YAMA

YAMA

Ali Bademci 

 

Siyasette yama bizim demokrasi tarihimizin  sıkça başvurulan  olgularından biridir. 

Yani partiler, düşünceler hattâ ideolojiler arasında işbirliği! Bir zamanlar bu işe “Cepheleşme” dediler ama  şimdilerde tamamen  normal karşılanmaya başlandı; üstüne üstlük  genel seçimlerde bu işe yasal düzenleme de getirildi! 

Aslında  partiler arası işbirliği büyük ortağın canına can katarken  küçük ortağın  siyasi parti olma özelliği ve düşüncesini tamamen ortadan kaldırmaktadır. 

Gerçi biz ülkücüler 12 Eylül darbesinde “Devleti ele geçirmek” iddiası ile yargılandık ve hırpalandık ama siyasi parti ve düşüncelerin yegâne amacı iktidara gelmektir. Bu amacı tehir eden hareket siyasi hareket olmaktan çıkar.

Liderimiz Devlet Bahçeli, Meral Akşener hareketi ile bilerek ve tasarlayarak  MHP’nin İP’yi  doğurmasını sağladı ve bu konuda da  iktidardan bir hayli kıyak gördü. Ne oldu, Akşener önderliği  partileşti ve genel seçimlerde barajı aşamadıysa da   baba mekanı kadar oy  aldı, hatta pilot  bölgelerde  onu geçti! 

Akşener  CHP’den  jest görmüş olsa da geçtiğimiz seçimlerde   MHP’nin AKP  kadar işbirliğine  sarılmadı ve hiç de fena olmayan bir sonuç  aldı! 

Doğru söylediğimiz ve doğru tahliller yaptığımız için bazı kardeşlerimiz bizim İP’li olduğumuz şeklinde mesaj atıyorlar! 

Bu husus tamamen bühtan, hatta gıybettir! Çünkü hiç kimse böyle bir şey gösteremez, tarafımızdan benzer tenkitler İP için de yapılmıştır, bakabilirsiniz!

Genel seçimlerde MHP’nin  “Bekaa” meselesini öne sürerek AKP’ye yapışması bir cin oyunu idi. 

 İki taraf da kârlı çıktı, MHP güç bela barajı aşarken, AKP potansiyel gücü olan bir muhalefeti pasifleştirdi  ve iktidar sloganlarını bile ortadan kaldırdı. 

Şimdi MHP’nin iktidar söylemleri yok, evvelce söylenmiş ve doğruluğu hâlâ geçerli olan “Küçük olsun da bizim olsun” işte bu kadar! O sebeble siyasetten geçinen  birkaç   küçük grup partiye sıkıca yapışmaya devam ediyor!

 Geniş kitleler evvelce AKP’ye kayarken şimdi HDP hariç bütün partilerde var! Bunları kim bir araya getirebilir? Yazar, çizer, bilim adamı dersen yok, büyük masrafla yayına başlayan gazetenin okuyucusu, TV’in  MHP Genel Merkezi’nden başka izleyicisi yok!


Bahçeli  sırf paçayı kurtarmak için “Cumhur İttifakı”nı  mahalli seçimlerde de  devam ettirmek istedi!  Hatta bunun için AKP’ye  Ankara ve İstanbul’dan aday çıkarmamak  gibi  kuvvetli jestler de yaptı! Halbuki kendisinden böyle bir şey isteyen yoktu!

 Anlayacağınız kuru yiğitlik yaptı da, Erdoğan cinliği gördü ve “Herkes kendi yoluna” diyerek  son noktayı koydu. Bu durumda hemen yiğitleşen Genel Başkanımız “İttifak beklentileri bitmiştir ve her yerde aday çıkaracağız.” diye oyuncak bir rest çekti! 

Elbette karşınızda çocuk yok; durumu gerçekten akıl ile hareket eden AKP  yönetimi anladı!

Ne oldu, iki tarafta  hesap ve kitaba başladı; çünkü CHP-HDP ortaklığına   ülkücülerin yarısı olan İP destek verirse  AKP açısından durum kötü! MHP ise AKP’siz  bırakın Büyükşehir ve İl Belediyelerini  ilçelerde bile seçim kazanamaz. 

Çünkü son birkaç yıllık MHP siyaseti tamamen AKP’ye endekslidir, denemeden genel seçimlerde başarılı sonuç alınmış, kamu oyunda  en azından kendini korur  imajını kaybetmemiştir. 

Bahçeli adam gibi siyaset yapan  arkadaşlarını görevden çekti ve konuşmalarını yasakladı.  

Buna karşılık AKP’ye  “Zeytin Dalı” kabilinden  sinirli gülücükler gönderdi. Bugün iki lider  tekrar  bir masada buluşacaklar!

Bahçeli ne istiyor; elbette Genel Seçimlerde olduğu gibi zevahiri kurtarıyor görünmek! 

Bunun için ülkücüler yerine iktidardan yardım istiyor ve adeta yalvarıyor; çünkü resti AKP tarafından görüldü!  

Bir numarası da yok! Bahçeli’nin yegâne amacı üç büyükşehiri muhafaza etmek, şöyle birkaç da il belediyesi almak! Ne olursa bin bereket! Peki bunu sadece ortaklık ile çözebilir misiniz? 

Seçmen parya ve köle mi? Elbette değil! Bu belediyelerin  son beş yılda yaptıkları icraat ne durumda! Aslında  meşrebinde yoksa  Belediyeleri bozan Ankara avanesi! Mersin ve Manisa’da bu kadar tahribata  başkanlar tarafından müsaade edilmedi; ama yine halk her şeyi biliyor! 

