BÖLÜCÜLÜK ZİHİNLERİMİZE NASIL DAYATILDI?

 

 

 

 

 

BÖLÜCÜLÜK ZİHİNLERİMİZE NASIL DAYATILDI?

 

 

Prof. Dr. Cihan Dura

 

 

Cumhurbaşkanı Diyarbakır'da çözüm sürecine ilişkin olarak “süreci HDP'nin art niyeti, gizli gündemleri sonlandırdı" demiş. Bu açıklama, bana on yıl kadar önce kaleme aldığım bir yazımı hatırlattı. 

 

İsteyen, “Dünden Bugüne Türkiye’nin Sorunları” kitabımda[i] bulabilir. Başlığı şöyledir: Eğer Kırk Kere “Etnik” Dersen, “Mozaik” Dersen…

 

 

Sorun kuşkusuz yeni değil… Ancak planlı olarak güncellenebiliyor, yeniden gündeme taşınabiliyor, zihinlere yerleştirilebiliyor. Yazımda bu ‘yerleştime’nin nasıl sağlandığından söz edeceğim.

“Birine kırk kere deli dersen, deli olur” diye bir söz vardır. Bir fikri insanların kafasına yerleştirmek, ona inandırmak mı istiyorsunuz, sürekli tekrarlayın; doğru olması da gerekmiyor. 

 

 

 

Nazi Almanya’sının propaganda bakanı ne demişti: "Bir şeyi ne kadar uzun süre tekrarlarsanız, insanlar ona o kadar fazla inanır. Hıristiyanlığın bu kadar etkili olmasının sebebi 2000 yıldır aynı şeyi söylüyor olmasıdır.”

 

 

Bir ülkede “göz önünde” olanlar, halka kolayca ulaşıp onu etkileyenler, ünlü kişiler, siyasetçiler, medya, TV kanalları, gazeteler durmadan aynı konuyu gündeme getirirse, çok geçmeden o konu halkın, en azından bir kısım halkın da gündemi haline gelir. 

 

 

 

Bir başbakanın “bu ülkede şu kadar etnik unsur var” lafını ağzına sakız etmesi, birilerinin de koro halinde “Türkiye bir mozaiktir” diyerek o kişiye eşlik etmesi buna bir örnektir.

 

 

Eğer siz sürekli “Türkiye’de Kürt sorunu vardır” derseniz, durmadan bu ayrılığı ileri sürenlerden bahsederseniz, ekranlara hep o kişileri çıkarırsanız, o iddia çok geçmeden öncelikli bir sorun haline gelir. Giderek halkın bilincine işler. “İnsanların zihnini ele geçirin, yüreği ve elleri peşinden gelir” demişler.

 

 

Hatırlayalım: 2002 sonrası… Hemen bütün TV kanallarında, yıllarca, hemen her gün bölücü tarafın adamlarını ekranlara taşıdılar. Türkiye’nin başka çok önemli sorunları varken, devamlı bu adamların iddiaları birinci haber yapıldı; tartışma programlarının çoğu aynı konuya ayrıldı, sonuçta “sorun” salt bu vurgu ve tekrardan dolayı Türkiye’nin en önemli sorunu haline getirildi. Kim yaptı bunu? Politikacılar, yöneticiler, sözde aydınlar, köşe yazarları, gazeteler, TV kanalları… Attila İlhan’ın “Türk değildir” dediği basın, medya yaptı!

 

 

Bölücü kesimin partileri başlangıçta marjinaldi, esameleri okunmuyordu. Ancak sözünü ettiğim ‘tekrarlar’dan çok istifade ettiler: TV kanallarında hep aynı vurgular… Her akşam, her haberde, tartışma programlarında konu hep aynı: Bölücü parti!... Hep o partinin lideri, o partinin adamları… 

 

 

 

Kuruluşları ve yöneticileri işbirlikçi medyanın muazzam desteğiyle kitlelere mal edildi. Başlangıçta Kürt asıllı yurttaşlarımızın kahir çoğunluğu bu adamlara ilgisizdi. Oyları yüzde 3’ü zor buluyordu. Toplantılarını ancak salonlarda yapabiliyorlardı. Ne var ki, sonunda başardılar, halkın gözünde güçlü parti imajı doğmaya, yerleşmeye, parti markalaşmaya başladı. Partileri Türkiye’nin 3. büyük partisi konumuna yükseldi.

 

Yukarda anlattıklarımdan hangi sonuca varabiliriz?

 

 

Bölücülüğün güçlenmesinde, bu kesimi özellikle ekranlara çıkaran, gazete manşetlerine ve köşelerine taşıyan kozmopolit medyanın çok büyük payı oldu. Kuşkusuz -yalnız ülkemizde değil- dünyanın birçok yerinde uygulanan bu teknik; bence ‘sürü psikolojisi’ etkisinden yararlanmaktadır.

 

 

Geniş çaplı tekrarlar zihinleri nasıl etkiliyor? Bir tür topluluk baskısı oluşturarak halk katmanlarında bir düşünme hatasına, sürü psikolojisine yol açarak... Bu baskı sağduyuyu çarpıtıyor. Tekrar edilen şey, zihinlere kolayca yerleşmeye başlıyor. Yanıltıcı, basit bir muhakeme öne çıkıyor: Diğerleri gibi davranırsam, doğru davranmış olurum. “Bir fikri ne kadar çok insan doğru buluyorsa, o fikir o kadar doğrudur” peşin hükmü belirleyici oluyor. Sonra, “sürüden ayrılanı kurt kapar” kaygısı da etkili oluyor. Oysa, bir şeyin doğru olduğunu birçok insanın ısrarla iddia etmesi, o şeyi doğru yapmaz.

 

 

Öyleyse değerli okur, medyada, TV kanallarında, siyasette, sanatta, kültürel alanda yapılıp söylenen tekrarlara dikkat et! Bunlardan bazıları ülke aleyhine olmak üzere, büyük olasılıkla zihinlerimizi ele geçirme operasyonudur. 

