"Dava…"

 

 

 

"Dava…"

 

 

 Ahmet Gürsoy

İşte sorunumuz tam da bu. 


Nedir o derseniz söyleyeyim: 


Suçlama, karalama, kabullenmeme ve kesinlikle özeleştiriye açık olmama.



Böyle yapılanmış bir beyinin demokrasiyi taşıması mümkün mü? 



Buradan özgürlükler, fikir farklılıklarına tahammül çıkar mı?



Çıkmıyor zaten.



11.Cumhurbaşkanı Abdullah Gül, ayda yılda bir kısık sesle ağzını açtı ve İstanbul seçimleriyle ilgili bir açıklama yaptı: 



"Demokrasiye zarar vermeyelim…"



Vay sen misin bunu söyleyen.



Bir anda geçmişin bütün izlerini sildiler.



Hal hatır kalmadı.



İçilmiş bir yudum kahvenin, koklanmış havanın, kısacası geçmişin bütün tatlı hatıralarının hiçbir önemi kalmadı ve üstüne bir sünger çekildi.



"İhanet.."



"Fırıldak"



"Bizi sattı.."



Say sayabildiğiniz kadar. 


Hakaretin biri bin para.



Bu yapılanların adı nedir? 



Buradan nasıl bir zihinle karşı karşıya olduğumuz belli olur mu?



Önce ikinci sorudan başlayalım: Olur.



Bu zihniyet, eleştiriye, hür düşünceye, adaletle hükmetmeye, doğru söze kapalı bir zihniyetin dışa vurumudur.



Adına "dava" dedikleri şey, nasıl bir şey ise, bir kere kabullendin mi artık geriye dönemiyorsun. 



Giriş var çıkış yok.



Girerken mübarek adamsın, çıkarsan (yasağa rağmen) elbette hainsin. 



Velev ki o " dava", bizzat dava adamı denilenler tarafından tersyüz edilmiş, içi boşaltılmış, değerleri çökertilmiş olsa bile, harabeyi dava diye sahiplenip bekleyeceksin.



Sadece beklesen iyi, bir de Abdullah Gül gibi en zirve kadroları arısında yer alsan bile hataları eleştirmeyeceksin. 


Aksi halde "AK Partiye ihanet" etmekten yerin dibine batırılırsın. 


Yemediğin hakaret kalmaz.



Ben merak ediyorum: sizin şu "dava" dediğiniz şeyin bir ahlakı, değerler sistemi, fikir namusu, var mı acaba?



Biriniz çıkıp şunları tek tek bize açıklayın da davranışlarınızın tutarlığını ya da tutarsızlığını anlayabileceğimiz ölçütleri ortaya koyalım ve sizi öyle değerlendirelim.



Mesela İslam ahlakı sizi bağlıyor mu?



Eğer "evet" diyorsanız, doğruluk, dürüstlük, kul hakkına riayet, millet malını koruyup kollama, kamu atamalarında işi hak edene verme (liyakat), temsilde adalet, hukukta adalet, yönetimde adalet hem ilkeleriniz ve hem de yaşam tarzınız olmuş demektir.



Eğer bu söylediklerimize de "evet İslam bizim davamız ve ahlakımızın kaynağı, hayatımızın yol göstericisi" diyorsanız, iddianız da bu ise biz, bugüne kadar yaptıklarınızda İslam'ın hiçbir emaresini neden göremedik?


Bugüne kadar ortaya çıkan manzara şu:


 Sözde davanız İslam, özde davanız kapitalizmin sömürge düzenini kurmak. 


Ve buradan kendinize dünyalık temin etmek.


Başka?



Başta anayasa olmak üzere yemin ettiğiniz bütün sadakat sözlerinizin tersine davranmak.



Toplumu bütünleştirmek yerine ayrıştırıp kutuplaştırmak.



En önemlisi de milleti işsiz, güçsüz aç bırakmak.



Milletin emek gücünü asgari ücret seviyesine küçülterek boğazı tokluğuna çalışmak için iş arayan dev kitleler yaratmak.



Atadan kalan mal varlığını satıp savurmak.



Halkı yabancı sermayeye borçlandırmak.