Adana berbat  adrese teslim ihale oyunları, kamu  tapularının devri, var yok her şeyin satışı, yapılan pahalı ihalelerle  gelecek 50 yılın ipoteklenmesi!

Biz ülkücüler hiçbir şeyi değiştiremeyiz, böyle gelmiş böyle gider! 

Belediyelere  gözcü olarak getirilen Ankara  işbilirleri her şeyi kendi mecrasına oturtur! 

Öyle ya adam  zimmetten 5 yıla mahkum olur da yine  aday yaparız! 

Hayırlı olsun, bizlere de elveda MHP! Burhanettin Kocamaz gibi, çare yoksa ne yapalım? 

Demediler mi “Herkes kendi yoluna”, elbette ülkücüler de kendi yoluna! 

MHP ağlamayan analarla yola devam ettikten sonra  mutlaka  kız ya davulcuya veyahut da zurnacıya varacak.

Esen kalın.


http://www.ulkucukadro.com/2018/11/yama/ 

Siyasi Manevralar ile Var Olmak

 

Siyasi Manevralar ile Var Olmak

 

Özcan Yeniçeri 

 

Bir partinin genel başkanı kendi iradesiyle kendi partisini yok mertebesine nasıl indirger.

 

Halk yerel yöneticilerle yüzyüze, el ele ve iç içedir. Halk yerelde yöneticisini tanır, bilir, ölçer, tartar ve oyunu ona göre verir.

Yerel yöneticilere oy hizmet, çalışkanlık, iş bilirlik, dürüstlük, insanilik, yakınlık gibi özellikler dikkate alınarak verilir. Çünkü yerelde sorunlar daha somut, daha yakın, daha acıtıcı ve daha acildir.

Bu anlamda halk en acil, güncel ve önemli sorunlarını yerel yöneticilere iletir. Yerelde hizmet verme ile oy alma arasında bu bağlamda doğrusal bir ilişki vardır.

Halkın bu anlamda kendine yakın, sorunlarına ilgi gösteren, çözen, iş bilir, iş becerir yöneticilere ihtiyacı vardır. O meşhur tabirle “halka hizmeti hakka hizmet” olarak gören insanları halk yerel yönetici olarak görmek ister.

Demokrasi yönünden de yerel yönetimler olmazsa olmaz hüviyetindedir.

 İttifaklarla yerel yönetici seçmek!

Partilerin yerel yönetimlerde ittifak yapmaları da bir yöntemdir. Ancak bu durum halkın yukarıdan partilerin anlaşmasına bağlı olarak dayatılan adayları tercih etmeye zorlamak anlamına gelir.

Partilerin ittifak sonucu bazı illerde aday göstermemesi bazı illerde de üzerinde ittifak edilen adayı desteklenmesinin istenmesi bir çeşit dayatmadır. Halkın alternatifsiz bırakılmasıdır. Ancak bunun siyasi mücadelede şöyle ya da böyle bir yeri vardır.

Değişik yörelerde iki partiden kazanma ihtimali olan partinin desteklenmesinin mantiki izahı da yapılabilir.

MHP’nin iki ya da üç büyük şehirdeki adayının karşısına AKP’nin zayıf aday çıkarması sonucu bu belediyelerin bu parti tarafından kazanmasının sağlanması söz konusu olabilir. Buna karşın diğer bütün büyük şehirlerde MHP’nin AKP adayını desteklemesi ve aday çıkarmaması ilginçtir.

Bu durum uzun vadede MHP gibi bir partinin “cumhur ittifakının” mantığı (iki partili sistem) gereği AKP içinde eritilmesi anlamına gelir.

Bunu Sayın Bahçeli tarafından akılcılık ya da gerçekcilikle açıklanması ise MHP’nin var oluş gerekçesini inkâr anlamına gelir.

MHP gibi iddialı bir siyasi hareket için kazanmak ya da kaybetmek değil her zaman ve her yerde var olmak esastır.
 

AKP niye ağırdan alıyor?

MHP genel başkanı Bahçeli partisinin İstanbul’da aday göstermeyeceğini Ankara ve İzmir için ise henüz karar vermediklerini AKP’li ortağıyla daha hiçbir görüşme/tartışma yapmadan peşinen açıklamıştı.

AKP, Bahçeli’nin bu karşılıksız çekine karşı biraz nazlanarak çokca da ağırdan alarak Ömer Çelik’in ağzından şöyle cevap veriyor: “AK Parti'nin bir yerde seçime girmemesi söz konusu değil. MHP ile görüş ayrılıkları Cumhur İttifakı'nı sarsmaz... Yerel seçimlerde bu ittifakın somut bir mekanizmaya dönüşüp dönüşmeyeceğini önümüzdeki dönemde göreceğiz. Şu anda bununla ilgili bir somut mekanizma, bir ittifak yapılacak ya da yapılmayacak şeklinde bir formül ortaya çıkmış değildir”.

Şimdi bu nedir?

Dahası son zamanlar da neden ittifak teklifleri hiç AKP’den gelmiyor da hep Bahçeli’den geliyor? Niçin MHP cumhurbaşkanı, TBMM Başkanı gibi ya da İstanbul Büyük Şehir gibi bir yerin belediyesi için aday göstermiyor da AKP, MHP’nin güçlü olduğu yerlerde bile aday gösteriyor?