 

 

 

Atatürk’ün bizi ısrarla uyardığı iç ve dış bedhahlar el ele bir plan uygulamaya koymuş olabilir. Türkiye’de Güneydoğu sorununun ülkenin bölünmesi noktasına kadar getirilmesi sürecinde bu siyaset ve propaganda türü çok geniş ölçüde uygulanmış, bunda da ne yazık ki başarılı olmuşlardır.

 

 

Çoğu gazeteler, TV kanalları, abartı değildir, belki de yüzde 90 oranında belirli ve çok az sayıdaki iç veya dış çıkar çevrelerinin elindedir. Bu kesimler Batılı kapitalistlerin çıkar çevreleri ile tam bir işbirliği ve kader ortaklığı içindedir.

 

 

Onlara karşı kendini koru ey okur! Hele çocuklarını, cansiperane bir gayretle koru!

 

[i] Cihan Dura, Dünden Bugüne Türkiye’nin Sorunları, Atayurt Yayınevi, Ank., 2020.

http://www.cihandura.com/tr/makale/BOLUCULUK_ZIHINLERIMIZE_NASIL_DAYATILDI

 

Bir Bağımsızlık Savaşçısı: Ebulfez Elçibey

 

 

 

 

Bir Bağımsızlık Savaşçısı: Ebulfez Elçibey

 

 

 

Yusuf Güldür

 

 

Ebulfez Elçibey Kimdir?

 

 

Onu tanıyanlar için Elçibey sözcüğü yüreklerde acı bırakan bir hüzün hikâyesidir. Can Azerbaycan’ın milli kahramanları arasında özel bir yeri olan Ebulfez Elçibey, Türklük şuurunun bir anlamda ete-kemiğe bürünmüş hâli olarak kader sahnesinde kendisine biçilen rolü oynayıp dünyadan göçmüştür. Peki kimdir Elçibey ve onu hayırla ananlar, yüreklerinde hangi hüznün mirasını bulurlar?

 

Azerbaycan direniş ve bağımsızlığının sembol isimlerinden birisi olan Elçibey’in asıl adı Ebulfez Kadir Güloğlu Aliyev’dir. 1938 yılında Nahçıvan’ın Keleki Kasabası’nda dünyaya gelen Elçibey, gözlerini Sovyet zulmüne açmış ve Azerbaycan’ın istiklâli için hayatı boyunca emsalsiz bir mücadele vermiştir.

 

1976 yılında Sovyetler’e karşı ilk Azerbaycan öğrenci hareketlerini başlatan Elçibey, daha genç yaşında Türklük şuuruyla pek çok genci etrafına toplamış ve adeta bir bahçıvan gibi pek çok yüreğe kalbindeki istiklâl tohumlarını saçmıştır.

 

Ruslar tarafından 1976 yılında Türklük bilinci aşıladığı ve Sovyetler’e karşı propaganda yaptığı için hapse atılan Elçibey, burada işkencelerle geçen iki yıldan sonra 1978’de şartlı olarak serbest bırakılmış, sonrasında ise hak bildiği kutlu davasına kaldığı yerden ve korkusuzca devam etmiştir.

 

1988-89 döneminde Sovyetler Birliği adeta çatırdarken, Azerbaycan bağımsızlık hareketleri yeniden ivme kazanmış ve bu hareketlerin başında da yine Ebulfez Elçibey yer almıştır. 1989’da Azerbaycan Halk Cephesi Partisi’nin başına geçen Elçibey, 18 Ekim 1991’de hayatının en güzel gününü yaşamış ve onca yıl çalıştığı Azerbaycan’ın bağımsızlığını dünya gözüyle görmüştür.

Hapishaneden Cumhurbaşkanlığına...

 

Türklük şuuru konusunda kimselerin eline su dökemeyeceği Elçibey, Ayaz Muttalibov’un kısa süren Cumhurbaşkanlığı’ndan sonra Azerbaycan’ın ikinci Cumhurbaşkanı seçilmiş ve büyük ideallerle görevi devralmıştır.

 

Azerbaycan, Türkiye ve Kuzey Kıbrıs’ın birleşmesi gibi bazı projeleri olan ve Azerbaycan petrollerini Türkiye’yle paylaşmak isteyen büyük başbuğ, bazı siyasi oyunlarla siyasetten soğutulmuş ve Azerbaycan siyaseti Haydar Aliyev ve ailesine geçmiştir.

 

1998 Yılında yeniden siyasete girmeye karar veren Elçibey, yapılan cumhurbaşkanlığı seçimine demokratik ve adil olmadığı gerekçesiyle katılmamıştır. 

 

İşin ilginç yanı ise, maalesef Türkiye bu büyük kahramana sahip çıkmamış, Türk Dünyası’nı birleştirmek isteyen Elçibey’i desteklememiştir. Ebulfez Elçibey, uğradığı vefasızlık sebebiyle de Türkiye’ye sitem dolu sözcükler kurmuş ama hiçbir zaman Anadolu’ya küsmemiştir.

 

Büyük Azerbaycan Yolunda adlı kitabıyla hayallerindeki Turan Devletini kaleme alan Elçibey, 22 Ağustos 2000 yılında Ankara’da Hakk’ın rahmetine kavuşmuştur. Elçibey Soyadı, “vatansever” anlamına gelmekte olup, bu büyük direnişçiye Azerbaycan Halkı tarafından verilmiştir. Rus askerlerinin gözlerinin içine baka baka Azerbaycan Bayrağı’nı en yüksek yere diken ve korkusuzca “bir kere yükselen bayrak bir daha inmez” diyen Ebulfez Elçibey’i rahmetle yâd ediyoruz.

 

 

 

Ebulfez Elçibey’in Tarihe Damga Vurmuş Sözleri:

 

*Sen Türk olduğunu unutsan da onlar unutmaz.