Milli kazanımları tek tek yok etmek.



"Dava…" Öyle mi?



Buruk bir tebessümle izliyoruz..






https://www.yenicaggazetesi.com.tr/dava-51548yy.htm

Dağva Adamı

 

 

 

Dağva Adamı

 

 

Akın Üner

 

 

"Dava adamı olmak için önce adam olmak lazım... Dava öğretilir ama adamlık öğretilmez!" (Alparslan Türkeş)

 

 

Bazı kelimeler vardır, manası herkes için değişir... Çoğunlukla yüksek ve derunî kavramlar, böyledir: Zafer, aşk, iman, cesaret gibi laflar...

 

Herkes kendine göre tarif eder bu türden iddialı sözleri... Üstelik nereden baktığına göre de değişir... Öyle ya, birinin zaferi ötekisinin yenilgisi olabilir pekâlâ... Veyahut kimisinin aşkla bağlandığı bir başkasının nefreti de olabilir!

 

"Dava" da böyle laflardandır. Herkes başka tarif eder.

 

Mesela, Said Nursi "Bu dünya fanidir, en büyük dava, baki âlemi kazanmaktır" diye meseleye bakarken Cemal Meriç, "Halledilmesi gereken en büyük dava, bu dünya üzerinde münevverin nefes alabilecek hale gelmesidir" diye tamamen dünyevi bir tarif yapmış.

 

Aslında "dava" kelimesini ölüm ve yaşam ile ilişkilendirenler hiç de az değil!

 

 Paulo Coelho, kahramanlar ile delileri karşılaştırırken "Deli intihar eder, kahraman bir dava uğruna kendini feda eder. Neticede ikisi de ölür!" demiş mesela.

 

Şamil Basayev ise bakın ne söylemiş: "Bir dava, uğruna ölünecek kadar değerli değilse yaşanacak kadar da kıymetli değildir!"

 

İnsanlardan uzak bir hayat sürmesiyle bilinen Amerikalı yazar Salinger'in tarifini de severim: "Bir dava uğruna soylu biçimde ölmeyi istemek, olgunlaşmamış insan davranışıdır." demiş ve şöyle devam etmiş: "Olgun insanın özelliği ise bir dava uğruna gösterişsiz yaşamak istemesidir."

 

Genç yaşta kaybettiğimiz ülkü ocakları eski genel başkanlarından Ali Metin Tokdemir, davasını tarif ederken "ülkücülük bazen evinin bir köşesine çekilip lekesiz, onurlu biçimde yaşamaktır" demiş ya hani... İşte o misal!

 

Tabii bir de "dava adamları" var. İnandıkları fikir, varmak istedikleri amaç, her fedakârlığı göze aldıkları bir hedef uğruna ömür eskiten insanlar için kullanılır, bu sıfat...

 

Her ideolojinin kendi dava adamları vardır üstelik. Ozan Arif ülkücülerin, Yılmaz Güney devrimcilerin, Necip Fazıl muhafazakârların dava adamıdır mesela.

 

Ha, yazımın başlığına bakıp editör hatası olduğunu zannetmeyin. "Dava adamı" başka, "dağva adamı" başka...
 
 

Gerçek dava adamları, hiçbir zaman kendileri böyle isimlendirmez. Mütevazı olur, az konuşur, gerektiğinde cesaret gösterseler de çoğunlukla sakin ve huzurlu bir hayat sürerler. Onların "dava adamı" olduklarını fikirlerini, felsefelerini ve tavırlarını kutsayan kitleler söyler. Kitap kapaklarının ardında, türkü sözlerinde, belgesel bir film karesinde, gazete köşelerinde ve nadiren de slogan atanların dudaklarında rastlarsınız onlara... Sevmezler çünkü ayakaltında dolanıp, ortalık malı olmayı.
 
 

"Dağva adamı" dediklerim başka... Onlar ulu orta gezip kendilerini davanın sahibi ilan ederler. Biraz gizemli bir hava vermekten hoşlanırlar. Gençlere akıl vermeyi severler. Sorsanız büyük bedel ödediklerini söylemekten geri durmazlar. Bu nedenle orta yerde bir pasta varsa önce onların hakkıdır. Ballı bir ihale varsa tam oların harcıdır, İşe biri girecekse onun çocuğu önceliklidir, bir yere aday gösterilecekse ya kendisi olmalıdır, en kötü onun önünden geçilmelidir.