Niçin Ömer Çelik’in dediği gibi ‘AKP’nin bir yerde seçime girmemesi söz konusu olmuyor’ ama cumhur ittifakının diğer ortağı Bahçeli’nin oluyor?

MHP gibi tarihi derinliği, ideolojik omurgası olan bir siyasi hareketin İstanbul ya da başka kentlerde kazamayacağı ön yargısıyla hiç aday çıkarmaması nasıl bir durumun izahıdır.

Bir partinin genel başkanı kendi iradesiyle kendi partisini yok mertebesine nasıl indirger.

Türkiye’yi tek bir adamın iradesine teslim etmenin MHP’ye verdiği hasarın siyasi manevralarla ne kadar saklanabileceğini yaşayanlar görecektir!

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/siyasi-manevralar-ile-var-olmak-440896m.html 
 

Hatalı ittifak

 

Hatalı ittifak

 

Ahmet Gürsoy

"Her nesnenin bir bitimi var" diyor ya şair Abdurrahim Karakoç. Tıpkı bunun gibi, iktidara dayalı siyasetin de bir bitimi ve sınırı var.

AKP, 16 yıllık iktidarında artık miadını doldurmuş görülüyor ve bu siyasi nesnenin bitim sınırına doğru yaklaştığı an be an görülmeye başladı.

Nerden miadını doldurdu AKP?

Birincisi, toplumsal talepleri karşılamaktan uzaklaştı.

İkincisi, kendi iktidar seçkinlerini yarattı. Ve bu seçkinlerin dolanımı devreye girdi.

Siyaset biliminde buna Pareto kuramı diyorlar.
Seçkinlerin dolanımıyla, AKP, bir üst formda yeniden şekillendi. 

Üçüncüsü, halkın ve mazlumların partisi olarak ortaya çıktı ancak süreç içinde kendisini devlet partisine dönüştürdü. 

Böylece, toplumsal liderlikten, bürokratik liderliğe doğru evrildi. Nitekim "ben paşayım. Yasaya göre herkesin paşasıyım" diyen Sayın Erdoğan'ın söylemi bunu doğruluyor.

Böylece AKP bir çeşit kadro partisi haline geldi.

Dördüncüsü, siyasal sistemi iyileştirip geliştirerek, toplumsal talepleri karşılayacağı yerde, tam tersine rejim inşa etmeye yöneldi ve bu inşanın daha ilk seçiminde (içinde bulunduğumuz süreçte) kendi dışındaki partilere muhtaç hale geldi.

İttifak partisine dönüştü.

Bunu yaparken de kendine uygun iyi bir ittifak kuramadı.

Neden?

Çünkü MHP gibi geçmişte büyük kavgalar yaşadığı bir parti ile ittifak kurdu.

Unutmayalım: MHP ideoloji partisi..

Hatırlayalım.

MHP, son 14 yılını AKP'ye ağır eleştiriler yönelterek varlığını sürdürmüş bir parti. 

Yıllarca AKP'yi; Ülkücülerin ve devletin bekasının önündeki en büyük engel olarak gösterdi.. 

Buna rağmen sanki ideoloji değil de kitle partisiymiş ve geçmişte de hiç böyle ağır sözler söylememiş gibi davranarak tüm siyasi geçmişini bir kalemde silip süpürdü.

Gitti AKP liderini kendi adayı olarak gösterdi. "Bizim Cumhurbaşkanı adayımız Erdoğan'dır.." dedi. 

Bu büyük çelişki, hem tabanda ve hem de bilinçli seçkin milliyetçi kadrolarda travma yarattı.

Tabir yerinde ise herkesin ters köşe olduğu siyasi bir durum doğdu.

Bunun bir benzerinin karşı tarafta yani AKP'de olmadığını söyleyemeyiz. Çünkü Erdoğan da Bahçeli gibi benzer sertlikte cevaplar vermişti.

İtici, öteleyici ve rencide edici bu psikoloji, liderler arasında umursamaz görülebilir, ancak tabanda öyle değil. 

Milliyetçiler, Erdoğan'ın her defasında; "milliyetçiliği ayaklar altına aldım" dediğinde, kendilerini Erdoğan'ın ayağının altındaymış gibi hissetti. 

Ülkücü değerler sisteminin böylesine aşağılanması karşısında onurlu ve vakur bütün kitleler, bu incitici, kırıcı, aşağılayıcı ve bir o kadar da ağır sözlerin hesabını seçimde sormak isteyecektir.

Çünkü ayaklar altına alınan ceketimiz, paltomuz değil ideolojimiz, fikrimiz, siyasi varlık sebebimiz ve düşüncemizin ta kendisiydi.

Bu sebeple "Her nesnenin bir bitimi var" diyen Karakoç'un söylediği gibi gidecektir.

 AKP siyasi nesne olarak da özne olarak da kendi sonunu kendi eylem, söylem ve ürettiği politikalar tüketmiştir.


http://www.yenicaggazetesi.com.tr/hatali-ittifak-47760yy.htm

 

 

 

OYUN İÇİNDE OYUN…

 

Hasan Külünk

Önümüzdeki yıl yapılması plânlanmış Cumhurbaşkanlığı seçimlerinin bir yıl öne alınmasıyla beraber gelişen siyasi atmosfer hayli ilginç görüntüler sergilemektedir.

Türkiye iktidarını, oluşumunu, işleyişini izleyen ve etkileyen iç ve dış dinamikler büyük bir hızla ve olanca açıklığıyla önümüzden gelip geçmektedir. Sahnede kısa veya uzun rolünü oynayıp geri çekilmektedirler.