 

*Çok işkence gördüm. Hiçbirisine yanmam da bir Atatürk rozeti 

 vardı yakamda. Onu aldılar ya elimden hâlâ içim yanar.

 

*Bize hiçkimse özgürlük vermedi. Biz özgürlüğü şehitlerimizin kanıyla aldık.

 

 

https://www.turktoyu.com/turan-in-oksuz-cocugu-ebulfez-elcibey 

Türk Silahlı Kuvvetleri'nde Neler Oluyor?

Türk Silahlı Kuvvetleri'nde Neler Oluyor?

 

Ümit Özdağ 

 

Bir millete yapılabilecek en büyük kötülük onun ordusunu bir parti ordusu haline getirmektir. Bütün bu düzenlemeler neticesinde Cumhuriyetin ordusu, Cumhurbaşkanının ordusu haline getirilmiştir. 

 Türkiye bir devlet krizi yaşıyor. Binlerce senelik devlet geleneğimiz terk edilmekte. 

Türkiye Cumhuriyeti devleti adeta yıkılarak yeniden ve çok kötü bir şekilde sözde inşa ediliyor. 

 Kurumlar tasfiye edilirken, her şey bir kişi üzerine kurulmakta. Bu, devlet kurumunu hiç  olmadığı kadar zayıflatmakta. Özellikle Türk Silahlı Kuvvetleri ağır bir kurumsuzlaşma ve partileşme süreci yaşamakta. Cumhuriyet döneminde Türk Ordusu 3 Mart 1924 tarih ve 249 sayılı kanun ile temel düzenlemesine kavuşmuş ve bu düzenleme büyük ölçüde 15 Temmuz 2016 sonrasına kadar sürmüştür. 

 15 Temmuz sonrasında yapılan akıl dışı ve ordunun emir-komuta zincirini yok eden, kurumlarını tahrip eden düzenlemeler şimdi de 1 No'lu Cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile devam etmekte.

1 No'lu Cumhurbaşkanlığı Kararnamesinin 338. maddesi 15 Temmuz sonrasında oluşturulan Kara, Deniz ve Hava Kuvvetleri Milli Savunma Bakanlığı'na bağlılığı durumu sürdürülmüştür. Cumhurbaşkanına gerekli gördüğü zamanlarda tek tek kuvvet komutanlarından bilgi alma ve emir verme yetkisi verilmiştir. Bu aşamada Genelkurmay Başkanlığı Cumhurbaşkanlığına bağlı bırakılmıştır. Böylece, emir-komuta birliği sağlanmaktan çok uzak olmuştur. 

Birkaç  gün sonra çıkarılan Cumhurbaşkanlığı kararnamesi ile 338. madde değiştirilmiştir. 338. maddenin yeni düzenlemesinde Genelkurmay Başkanlığı da Milli Savunma Bakanlığına bağlanmıştır. Ancak, bu düzenlemede de emir-komuta birliği sağlanmamış, Genelkurmay Başkanlığı da Milli Savunma Bakanlığı'na kuvvet komutanlıkları gibi ayrı  ayrı bağlanmıştır.

Bir ordunun emir-komuta birliğini ortadan kaldırmak için yapılan bu kadar devlet aklından yoksun bir düzenlemeyi yapmak için  acaba kaç kişi bir araya gelip ne kadar uzun süre düşünmüşlerdir. Yapılması gereken hızla Kuvvet Komutanlıklarının Genelkurmay Başkanlığı'na bağlanması ve Genelkurmay Başkanlığı'nın Milli Savunma Bakanlığı'na bağlanmasıdır.

Bütün bu düzenlemeler neticesinde Cumhuriyetin ordusu, Cumhurbaşkanının ordusu haline getirilmiştir.

Türk Silahlı Kuvvetleri hızla bir parti ordusu şeklinde partizan kadrolar ile yeniden yapılandırılmaya çalışılmaktadır. 

 Bu tespitimi bir siyasetçi olarak değil, doktora ve doçentlik tezi Türk Ordusu üzerine olan bir uzman olarak ifade ediyorum. Bu tespiti, yıllarca FETÖ'nün Ergenekon, Balyoz ve Casusluk operasyonlarına karşı mücadele etmiş bir politikacı olarak yapıyorum. 

 Ne yazık ki, Türk Ordusuna subay  yetiştiren okullara yapılan kadro alımlarında açık bir şekilde partizanlık yapılmaktadır. 

Harp Okuluna alım sınavında sözlü heyet mensuplarından birisi öğrenciye "Çanakkale mi destandır, 15 Temmuz  mu?" diye soru sormakta, "Çanakkale destandır" cevabını veren öğrenci sınavdan kalmaktadır. 

 Yeniçağ gazetesinde Yavuz Selim Demirağ askeri okullardaki mülakatların SADAT mensubu subaylar tarafından yapıldığını yazdı. Bir askeri okula giriş sınavında "Şeker fabrikalarının satılması ile ilgili ne düşünüyorsun?" şekilde bir sorunun anlamı nedir? Açıkça öğrenci adayının AKP icraatlarına nasıl baktığını anlamak istiyorlar.

 24 Temmuz  2018'de Yeniçağ gazetesinde Arslan Bulut'un kamuoyu ile paylaştığı  bu bilgiye yalanlama da gelmemiştir. İngiliz ve Fransız Ordu ve Donanmaları ile tarihin en büyük kara ve deniz savaşlarından birisi olan Çanakkale savaşını AKP'nin beslediği bir Fetöcü çetenin darbe girişimi ile karşılaştırıp, 15 Temmuz'a destan cevabı verirken Çanakkale'yi küçümsemek  sadece  aptallık ve alçaklık değil, ahlaksızlıktır.

Yine yazılı bir sınavdan geçen bir öğrenciye "Baban muhalif bir internet sitesi için  tercümeler yapıyormuş onun için seni almıyoruz" diyen jüri üyesinin ahlaksız olduğunu düşünüyorum. 