 

Bir başarı varsa sahibi odur. Başarısızlık anında kabahat, onu dinlemeyen yeni yetmelerindir.

 

Dağva adamlarının bir tek yazılı satırı, iki dize şiiri yoktur. Şarkı türkü bilmezler. Slogan atmayı, papağan gibi lider belledikleri adamların sözlerini tekrar etmeyi marifet sayarlar.

 

"Dava adamları" ile "dağva adamları" arasındaki farkı rahmetli Alparslan Türkeş'in şu sözlerinde arayıp bulmak mümkündür belki de: "Dava adamı olmak için önce adam olmak lazım... Dava öğretilir ama adamlık öğretilmez!"
  

 

TUZ KOKUSU

 

En nefret ettiğiniz koku hangisi?

 

Çorap kokusu? Ter kokusu? Tuvalet kokusu? Leş kokusu?

 

Hepsi berbat kokar ama bilen bilir; en kötüsü çürümüş süt kokusudur.

 

Yani ben öyle zannederdim. Meğer beterin beteri varmış...

 

Siz hiç "kokmuş tuz" kokusuna maruz kaldınız mı?

 

Allah göstermesin!


 

TAVŞAN VE HAVUÇ HİKÂYESİ

 

Siyasette tecrübeli bir arkadaşım söyledi: Tavşan adaylar genellikle kendilerinin tavşan olduğunu bilmezlermiş... Ona maddi manevi destek olanların gazına gelirler, kazanacaklarına iman ederler, sandıklar açıldıktan sonra da gerçeklerle yüzleşemezlermiş...

 

Aklımız ermez... Biz, bir tavşan fıkrası anlatalım, üstüne alınan alınsın:

 

Eczaneye bir tavşan gelmiş. "Buyurun efendim, size nasıl yardımcı olayım?" diye soran eczacıya, "Havuç var mı, havuç?" demiş.

 

"Havuç mu? Hayır, burası eczane... Burada havuç olmaz." cevabını alınca gitmiş.

 

Ama ertesi gün, tekrar çıkagelmiş: "Havuç var mı, havuç?"

 

"Hayır, efendim, bizde olmaz, köşede bir manav var, oraya sorun."

 

Tavşan inatçı... Sonraki gün tekrar gelmiş. "Havuç var mı, havuç?"

 

Eczacı sinirlenmiş: "Dalga mı geçiyorsun kardeşim? Defol git burdan ve bir daha gelme!"

 

Dedik ya tavşan kararlı. Ertesi sabah gene uğramış eczaneye: "Havuç var mı havuç?" der demez eczacının tepesi iyice atmış. Patlatmış yumruğu suratına, dişlerini dökmüş zavallıcılığın.

 

Lakin ertesi gün gene gelmiş tavşan. Dişleri yok tabii: "Havuç suyu var mı, havuç suyu?"

 

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/akin-uner/dagva-adami-441526m.html 

ÜLKÜCÜ RUH

 

 

 

 

ÜLKÜCÜ RUH 

 

 

Ali Bademci 

Bizler imkânı olmayan kalabalık âilelerin Anadolu çocuklarıydık; orta öğretim döneminde gözlerimizi “Ülkücü” olarak açtık! 

 

 

Zaten eğitim dediğimiz de amca, teyze, ağabey evlerinde emânet çocuklardık! Fazla yük olmamak için ana azıklarımızı da emânet kaldığımız âilelelere taşırdık! 

 

 

Para yoktu; o kantin önlerinde bir simit almak için dahi sıraya giremezdik, bu iş memûr çocuklarının işiydi! Hemen hemen topraktan veya köyden gelen simit müşterisi yoktu! 

 

 

Şahsen rahmetli anam dört yıl 20 km.uzaklıkta olan köyden “Satıl”ile ayranlı veya sütlü “Bulgur Pilâvı” gönderir bunu üç öğün yerdik; babalarımız keçiler çobansız kaldığı için katiyyen okumamızı istemezdi, o sebeble beş kuruş baba parası boğazlarımızdan geçmedi!