İlk bakışta görünen odur ki seçimin birinci turuna Ak Parti-MHP bir tarafta CHP-İyi Parti-SP-DP bir tarafta ikinci grup olarak girmekte, HDP ise ilk tura yalnız girip oy oranını konsolide ederek stratejik bir not düşmeği amaçlamaktadır.

İkinci grubun oluşma sürecinde sahne gerisi uzun süredir Abdullah Gül ismi ekseninde hesaplarını hazırladı son ana kadar bütün hesaplar onun ismi üzerinden yürütüldü, doğrusu Tayyip Bey’e karşı en yüksek şansı olan isim de sayın Gül’dü diyebiliriz. 

 

Fakat ne olduysa sayın Gül iki hamle sonucu yarışın dışında buluverdi kendini ve “zaten benim de böyle bir talebim yoktu ittifaken görev şartları sağlansa lütfedip kabul ederim demiştim” deyiverdi.

İşte anlamakta zorluk çektiğim nokta burasıdır. Bir yanda Tayyip Bey’in görev süresini sonlandırmaya azmetmiş birbirine benzemezler koalisyonu, bir yanda bu işi en çok zorlayacak bir Gül. Ama öbür yanda oyun bozanlık yapan evin yaramaz kızı Meral Hanım ve anne tarafından Rizeli hemde siyasetin bütün risklerini taşımış bir annenin oğlu Muharrem bey, akortlu oyun bozanlık yaparak sayın Gül’ü köşkünde dinlenmeğe gönderiverdiler.

Türk devletinin numarası bitmez… Tam bitti derken şapkadan bir tavşan daha çıkar dediğim yer tam da burasıdır.

Birinci perde böyle kapandı, ikinci perdede yeni roller üretiliyor meselâ diyorlar ki Cumhurbaşkanlığını Tayyip Bey alsa da TBMM seçimini ikinci grup alır ve böylece sistem kilitlenir. Heyhat boşuna heveslenmesin kimse, siyasette 24 saat bile çok uzun bir zamandır. 

 

Geçen seçim Devlet Bey sahneye Ekmelettin Bey gibi yumuşak sakin bir aday sürdü ve Tayyip Bey’in dolaylı olarak yolunu açtı. 

 

Sonra da Tayyip Bey ile ittifak kurup “beka meselesi” ekseninde oluşturduğu rotayı hiç bir şeye aldırmadan inatla istikrarla sürdürüyor. 

 

Yarın oluşacak yeni Meclis aritmetiğinde Iyi Parti anahtar duruma geçip Ak Parti’yle ittifaka gidiverir ve herkesin ağzı açık kalıverir. Dün Gül’ün adaylığını önleyen Meral hanım yarın şartlar olgunlaşıp dayatırsa böyle bir ittifaka hayır demeyebilir.

Demem o ki oyun içinde oyun kurulan bu sahnede zaman zaman figüran, zaman zaman dekor olarak rol verilen eski dostlar kendilerini dev aynasında görüp birbirini kırmasınlar, çoğu yetmişine merdiven dayamış bu ak saçlılar son trende yer kapmak sevdasına kapılıp bir ömür saf tuttukları musalla önünde kanla yazılmış hukuklarını çiğnemesinler. 

 

Bu günler gelir geçer evli evine köylü köyüne gider biz ak saçlılar Üsküdar Meydanı’nda yarım bölük “düşman kardeşler” olarak birbirimize bakıp göz yaşlarımızı içimize akıtırız.

Boğaz dokuz düğüm, kırk düşünüp bir konuşmak en doğrusu olsa gerek.

http://www.ulkucukadro.com/2018/05/oyun-icinde-oyun/

HAZMEDEMİYORUM…

 

HAZMEDEMİYORUM…

 

Bülent Vedat AYDEMİR

 

 

Bir Türk milliyetçisi olarak, Türk milliyetçiliğini yok sayanlarla aynı platformda bulunmam mümkün değildir.

Ben ve benim gibi düşünenler dün ne idiysek bugün de O’yuz.

Türk milleti için zararlı görüşlerin mensuplarıyla aynı platformda yer almayı içime sindiremiyorum; son gelişmeleri bir türlü hazmedemiyorum.

Geçmişi şan ve şereflerle dolu; inancı uğruna binlerce şehit vermiş, gazi bırakmış; birçok inanmışı zindanlarda akıl almaz işkencelere maruz kalmış bir davanın mensubu olarak içim kan ağlamaktadır!

Türk milliyetçilerine karşı amansız ve acımasız mücadele veren, bu ulvi düşüncenin mensuplarını yok etmek için ellerinden geleni her şeyi yapmaktan çekinmeyen Marksist zihniyetin mensupları ile Türk milliyetçiliğini dinsizlikle suçlayan, yok sayan; yalan ve iftiralarla olmadık hakaretler yağdıran Siyasal İslâmcı zihniyetin mensupları da dün ne iseler bu gün de aynıdırlar.

Bu iki zihniyet esasta milliyetçilik karşıtı bir fikir sistemine sahiptir: Varoluş gerekçeleri milliyetçilik karşıtlığıdır, gayri milliliktir.

“Yerlilik ve millilik” kavramlarıyla aldatmacalara/kandırmacalara başvurmak beyhude bir çabadır.

Ülkemizde kim/kimler yerli; kim/kimler millî gayeti iyi biliriz!

Çıkarları uğruna Türk milliyetçilerin kullanmak isteyenleri de gayet iyi biliriz!