Muhalif site dediği site 21. Yüzyıl Türkiye Enstitüsü'nün sitesidir. Yazılı sınavı  geçen  çocuğun babası eski GES Komutanlığından emekli bir astsubaydır ve Farsça'dan Türkçeye İran dış ve iç  politikası ile ilgili kamu yararına,  sadece milli duygular ile yorumsuz tercümeler yapmaktadır. "Genç  bir çocuğun subaylık hayallerini babasının yaptığı tercümelerden dolayı elinden alan adam kılıklı zat mutlu ol. Baba artık tercüme yapmayacak. Adını siteden çıkartıyoruz."

Lise mezunu oğlu Cem Ç., Deniz Harp Okulu sınavlarına katılmış. Yazılı sınava katılan 600 bin kişi içinde puanı ilk 10 binde. Son iki gün Ankara'da Kara Kuvvetleri binasında önce fizik kondisyon sınavına girmiş arkasından mülakata almışlar. Mülakatı yapan 3 kişiden biri emekli general diğer ikisi kadın; ikisi de türbanlı ve biri eldivenli. Sordukları sorular: "15 Temmuz gecesi ne yaptın?", "Başkomutanımız kimdir?", "Neden yalnızca Deniz Harp Okuluna başvurdun?" gibi ilgisiz ve tahmin edilen sorular.

Sonuçta Cem Ç'ye sınavı kazanamadığı söylenmiş.  Ayrıca son dönemde Deniz Harp Okulunu kazanan öğrencilerin geldiği şehirlerde ilginç ve orantısız  sapma olduğunu söyleyeyim. SADAT'çıların olduğu sınav jürileri dışında alınacak öğrencilerin isim listelerinin saraydan geldiğine dair ciddi iddialar da mevcut. 

 Sadece  askeri okullara alınacak öğrencilerin isimleri Saray'dan gelmiyor.  Askeri okullarda ders vermesi istenen emekli subayların isimleri de Saray'a onaya gidiyor ve  onaylanmaz ise reddediliyor.

Tabii bu şekilde oluşan bir öğrenci yapısının doğal sonucu olarak  birkaç hafta önce Kara Harp Okulu'nda bir Cuma namazı öncesinde askeri öğrenciler arasında hangi cemaatin imamının Cuma namazı kıldıracağının kavgası çıkıyor. (Bu olayı daha yeni bir televizyon kanalında açıkladım ve MSB'den yalanlama geldi.  Sorun yok. 

Daha önce TSK'da FETÖ'cü örgütlenme var dediğimizde de aynı bakanlık yok demişti. Artık okuyucu kime inanırsa.) Bu korkunç ve kabul edilmesi mümkün olmayan bir durumdur. 

Bir ordunun subay heyetini yetiştiren Harp Okulu'nda nasıl olur da subaylar kendi aralarında Cuma namazı imamı yüzünden kavga ederler. 

Eğer böyle jüriler kurar ve fetö'nün yerine başka cemaat mensuplarını Harp Okullarına alırsanız  olacağı budur. Siz  hiç mi ders almıyorsunuz? Hiç mi hatalarınızdan öğrenmiyorsunuz? Bir ordunun subay heyeti böyle kendi  içinde daha okul sıralarından başlanarak parçalanır  mı?

Bir millete yapılabilecek en büyük kötülük onun  ordusunu bir parti ordusu haline getirmektir. 

Yaşadığımız bölgede bir çok parti ordusu vardır. Ancak bu parti orduları arkalarına sadece bulundukları ülkenin ve milletin gücünü değil, sadece partilerinin gücünü alırlar. 

Onun içinde bir savaşta bütün millet savaşmaz sadece parti destekçileri savaşır. Kaçınılmaz sonuç çöküş olur. 

Saray şimdi bu kötülüğü Türk devleti ve Türk milletine yapmaktadır. AKP'liler dahil herkesin bu büyük hatayı herkesin bir an önce görmesi ve anlaması  gerekiyor. 

Türk Milleti, milli ordusunu geri istiyor.

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/umit-ozdag/turk-silahli-kuvvetleri-nde-neler-oluyor-440939m.html 

Siyasetin Manifestosu

 

Siyasetin Manifestosu

 

 Safter Tanık

Türkiye’de; bir partinin tek başına iktidara gelmesi, liderinin toplumda çoğunlukla kabulü, toplumu derinden sarsan olaylar sonucu olmuştur.

 Siyaset tarihine baktığımızda; siyasi hareketlerin, bazı farklılıklar ile birlikte, temelde üç şekilde partileştiğini görüyoruz.

Birincisi; fikirden fikri harekete, fikri hareketten kültürel harekete, kültürel hareketten siyasi harekete geçiş ve partileşme şeklindedir.  

Her fikrin; bir fikir babası, ya da fikir babaları vardır. Bunlar; bir fikrin sahibi, bu fikri teorik alandan pratik alana taşıyan, formülüze ederek sistemleştiren, buna ideolojik özellik kazandıran kişilerdir.

Bazı fikirler; ortaya atıldığında, bazı fikirler ise; fikir babasının ölümü sonrasında, yani ikinci kuşak takipçileri döneminde karşılık bulmuştur.

Bir fikrin; ilk muhatabı, kentli-elit-aydın kesimdir. Zira bu kesim; yeni fikre açık olan, okuyan, düşünen, sorgulayan, çare arayan bir özelliğe sahiptir.

Bir fikir; elit-aydın kesimde taraftar bulursa, fikri harekete dönüşür; aksi halde dikkate alınmayan bir fikir olarak kalır, ölü doğar. Fikrin lider ve kadrosunun; çoğu kez, bu kesimden çıkması da bunu gösterir.

