.net/h188-milli-ulkuler-ve-ulku-disi-meseleler.html