Bugün aynı platformda birlikte yürünüleceği öne sürülen, milliyetçilik karşıtı görüşleriyle bilinen, Mevdudi, Meryem Cemile, Muhammet Kutup ve Seyyid Kutup hayranlarıyla nasıl birlikte olabiliriz?

Cumhuriyetin kuruluşundan bu yana, milletleşme sürecine karşı en büyük engel oluşturan; tarikat görünümlü cemaat yapılanmalarını desteklemek suretiyle modern anlamda cemiyetleşme/milletleşme sürecini baltalayan bu zihniyetin mensuplarıyla nasıl birlikte olabiliriz, nasıl kol kola beraber yürüyebiliriz?

Bu bir “abartı” değildir: Gerçeğin ifadesidir.

Daha dün Türkçülüğü bölücülük olarak niteleyen ( aslında, bilinçaltında yatanı, bir an boş bulunup dile getiren) zihniyetle nasıl kol kola girerim?

Şunu gayet iyi biliyorum ki; bunların Türk milliyetçilerine hoş görünme çabaları bir taktik icabıdır.

İşleri bitince, biz milliyetçileri “topaç” gibi ipe dolayacaklar, fırlatıp atacaklardır: Önce dönüşümüzü sonra yana yatışımızı büyük bir keyifle izleyeceklerdir.

Bu bir “kehanet” değildir: “Malumun ilanı”dır!

Bu resmen “teslimiyettir”: Pes etmektir!

Bir takım efsunlu gerekçeler ileri sürerek “teslim bayrağı” çekmektir!

Komünizme ve komünistlere teslim olmadık, bunlara mı teslim olacağız!

Bizim kitabımızda teslimiyet yoktur!

Benim gibi düşünmeyen Ülkücü/milliyetçiler kusuruma bakmasınlar.

Bu alınan kararı desteklemiyorum!

Bu yolda sizlerle birlikte değilim!

Bu rolü (figüranlığı) bizlere layık görenleri kınıyorum!

 

http://www.ulkucukadro.com/2018/01/hazmedemiyorum/ 

 

 

Hani Devletin Başına Devlet Gelecekti?

 

 

Hani Devletin Başına Devlet Gelecekti?

 

Barış Atagün

 

 

MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli, düzenlediği basın toplantısıyla 2019 seçimlerinde MHP’nin aday göstermeyeceğini ve Cumhurbaşkanı adayı olarak Sayın Cumhurbaşkanı Erdoğan’ı destekleyeceklerini açıklayarak artık muhalefet partisi genel başkanı olmadığını resmen açıkladı.

Bahçeli’nin açıklamasına şaşırmadım. Beklenen bir açıklamaydı ama MHP ve ülkücü camia için üzüldüm. 2019 yılında 50. Yılını kutlayacak olan MHP, seçimlerde Cumhurbaşkanı adayı göstermeyecek, yani seçime girmeden iktidardan vazgeçecek.

Yeni sisteme göre iktidar demek Cumhurbaşkanlığı seçimi demektir. Çünkü yeni sistemde ülkeyi, parlamento ve siyasi partiler değil Cumhurbaşkanı seçilecek kişi yönetecek. Yani Bahçeli MHP’nin Cumhurbaşkanı adayı göstermeyeceğini açıklayarak şimdiden ülkenin yönetimine talip olmak gibi bir niyeti olmadığını açıklamıştır.

Peki, ama neden?

PKK’nın siyasi uzantısı HDP bile Cumhurbaşkanlığı seçiminde aday gösterecekken 50 yıllık geçmişi olan MHP neden aday göstermiyor?

Ülkücü hareket neden Bahçeli tarafından ısrarla iktidardan uzak tutulmaya çalışılıyor?

Aklı başında olan her milliyetçi bu soruları sormak zorundadır. Korkmayın lideri eleştirince Komünist ya da terörist olmazsınız. Akıl ve vicdan sahibi bir ülkücü olursunuz.

Şu soruyu önce kendinize sonra da Bahçeli’ye mutlaka sorunuz.

Vatan için ölmeye gelince en önde savaşa sürülen bizler neden iktidar olmaya gelince geri planda kalıyoruz?

Bu soruyu sorun, sorgulayın.

Yıllardır sizleri “Ülkücü hareketin amacı iktidar olmak değildir” diye uyutanlara bu soruyu sorun.

Ne demek ülkücü hareketin iktidar amacı yok? Tüm siyasi ideolojilerin amacında ülkeyi yönetmek vardır. Ülkücü hareketin de olmalıdır.

İktidar amacı olmayan bir siyasi hareketin başarılı olma şansı yoktur.  Eğer milliyetçi bir Türkiye istiyorsak bunun yolu iktidar olmaktan geçer. Ülkenin yönetimini siyasal İslamcılara bırakıp sokakta Ölürüm Türkiye’m demekle, bozkurt işareti yapmakla bir yere varılmaz.
 
Yıllardır meydanlarda “Devletin başına Devlet gelecek” sloganı attıranlar şimdi ülkücü hareketi devletin başına Erdoğan’ı getirmek için oy vermeye zorluyorlar.

Bunun akılla, mantıkla, vicdanla bağdaşan bir yanı yok. MHP için utanç verici bir durumdur.

Teröristin bile aday olacağı bir seçimde ülkücü aday olmayacak. Bundan daha utanç verici bir durum olamaz.

Sayın Bahçeli’ye şu soruları sormak istiyorum.