Fikri hareket; doğal olarak, kültürel hareketi doğurur. Bunun öncüsü olan, yeni bir tarz ortaya koyan, düşünce-edebiyat-sanat adamları ile de; sosyal-kültürel hayatı, derinden etkileyen bir aşamaya gelir.

 Haliyle fikrin; elit aydın kesim dışında, gençlik-kadın ve işbölümüne dayalı sosyal yapıda (işçi-işveren-köylü-esnaf-serbest meslek erbabı)   taraftarı ve örgütleri oluşur. Bu da; kültürel hareketi, siyasi harekete taşır.

Bundan sonra; kadrosu ile ya bir partide hâkim fikir haline gelir, ya da yeni partide vücut bulur.     
                      
Kısaca; parti, bir fikir ve kadro hareketinin ürünüdür.   

İdeolojik partiler, bu özellikteki partilerdir. 1800’lü yılların sonunda doğan, 1900’ün ilk çeyreğinde Türk siyasetine yön-şekil veren, İttihat-Terakki’de hâkim fikir haline gelen, Cumhuriyet’in kurucu kadrosunu oluşturan “Türkçülük Hareketi” de bu özelliğe sahiptir.

İkincisi; mevcut partinin, yeni partiye dönüştürülmesi şeklindedir.

Partide; farklı görüşe sahip, ya da yeni katılan bir grup hâkim konuma gelebilir. Bu da; fikri ve kurumsal bir değişimi doğurur. Bunu tasdik ve ilan etmek için de isim değişikliğine gidilir. 

Değişimi gerçekleştirecek kadronun, aynı düşünceye sahip olması esastır. Bir de farklı düşünceye sahip, etkin kişi-grupları dikkate alma zorunluluğu vardır. Aksi halde; dağılmaya yol açacak, toplu istifalar ile karşı karşıya kalınır.
         
Sorunun çözümünde; çoğu kez, uzlaşmacı bir yola başvurulur. Ortak ilkeler belirlenir, paralelinde bir düşünce sistemi ortaya konur, parti de yeni isim alır. Ancak; partide bir düşünce bloğu oluşsa bile, farklı kulvarları varlığını sürdürür. Bu da; fikri-kurumsal alt yapı gelişimini çarpık kılar, kesintiye uğratır, hatta durdurur.

Bazen ideolojik, bazen de merkez parti görüntüsü veren; merkez-sağ ve merkez-sol partiler, bu özellikteki partilerdir.

Üçüncüsü; bir grubun, yeni parti kurması şeklindedir.

Yeni parti; farklı görüşe sahip siyasetçi-elit ve aydının başını çektiği grubun eseri olabileceği gibi, çoğu kez bir partiden ayrılan muhalif kanadın eseridir.

Farklı görüşe sahip siyasetçi-elit ve aydının başını çektiği grubun kurduğu partinin; çoğu kez önce görkemli doğuşuna, daha sonra da tabela partisine dönüşüne şahit olduk. Bunun nedeni ise; oligarşik akıl ve desteğine dayanması, taban yoklaması, yani test amacı taşımasıdır.

Bir partideki muhalif kanadın kurduğu yeni partinin ise üç sonuç ile karşı karşıya kaldığını görüyoruz. Kimi; ilk seçimde birinci çıkıp güç kazandı, kimi; başarısız olup hızla eridi, kimi de; hedefi gerisinde kalıp ikbali ikinci seçime kaldı.

Bu tür partilerin en önemli sorunu; partinin, fikri-kurumsal alt yapı olmadan ortaya çıkışıdır. Burada; tavandan-tabana giden, partileşme süreci vardır. Fikir-kadro hareketi, özelliği taşımaz. Farklı düşünce ve hesabı olan, bir kadrodan oluşur.  

Sağ-Sol kanatlardan oluşan merkez parti ile merkez-sağ ve merkez-sol partiler, bu özellikteki partilerdir.

Tez      
     
Hedefi ne olursa olsun, yeni partinin kuruluş ve gelişmesi; ortam-kadro-finansmanı gerekli kılar.

İktidarı hedefleyen yeni partinin ise; uygun zaman-güçte, çok sayıda elit-aydın-siyasetçinin “evet” diyeceği hatta iştirak edeceği, iktidarın aksine güçlü parlamenter sistemi savunan-ülkenin açmaz-çözümünü ifade eden bir tez ve bunun görsel-yazılı medyada ilanı olan bildiri ile görkemli çıkış yapması, doğru strateji izlemesi esastır.

Yanlış zaman, yetersiz güç, iktidarı çağrıştıran-iddiasız düşünce ile ses getirmeyen çıkış ve stratejik hata; yeni partinin ölü doğması, en fazla mevcut siyasi dengeyi değiştirmesi gibi bir sonucu doğurur.

Hedef Analizi

Türkiye’de; bir partinin tek başına iktidara gelmesi, liderinin toplumda çoğunlukla kabulü, toplumu derinden sarsan olaylar sonucu olmuştur.

Milli Kurtuluş Savaşı, Cumhuriyet; CHP’yi, II. Dünya Savaşı sırasında yaşanan sıkıntıların halkta bıraktığı kötü izler ve dünyadaki siyasi konjonktürün değişmesi; DP’yi,  DP’nin mağduriyeti; halefi olan AP’yi, 12 Eylül Yönetimi’ne duyulan tepki; ANAP’ı, 2001 Mali Krizi de; AKP’yi tek başına iktidar yaptı, liderini öne çıkardı.

Bunun dışında; ABD’nin dahli, tercih ve desteği önemli bir rol oynadı.