Karşıt görüşler edebiyatı başladığı zaman bizler artık bulunduğumuz mahalle veya okulların gazileriydik, halkı komünizmden koruyorduk!

 

 

 İşte o yıllarda bakanımız arttı ve bizleri evine davet edip sıcak yemek ikrâm edenler çoğaldı! Bir anlamda “ülkücülük” taban ediniyordu ki halkla beraberlikten “evlâtlık” gibi bir olgu meydana geldi ve bir çoklarımız orta öğretimi böyle tamamladı! 

 

 

Çoğu zaman da okuyan gençler o âilenin kızları ile evlendiler ve “Ülkücü âileler” teşekkül etti! İşte şimdilerde yeminli ülkücü dediğimiz kesim bunlardır.

 

 

 Peki ya yüksek öğrenim! Birçok arkadaşımız devam edemeyerek âile kurdular ve şehirli oldular, çoğumuz ise birer gazi olarak üniversite şehir sokaklarında kendimizi bulduk! O zaman her ili bırakın her bölge merkezinde bile “Üniversite” yoktu!

İşte bu yeni mekânlarda partileştik, düşman cepheler oluşturduk: “Sağcı” veya “Solcu” diye cepheler kuduk! İki taraf da vatan diyordu ama sokaklara bakılırsa aralarında sanki kan dâvâsı vardı!

 

 

 Yıllar böyle geçti ve pusuda bekleyen “komitacılar” biraz daha kan akarak “olgunlaşma”yı beklemişler: Hey gidi günler! 

 

 

Olmayası cenaze merasimleri uzun kortejler oluştururdu, sloganlar savaş çığlıklarından beterdi! Sür’atle mahalleler ayrlıyordu ve semtten semte göç başlamıştı: “Kurtarılmış Bölgeler”! Öyle ya neyi kimden kurtarıyordun!

Herhalde solda da öyleydi, onların da kahramanları vardı! Bizler bu oyunun “Sağcı” yani ülkücü kanadında idik! Esasında sağda onlardan başka mücadele eden kalmamıştı ve bugünün kahramanları o zaman “Daha cihad zamanı gelmedi” diyorlardı. 

 

 

İşte o çılgın ortamda bir “Ülkücü Ruh”teşekkül etti, ilginçtir ki bugün bile ayakta duruyor! Onlar para, pul, menfaat bilmeyen evliyâdan insanlardı! 

 

 

Hunharca katledilen birçok ülkücünün cebinden beş kuruş çıkmamış, işin daha ötesi 12 Eylül günü hangarlara doldurulduğumuzda karınlarımız açtı! 

 

 

İçeride o günün kavgalarının yegâne sebebi bir sigara izmariti idi! O namussuz da en çok hapishanede aranıyordu vesselam! 

 

 

 

Dışarıda-içeride o yılların ülkücülüğü kardeşlikten çok daha ötede idi, bir ülkücü belki babası için vermeye tereddüd edeceği canını arkadaşı için seve seve verirdi! 

 

 

O günlere özlenir mi, aranır mı bilmiyoruz ama herhalde derin dersler alınması ve dâima hatırlanması gerekiyor!

Ve aradan yıllar geçti, “komiteciler”in kandırdığı, yargılamalarda “itirafçı” yaptığı güya ülkücüler çıktı! 

 

 

Bunların bir kısmı zamanın dış operasyonlarında kullanılırken az-çok sâkin olanlara da siyasette yol verildi! 

 

 

Dolayisyla ilk paralı ülkücüler ortaya çıktı! Sen misin paraya bulan diye düşünen bir kısım uzantılı gençler de “çek-senet” işine düştüler! 

 

 

İlginçtir ki bu rahatsızlığın da ilk mağduru ülkücü âilelerdir; yani dün onları himaye edenler! Ülkücü adlı şereften yoksun insanların soyduğu ve olayın mahkemelere kadar düştüğünü pek iyi biliyoruz! 