16 Nisan referandumu öncesinde “2019 seçimlerinde ülkücü bir Cumhurbaşkanı olacak” diyen ve hayır oyu verenleri seçimleri kazanamayacaklarını bildikleri için hayır demekle suçlayan siz değil misiniz?

15 Temmuz’dan beri yaptığınız her şeyi devletin bekasına bağladınız. Bu seferki bahaneniz nedir? Eğer yine devletin bekası diyorsanız o zaman şu soruyu sorarım.

MHP’nin Cumhurbaşkanı adayı göstermesi devletin bekası için tehlikeli midir? Ülkücü hareketi devletin bekası için bir tehlike olarak mı görüyorsunuz?

20 yıldır size oy verenler “Devletin başına Devlet gelecek” diye slogan attılar. Neden kendiniz aday olarak yıllarca size destek verenlere en azından bir şans vermediniz?

Sayın Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın karşısına çıkacak cesaretiniz mi yok? Yoksa ülkücü harekette bir kişinin bile devleti Erdoğan’dan daha iyi yöneteceğine mi inanmıyorsunuz?

Davaya inanmak, nutuk atmakla, bozkurt işareti yapmakla olmaz. Davasına inanan adam seçimden kaçmaz. Hele bu kişi kendisine ülkücü hareketin lideri dedirtiyorsa ben aday göstermiyorum diyemez. Siyasal İslamcı bir partinin genel başkanını destekleyemez.

MHP, hiçbir dönemde bu kadar küçük düşürülmemiştir. 12 Eylül öncesinde bile MHP’nin söyleyecek sözü ve devleti yönetmekte bir iddiası vardı. Şimdi ise 2018 yılında darbe döneminde bile olmadığı kadar pasifleştirilmiş durumda.
 
Neden diye sorulduğunda ise cevap hazır: Devletin bekası ve lider diyorsa doğrudur.

Eğer mesele devletin bekasıysa o zaman MHP, devleti kurtarmak için ülkücü bir aday göstermelidir. 

 

Bu ülkeyi 15 yılda beka noktasına getiren Erdoğan’dır. Şimdi hangi akıl ve mantıkla devleti uçuruma sürükleyen kişiye devletin yönetimi tekrar verilecektir?

Eğer mesele lidere itaat ise Bahçeli’nin de bir insan olduğunu unutmayınız. Allahtan başka hiçbir varlığa körü körüne itaat edilmez. Sayın Bahçeli de tövbe hâşâ ne Allah’tır ne de peygamberdir. Hepimiz gibi hata yapan bir insandır ve bu yaptığı hareket hatadan öte ülkücü harekete yapılmış bir hakarettir.

Son olarak şunu söylemek istiyorum.

Türkiye Cumhuriyeti, Sayın Erdoğan’a mahkûm değildir. Bu ülkeyi Sayın Erdoğan kurmadı, o iktidardan gittikten sonra da yıkılmayacak.

Şayet bunun aksini düşünen biri varsa önce ben ülkücüyüm demeyi bıraksın sonra da AKP ye kaydını yaptırıp Sayın Erdoğan’a reis demeye başlasın.

Ne diyeyim referandum döneminde bizleri HDP ile kol kola girmekle suçlayanlar şimdi ülkücülüğe en ağır hakaretleri eden, Apo’ya Sayın, şehide kelle diyen, PKK ile çözüm sürecini yürüten Erdoğan’ın Cumhurbaşkanı olması için çalışacaklar.

Allahın sopası yok mu desem yoksa Allah şaşırtıyor mu desem bilemedim. En iyisi son sözü Sayın Bahçeli söylesin. 

 

Sayın Bahçeli 8 Nisan 2014 tarihli MHP grup toplantısında kimin Cumhurbaşkanı olamayacağını şöyle açıklamıştır:
 
"Önce özerkliğe arkasından Kuzey Kürdistan’a açık kapı bırakandan Cumhurbaşkanı olamaz.

Türkiye’yi birbirine düşürmeye azmedenden toplumu kamplara ayırandan Cumhurbaşkanı olamaz.

Şehitlerin vebalini ve kanını taşıyan bebek katiliyle müzakere yapandan teröristlere kucak açandan Cumhurbaşkanı olmaz.

Vatanı bölme milleti 36’ya ayırma hedefinde olandan Cumhurbaşkanı olmaz. Twitter’ı engelleyen Youtube’u kapatan kişisel hak ve hürriyetleri budayandan Cumhurbaşkanı olmaz.

Hukuka saldırandan adaletten kaçandan rüşvetçilere ve hırsızlara kol kanat gerenden Cumhurbaşkanı olmaz.

Villalara balya balya dolar yığandan kamu arazilerini zimmetine geçirenden evdeki parayı sıfırlarken haysiyet ve inandırıcılığını da sıfıra düşürenden Cumhurbaşkanı olmaz.

TSK’ya kumpas kurandan başkomutan olmaz. Türklüğü reddeden, TC’yi silen milliyetçiliği ayaklar altına alan bir inkârcıdan Türkiye’ye Cumhurbaşkanı olmaz, olamaz ve olmayacaktır.

Kısacası iki yanlıştan bir doğru çıkmaz, tekeden süt sağılmaz, balda tuz bulunmaz, suda ateş yanmaz, Recep Tayyip Erdoğan’dan da Cumhurbaşkanı olmaz.

Siyasi görüşü ne olursa olsun, fikri aidiyeti, mezhebi ve yöresi ne olursa olsun, ister AKP’li, ister MHP’li, isterse de CHP’li olsun her vatan evladı Cumhurbaşkanı olabilir. Ne var ki Recep Tayyip Erdoğan olamaz, milletin terazisi bu sıkleti çekemez.”