Ortam Analizi

a-) Fikri Ortam

Türk siyaset hayatında; dünden bugüne gelen, varlığını farklı kalıpta sürdüren, siyasete yön ve şekil veren “Türkçülük, İslamcılık, Batıcılık” gibi, üç düşünce akımı vardır. Bir de buna; ister kabul edip etmeyelim, zaman-şartlara göre bazen merkez, bazen merkez-sağ, bazen merkez-sol partide taraftarı olan, yakın dönemde bir partide vücut bulan Siyasi Kürtçülük Hareketi’ni ilave edebiliriz.

b-) Siyasi Yapı

Her parti; bir fikir bloğunu sahiplenmiş, neredeyse boş alanı olmayan bir siyasi yapı ve denge var. CHP; merkez-solun (ulusalcı, liberal-sol, sosyal demokrat vb), AKP; merkez sağın (liberal, muhafazakâr, İslamcı vb)  MHP; milliyetçi bloğun, HDP de; siyasi Kürtçü bloğun temsilcisi rolünü üstlenmiş.
     
Bu partilerin, üç özelliği vardır.

Birincisi; bu partiler, bir çatı partisi özelliği taşır. En azından, bir fikrin farklı görüşlerini bünyesinde barındırır. .

İkincisi; başkan odaklıdır, ortak akıl yoktur.

Esas olan düşünce ya da düşünce sistemi değil, başkandır.

Başkan; parti adına düşünür-karar alır, kadro tatbik eder. Burada; başkan ve adamları gibi, bir yapı vardır. Haliyle başkanın, başka birinin aklına ihtiyacı yoktur. Akıl yürüten-eleştiri yapan, bir tehdit olarak kabul görür ve saf dışı edilir.

Üçüncüsü; sahiplendiği fikir bloğunu bloke eder, fikir üretmez, buna müsaade de etmez. Kulvarına girene en büyük tepkiyi gösterir, her ne olursa olsun rakibini saf dışı etmeyi hedefler.

Bu durum dikkate alındığında; boşluk, sağ-sol kanatları olan merkez alandadır. Bunun da “Cumhuriyet’in kurucu ilkeleri” gibi ortak paydası vardır.

c-) Siyasi Ortam

Türkiye’de, OHAL ve otoriter bir iktidar var. Bu; mevcut muhalif partiden çok, yeni parti için büyük bir engel oluşturur.

Nitekim de öyle oldu… 
           
OHAL şartlarında seçime girmek; “yarışa 100 adım geride başlamak”  gibi bir şeydir. Seçimi boykot etmek ise mümkün değildir. Zira bunu fırsata çevirecek partiler olacaktır.

d-) Seçmen Analizi

1-) Fikri-kurumsal alt yapı yok. 

Nedeni ne olursa olsun, bir kültürel gerileme ve yozlaşma dikkati çekiyor.

Akıl ve akıl yürütmeden uzak, otomatiğe bağlanmış bir yaşam tarzımız var.

Fikri sığ-takıntılı, fikir ve idealden yoksun bir birey portresi öne çıktı.  Birisi bir şey söylüyor, diğeri nedenine bakmaksızın tekrar ya da ret ediyor.

Kişisel çıkar, her şeyin önüne geçmiş. Para-mevki-makam, put haline gelmiş. Biri bir şey peşinde koşuyor, takipçileri ise “bundan nasıl bir menfaat sağlarız” diye hesap yapıyor.

Ekranda; istisnalar hariç, fikri derinliği ve sistematiği olmayan, kendi kendisi ile çelişen, karşı olsa da benzer görüşü savunan, sanki başkası yokmuş gibi, iki elin parmağını geçmeyen düşünce-yazar-sanat adamı boy gösteriyor. 

Toplumun ufkunu açan, his-heyecan-dinamizm veren düşünce-yazar-sanatçımız yok gibi. Var olanlar ise;  küskün, dışlanmış, kendi dünyası ile baş başa bırakılmış.

Örgütlü bir toplum yok.

İşbölümüne dayalı kurumsal bir sosyal yapı var ise de; “dernek-vakıf-sendika-oda-birlik” gibi kurumların kurumsal kimliği değil, başkan ve adamları öne çıkıyor. Geçmişteki güçlü gençlik örgütleri ve sendikalar, mazide kaldı. Bir de cemaat ve tarikatların güç kazanması var.

2-) Tabana inen bir taraftarlık göze çarpıyor.

Geçmişte; aktif siyasetçide gördüğümüz taraftar mantığının, tabana indiğini görüyoruz. Toplumda; takım tutar gibi, bir seçmen davranışı yaygın hale geldi. Haliyle aklı ile değil, toplumsal akılla hareket eden, taraftar mantığıyla alışkın olduğu partiye oy veren bir birey portresi dikkati çekiyor.

3-) Yeni Sınıf, değişim istemiyor.  

Ekonomik riske karşı hassas, sosyal yardımla yaşamını sürdüren 13 milyon kişi ile 30,4 milyon kredi borçlusu var. Yani toplumun kaderini belirleyecek bir güce sahip.

Yeni Kapitalizmin ortaya çıkardığı bu sınıfa; sosyolojik açıdan, “Yeni Sınıf” diyorum.

Yeni Sınıf; herkes gibi çare ve umudu arar, ancak; değişimden değil, statükodan yanadır. Zira değişim, “risk” demektir. Bu nedenle; ciddi alternatif görmeden, zorda kalmadan, iktidarda olanı tercih eder.

Toplumun kaderini belirleyecek büyüklükteki bu kitlenin tavrında ise bir değişiklik yok.

4-) Alternatif arayışı, CHP ve MHP seçmeninde var. 24 Haziran 2018 seçimleri de bunu gösterdi.

e-) Dış Siyaset   

İktidarın; ABD ve AB ile bir sürtüşmesi var ise de, bu; ABD ve AB’nin, AKP’den vazgeçtiği anlamını taşımıyor.

Güç Analizi

AKP’nin; 81 il, 957 ilçede örgütlenmesi var.

Eğitim-sağlık-sosyal yardım alanında, vakıf ve dernek gibi bir alt yapıya sahip.

Çıkar peşinde koşan parti-dernek-vakıf-sendika-oda-birlik patronları, büyük sermaye, aşiret-toprak-cemaat-tarikat ağalarının destek verdiği bir parti özelliğinde.

Görsel ve yazılı medyaya hâkim.

Seçim kampanyasında; görsel-yazılı medya ile devletin imkânlarını kullanıyor, sahada görkemli bir çalışma yürütüyor, 174.456 seçim sandığında 1 veya 2 kişi bulundurarak sandık hâkimiyeti sağlıyor.

Fikir, Görev, Hedef ve Strateji

1-) Varlık sebebi ne olursa olsun, varlığı; bir fikre dayanır, görev-hedef ve stratejisi vardır.

Bir parti; ister siyasetçi-elit-aydın grubun, isterse mevcut partideki muhalif kanadın eseri olsun; varlığını koruması ve sürdürmesi, ancak fikre dayalı olması ile mümkündür. Zira fikri olmayan partinin; görev, hedef ve stratejisi yoktur. Başarısız olması halinde de dağılıp, gider.

Karşıtlık ve taklit, başarılı bir sonuç vermez. Zira her zaman nedenin ortadan kalkması gibi bir ihtimal vardır, insanlar taklidini değil aslını tercih eder.

2-) Fikri, siyaset yelpazesindeki yerini belirler.

Biz; “ideoloji partisiyiz, merkez, merkez-sağ ya da merkez solda yer alıyoruz”  demek, bir şey ifade etmez.

Zira bir partinin siyaset yelpazesindeki yerini belirleyen, fikri ve özelliğidir. Aksi söylem ise; fikri belirsizliği, fikir ortaya koyma ile geliştirme çabasını ifade eder.

3-) Siyaset yelpazesindeki yerine göre siyasi yapısı vardır.

İdeolojik partilerde; aynı fikir bloğu içinde olsa bile, farklı görüşün yeri yoktur.

Merkez, sağ ve sol kanatlardan oluşur.

Merkez-sağ; sağ, merkez-sol; sol fikir bloğunu bünyesinde barındırır.

Yalnız, bir parti; ister merkez, ister merkez-sağ ya da merkez-solda yer alsın, mutlaka öne çıkan bir ortak paydaya sahiptir.

4- Hiçbir parti, herkesin partisi olamaz.

Tüm çıkar ve fikri gruplara hitap eden bir parti hiç olmamıştır, olması da mümkün değildir. Zira bu, siyasetin alan ve kanunlarına aykırıdır.

5-) Kurumsal kimliği, başkan ya da tüzel kişiliği öne çıkarır.

“Kurumsal kimliğin varlığı” demek; tavandan-tabana geniş katılımı sağlayan teşkilat yapısını, karar alma-görev-yetki-sorumluluğu, üye girişinden-eğitime, eğitimden-başarı-liyakate, liyakatten-adaylığa kadar tüm konuları belirleyen; kişi-kişiye göre değişmeyen, kurallar ile pratiğin var olması demektir.

Bir partide; A-Z’ye her şeyi başkan belirliyor, kural adamına göre geçerlilik arz ediyorsa, orada kurumsal kimlikten söz edilemez. Zira burada, başkan ve adamları vardır. Bunun için; bu tür partiler, çoğu kez başkanın adı ile anılır.

6-) Partinin üst yönetimi; ya tüm yetki ve sorumluğu elinde tutan başkan ile kadrosundan, ya da içinde başkanın bulunduğu, önemli kararların oy çokluğuyla alındığı, 3-5-7-9 üyeden oluşan komiteden oluşur (Örneğin, İttihat Terakki Partisi). Tabi ki; bir de, bunun farklı şekilleri vardır.

7-) Fikri-kurumsal alt yapı önemlidir.

Bir partinin, temel ilkeler ve sistematik bir düşünceye sahip olması önemlidir. Zira düşünce sistemi; her şeyden önce, kadro-taraftarında bir birlik-bütünlük sağlar. Eleştiri ve çözümün, kaynağı ve ölçüsü olur.

Aynı kulvar ya da fikir bloğundaki kanaat önderleri, parti-vakıf-dernek-sendika-oda-birlik-üniversite-genç-kadın temsilciler ile ilişkiye geçilmesi; işbirliği-örgütlenmeye hizmet eder. Bu da partiye kurumsal bir alt yapı sağlar.

8-) Teşkilat ve üye sayısı, “güç” demektir.

Etkin ve verimli bir propaganda çalışması;  81 il, 957 ilçede örgütlü olmayı, alanda aktif çalışacak ve 174.456 seçim sandığında yer alacak 350.000’e varan bir kadroyu gerekli kılar. Bu da; bir partinin, gücünü belirler.

9-) Gölge kabine gibi çalışan bir kurul; hem iktidara, hem de muhalif partiye fayda sağlar.

Siyaset geleneğimizde; ya parti başkanının haftanın belli bir gününde meclis grubunu toplayarak gündem konusunda konuşma yapması, ya da parti sözcüsün basına demeç vermesi var. Bunun çoğu ise seçmene yönelik, karşılıklı atışmadan ibarettir.

Muhalif partinin; iktidarın icraatlarını bilimsel açıdan ele alan, eleştiri dışında çözüm üreten bir kurul oluşturması, söylenecek sözü bu ekip içindeki uzman kişiye bırakması; devlet için faydalı olduğu kadar, onu;  gündemi belirleyen, düşüncesi tartışılan, iktidarı için güven duyulan, iktidara hazır bir parti yapar.

10-) Partideki dinamizm, durumu hakkında bilgi verir.

Partide, hareket ve canlılık önemlidir. Zira durağanlığın hâkim olduğu partide; gelişme değil, gerileme vardır. Bu da; alanda, sürekli hareketi gerekli kılar.

Taban ile sivil toplum örgütlerinin katılımını sağladığı gösteri-toplantı vb aktiviteler ise partiye dinamizm kazandırır.