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/baris-atagun/hani-devletin-basina-devlet-gelecekti-440105m.html 

KAVGACI SİYASET; NEREYE KADAR?

 

KAVGACI SİYASET; NEREYE KADAR?

 

Mehmet Sayın

Yazacaklarım benim düşüncelerimdir ve “düzeltmeye gücüm yetmese de” kavgacı siyaseti yazmaya devam edeceğim.

Bu güne kadar belki yüz kere yazdım yine de yazacağım.

Birkaç kişiyi bile yanlıştan döndürebilirsem bunun başarı olacağını düşünüyorum.

Düşüncelerimi söylemekten de asla geri durmayacağımı beni tanıyanlar çok iyi bilirler.

Türk devletinin yüzlerce meselesi vardır bunların başında da beka meselesi gelir;

Beka meselesi de bu toprakların en belirgin gerçeğidir ve yüzlerce yıldır vardır;

Beka meselesini göğüsleyebilmenin yolu da birlik olmaktır;

Bu yol da yeniden kuvva-i milliye ruhunu canlandırabilmekten geçer.

İşte bu ruhu oluşturabilmenin önündeki en büyük engel de siyasetin kavgacı ve çatışmacı dilidir.

Çünkü o dil Türk Milletini kutuplaştırmakta ve birbirine düşürmektedir.

Ve bu durum da sürdürülebilir durum değildir.

Siyasetçilere göre kendi taraftarları milli iradedir;

Karşıtlarının ise adını anmazlar;

Kendileri “ve seçmenleri” birinci sınıf vatandaşlardır, diğerleri ise sadece paryadır.

Seçmenleri ise karşı tarafa çattıkça arkalarında durur ve saflarını sıklaştırırlar.

Onlar safta dururken karşıtlar da kendilerine karşı bilenir ve dost kazandıkça düşman da kazanırlar.

Çatmakta ise sınır yoktur suçlamaları vatana ihanete kadar bile gidebilir.

Bu yol çıkar yol değildir çünkü küçük kavgalar büyük kavgaları onlar da çatışmaları doğurmaktadır.

Karşıt partilere vatana ihanet suçlaması bile getirilmektedir.

İktidar değişir ve çoğunluk diğer tarafa geçerse o zaman çoğunluk da vatan haini mi olacaktır ?

Çoğunluğu hain olan ülke ayakta durabilir mi.

Bu hal yangına körükle gitme ve ateşe benzin dökme halidir.

Bunun sonucunda yükselen tansiyon ülkeyi germekte ve vatandaşları birbirine düşman etmektedir.

Düşmanlık hayır getirmez doğru olan birlik ve dostluktur.

Burada sadece iktidar değildir suçlu olan ;

Onlara cevap verip kavganın büyümesine sebep olan herkes aynı suçun fiili ortağıdır.

Tıpkı eski bir reklamdaki gibidir durum ;

—Yok aslında birbirimizden farkımız ama biz Osmanlı Bankasıyız.

Bu eleştirilerimin hedefi iktidar veya muhalefet değil çatışmacı ve kavgacı siyaset ve o siyasetin kullandığı sivri dildir.

Çünkü dil yarası en derin yaradır.

Kimse beni duymasa da ben yine de söyleyeceğimi söyleyeceğim.

Siyasetçilerimiz;

Allah aşkına kendinize bir bakın ve siyasetin dilini değiştirin.

Siz kavga ettikçe sokaklarda kahvelerde mahallelerde millet de birbirine düşüyor.

Daha da önemlisi bu ülkede beka meselesi var ;

Her zaman da vardı zaten;

O sivri dil beka meselesinde karşı durmamızı engelliyor.

Kafanızı kaldırın ve bu memleketin ne hale geldiğini bir görün

Bu çatışmacı siyasetin sonu fiili iç çatışmadır .

O çatışmanın ise asla kazananı olmaz ve hepimiz kaybederiz.

Sadece bu günümüz değil gelecek yıllarımız ,canlarımız mallarımız ve topraklarımız da kaybedileceklerin içindedir ve bu kaosun örnekleri de coğrafyamızda sön derece fazladır.

Hiçbir şey göremiyorsanız yanıbaşımızdaki milyonlarca Suriyeli mülteciyi görünüz.

Sizlerden sadece itidal istiyoruz.

Allah aşkına bir de bizi dinleyin.

http://www.ulkucukadro.com/2017/12/kavgaci-siyaset-nereye-kadar/ 

NE BU TELÂŞ?

  

NE BU TELÂŞ?

Ali Alparslan 

İşte milleti AKP’den korkutan, hatta soğutan bu değil mi; nedir bu telâş Allahaşkına! 

Üstüne üstlük bu saldırganlık, bu öfke, bu linç girişimi nedir? 

Hepsi ana muhalefet partisinin doğru veya eksik, yanlış veya hakikat birkaç belge ortaya koyması mı? 

Ne olmuş benzerlerini yıllardan beri, daha iktidarınızın başından beri sizler de yapmadınız veya yapanlara göz yummadınız mı? 

Kasetler hâlâ internet medyada duruyor, CHP ve MHP’nin başına gelenleri kimse unutmuş değildir! 

Onlar daha mı hafifti, üstelik özel hayat değil miydi? “Mut’a” nikâhlı AKP’lileri kimse konu etmeye cesaret edemiyor, herkes yandaş medyanın şerrinden sinmiş vaziyette değil mi? 