11-) Başarısızlık-hedef altında kalma, doğal olarak eleştiriyi getirir. Hararetin düşmesini beklemek, ardından kurultaya gitmek, akla ve doğruya hizmet eder. 

12-) Bir Parti; başka parti-partiler ile ittifak yapabilir, sivil toplum örgütleriyle güç birliğine gidebilir. Bunun; tabiatı icabı, fayda-zararı vardır. Önemli olan, karlı çıkmaktır.

13-) Görsel medya, en etkin eğitim ve propaganda aracıdır.

İyi bir kadro yönetiminde yayın yapan bir televizyon; taraftarı eğitir-canlı tutar, sempatizan kazandırır, halka inmeyi ve kitleleşmeyi sağlar.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/safter-tanik/siyasetin-manifestosu-440736m.html 

Megaloman İktidar ve Sonu

 

Megaloman İktidar ve Sonu

 

Özcan Yeniçeri

 

On altı yıldır ilk kez Türkiye’yi yöneten megaloman iktidarın kurduğu denklemi bozacak bir fırsat milletin önündedir. Hata yapılmazsa sonuç alınacaktır! 

 ‘Erdoğan olmazsa Türkiye olmaz’

Sayın Erdoğan Türkiye’yi çağlar üzerinden atlatacak, uçuracaktır ama muhalefet ve dış güçler buna izin vermemektedir. Bu nedenle bütün dünya Erdoğan’ı cumhurbaşkanı yapmamak için Türkiye’deki muhalefetle işbirliği ettiği tezini ileri sürüyor.

Bütün bunların nedeni de iktidarın yerli ve milli olmasıdır!

Yandaş medyanın iktidara endeksli kanadı Türkiye’nin geleceğini Sayın Erdoğan’a bağlamış bulunmaktadır.

Algı yönetmekle görevli bu cenaha göre Türkiye’de tek lider vardır o da Erdoğan’dır. O, ülkeyi yöneten ve rüştünü kanıtlamış tek liderdir.  Onun dışındakiler ya FETÖ’cü ya da bölücüdür.

24 Haziran seçimlerinde, oy tercihini ‘Cumhur İttifakı’nın dışında başka parti için kullanan bütün vatandaşlar FETÖ’cüdür.

İktidarın beslemelerine göre Erdoğan’ın karşısına rakip olarak kim çıkıyorsa o FETÖ projesidir. Çatı aday Ekmeleddin İhsanoğlu öyle muhalefetteki ittifak blokunun adayları öyle onları cumhurbaşkanı adayı yapacak yüz bin imzayı verenler de öyledir.

FETÖ’ye “ne istedin de vermedik” diyenler, FETÖ’nün açtığı davaların “savcısı” olduğunu söyleyenler, FETÖ’ye kozmik odayı açanlar, FETÖ’ye “hocam gel bitsin bu hasret” diyenler, FETÖ’cüleri TSK’ya sızdıranlar, devletin bürokrasisinde kadrolaştıranlar ise şimdilerde FETÖ’yle mücadele ettiklerine göre FETÖ karşıtıdır.

Hemen her gün birçok megaloman hezeyan gündeme sokulmaktadır.


Bu çelişkiler kimin eseridir?
 
Rasmussen’e “Nato’ya genel sekreter olamaz” diyen de, Rasmussen’i Nato genel sekreter yapan kararın altına imza atan da Sayın Erdoğan’dır.  “Libya’da Nato’nun ne işi var” diyen de Libya’ya Nato’yla birlikte müdahale eden de odur. Irak liderine “muhatabım değilsin, seviyemde değilsin, kalitemde değilsin” derken de “değerli kardeşim” diye hitap eden de oydu.

Çözüm süreci için “baldıran zehri içeceğini” söylediğinde de 1915 olayları için Ermenilerden özür dilediğinde de, kardeş ya da katil Esat dediğinde de Kıbrıs’ta Annan Planı için ter döktüğünde de yanlış strateji için yanlış işler yaptığının farkında değildi.

Sorun, Sayın Erdoğan sorunu değildir. Sorun iktidarın yukarıda özetlenen megaloman zihniyetidir.

 Milliyetçiliği bir ayağının altına alan bir milliyetçilik yapan, bir yandan “BOP Eş Başkanı” olan diğer yandan “Ey ABD” diyen, bir yandan saman ve Angus ithal eden diğer yandan milli ve yerli olmakla övünen, bir yandan Süleyman Şah Türbesini yüklenip kaçıran öte yandan Afrin’e operasyon yapan aynı zihniyettir.

Bu zihniyet Türkiye’yi uluslararası alanda şaşkın, dengesiz, ne yaptığını bilmeyen, kime ve neye hizmet ettiğinin farkında olmayan bir politika izleyen ülke konumuna düşürmüştür. 


Sürekli konuşan bir iktidar!

Dahası on altı yıldır iş başında olan bir iktidar var. Bu yaptığı her şeyi milletin başına kakan bir iktidardır. Her Allah’ın günü konuşan hiç susmayan, her şeye müdahil olan bir Cumhurbaşkanı var.
 
Toplumu geren, kutuplaştıran, ötekileştiren siyasi rakiplerini ise aşağılayan, hakaret eden bir üslup söz konusudur.
 
On altı yıldır nezaket, zarafet, etik, estetik, edep ve adap siyasetten ihraç edilmiş durumdadır.

Kadınların kürtaj olmasından kaç çocuk yapacağına kadar her şeye müdahale eden bir iktidara karşı bir kadın hem de yüz binlerce imzayla Cumhurbaşkanlığına aday olmuş durumdadır.

Akşener’i siyasetten daha çok sosyolojik ihtiyaçlar ortaya çıkarmıştır.

On altı yıldır ilk kez Türkiye’yi yöneten megaloman iktidarın kurduğu denklemi bozacak bir fırsat milletin önündedir.

Hata yapılmazsa sonuç alınacaktır!

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/megaloman-iktidar-ve-sonu-440491m.html