Gerçekten ülke bir korku imparatorluğuna doğru gidiyor!

Devlet Bahçeli muhalefet yapsın diye aldığı reyleri kötüye kullandı diye ülkücüler dağılmadı mı? 

Devlet Başkanı’nın kendi ifâdesi ile “himayemize aldık” dediği ülkücü camia kurtulmak yerine bugün ağır bir bunalım içindedir. 

Halbuki yarım yüzyıl bu harekete insanlar baş koymuştu; ilimde, bürokraside, sanatta, siyasette, fikirde hülâsa her yerde yabancılaşma ile onlar mücadele ediyordu! 

Böyle ulu bir çınar devrildi de, onların kötü örnekleri sahnelerde cirit atıyor!

 Elbette onların da önlerine maksatlı haydutlar, hırsızlar yerleştirilmişti, olsa olsa onlar himaye altındadır, çünkü milletinden aldığı ilhamla ülkücüler dünyaya başkaldırmıştı, hiç himayeye ihtiyaçları var mıydı? 

Zavallı ülkücülük nasıl bu konuma girdi, aklı eren var mı?

Anlaşılan AKP, MHP’ye yaptığını CHP’ye de yapmak istiyor, katiyen muhalefet istemiyor, çünkü her doğruyu ancak kendilerinin bildiğine ve icra edeceklerine inanıyorlar! 

Hiç böyle demokrasi ve demokrasilerdeki çok seslilik olur mu? Toplum AKP kadrolarının demokratlığına inanmıyor, rejim ve kutsallarla ilgili görüş ve icraatlarını “takiyye” olarak değerlendiriyor!

 Bu konuda Devlet Başkanı topluma kendi kadrolarından daha inandırıcı geliyor, lâkin bu çıkışlar ve linç girişimleri gerçek niyetleri ortaya koyuyor! 

Telâş çok fazla ve sırf bu öfke sebebiyle halkımız o meşhur atasözünü hatırlıyor; ”Ateş olmayan yerden duman çıkmaz!” 

Toplum bu kadar gerildiğine göre demek muhalefetin iddialarında doğruluk payı vardır!

Belge denilen iddia ürünleri önce yargıya gitmeliymiş; bu doğru da milletin yargıya inancının ne kadar zedelenmiş olduğunu herkes biliyor, duyuyor ve konuşuyor! 

Bu ülkenin üzerinden bir 15 Temmuz geçti; operasyon, soruşturma ve yargılamaların çok doğru olduğuna dair inançlarda da büyük terddüdler vardır! 

“FETÖ”ye alan açan, yardım eden, methiyeler yapan, el-etek öpen, hatta onu “mehdi” yerine koyan insanlar hâlâ ya devletin üst makamlarında veya halk içinde elini kolunu sallaya sallaya gezmektedir! 

Yargı dediğimiz o bütünlük içinde yasalar ve teamüller insanların evvelce işgal ettiği makamlara göre mi hareket eder! Adam Cumhurbaşkanı, Başbakan, Başbakan Yardımcısı ve Bakan olmuşsa yasalara göre ayrıcalığı mı var? 

Maalesef “FETÖ” yargılamalarında kurunun yanında yaş da cayır cayır yanıyor, hatta ve zaman zaman hiç ilgisi olmayan kurumlar ve şahıslar arasındaki iç hesaplaşmalar da görülüyor! 

İlgisi olmamış, olmayan, olması da mümkün görülmeyen, üstelik konumunda ve görevinde millete hizmet etmiş insanlar da sanık, hatta casus sandalyesine oturtuluyor! Bunlardan endişe duymamak mümkün mü?

Evet endişe duyuyor ve ülkenin gidişatından, insanların kamplaşmasından korkuyoruz! Bu ülkede muhalefet olması lâzım; mutlaka CHP’nin yaşaması da gerekiyor! 

Bilhassa milliyetçilerin bu tesbitten ne anlamamız gerektiğini kavraması ülke huzuru için vezgeçilmez şarttır! 

Yandaş görsel basından ara sıra nazarınızı Halk TV’ye çevirmelisiniz, hatta o işbirlikçi TV’yi de izlemekte fayda vardır! 

Ancak bu sayede ülkücüler kendilerine bir yol çizebilir. 

Şartlar ne olursa olsun iktidarın ülkücülere yaklaşımının maksatlı olduğu şeklinde hakim bir kanaat vardır! 

Son elli yıldan beri bu ülkede milliyetçiliğin başını ülkücüler çekmiştir; iktidar bürokraside olduğu gibi siyasette de onlara ilgi gösterecekleri kanaatinde olmak yeni bir yanılgıdır! 

Ne yeni siyasi partide ne de olası AKP-AKP ittifakında ülkücüler aradıklarını bulamayacaklardır; yine listeler başkaları tarafından tanzim edilecek ve en azından donanımsız, yetersiz, hatta muhbir konumunda olanlar güya ülkücüleri temsil etmiş olacaktır!

İktidarın telâşı bellidir, bugüne kadar sıkı bir abluka ile “medya” elegeçilmiştir; maalesef muhalefet düşünceleri hiç duyulmuyor, anlaşılmıyor; çünkü anında bastırılıyor! 

Bu ülkede milliyetçilerin muhalefeti olmazsa durum daha da kötüye gider! 

Baksanıza CHP’nin başına gelenlere!

Hoşçakalın.

http://www.ulkucukadro.com/2017/12/ne-bu-telas/