 

 

Yine ilginçtir ki hasbelkader içeriden çıkan birçok ülkücü şahısın yine kendine ülkücü diyenler tarafından taciz ve tehdid edildiğine şahid olmuşuzdur. Yazıktır ki bunların hiç peşine düşülmedi ve yaptıkları pislikler yanlarına kâr kaldı!

Köprünün altından çok sular aktı, meşrû veya gayrî meşrû yollardan birçok ülkücü düzen kurdu ve zengin oldu. 

 

 

Yine çok ilginçtir ki gayrî meşrûyu bir yana bırakın da meşru (en azından yasal olarak) yoldan zengin olanlar bile “Ülkücülük” ve “Ülkücüler”i basamak yaptılar! 

 

 

Şimdi ister siyaset içinde isterse siyaset dışında çok büyük imkânlara sahip ve hâlâ kendilerine ülkücü diyenler var! 

 

 

Oturdukları zaman bir dönümden fazla yer kirletiyorlar! Bakalım bir yemeğe kaç lira veriyorlar, arabalarında yaktıkları akaryakıt ile neler alınmaz ki! 

 

 

Peki o ülkücü ruh ne oldu diyecekseniz, açlığa ve yokluğa devam ediyor! 

 

 

“Çile” bir günlük iş değildir ancak ömür boyu olana öyle denir! 

 

 

Allah onlara vicdan ve merhamet versin!

Allaha Emanet Olun.

 

 

http://www.ulkucukadro.com/2019/01/ulkucu-ruh/ 

YAMA

YAMA

Ali Bademci 

 

Siyasette yama bizim demokrasi tarihimizin  sıkça başvurulan  olgularından biridir. 

Yani partiler, düşünceler hattâ ideolojiler arasında işbirliği! Bir zamanlar bu işe “Cepheleşme” dediler ama  şimdilerde tamamen  normal karşılanmaya başlandı; üstüne üstlük  genel seçimlerde bu işe yasal düzenleme de getirildi! 

Aslında  partiler arası işbirliği büyük ortağın canına can katarken  küçük ortağın  siyasi parti olma özelliği ve düşüncesini tamamen ortadan kaldırmaktadır. 

Gerçi biz ülkücüler 12 Eylül darbesinde “Devleti ele geçirmek” iddiası ile yargılandık ve hırpalandık ama siyasi parti ve düşüncelerin yegâne amacı iktidara gelmektir. Bu amacı tehir eden hareket siyasi hareket olmaktan çıkar.

Liderimiz Devlet Bahçeli, Meral Akşener hareketi ile bilerek ve tasarlayarak  MHP’nin İP’yi  doğurmasını sağladı ve bu konuda da  iktidardan bir hayli kıyak gördü. Ne oldu, Akşener önderliği  partileşti ve genel seçimlerde barajı aşamadıysa da   baba mekanı kadar oy  aldı, hatta pilot  bölgelerde  onu geçti! 

Akşener  CHP’den  jest görmüş olsa da geçtiğimiz seçimlerde   MHP’nin AKP  kadar işbirliğine  sarılmadı ve hiç de fena olmayan bir sonuç  aldı! 

Doğru söylediğimiz ve doğru tahliller yaptığımız için bazı kardeşlerimiz bizim İP’li olduğumuz şeklinde mesaj atıyorlar! 

Bu husus tamamen bühtan, hatta gıybettir! Çünkü hiç kimse böyle bir şey gösteremez, tarafımızdan benzer tenkitler İP için de yapılmıştır, bakabilirsiniz!

Genel seçimlerde MHP’nin  “Bekaa” meselesini öne sürerek AKP’ye yapışması bir cin oyunu idi. 

 İki taraf da kârlı çıktı, MHP güç bela barajı aşarken, AKP potansiyel gücü olan bir muhalefeti pasifleştirdi  ve iktidar sloganlarını bile ortadan kaldırdı. 

Şimdi MHP’nin iktidar söylemleri yok, evvelce söylenmiş ve doğruluğu hâlâ geçerli olan “Küçük olsun da bizim olsun” işte bu kadar! O sebeble siyasetten geçinen  birkaç   küçük grup partiye sıkıca yapışmaya devam ediyor!

 Geniş kitleler evvelce AKP’ye kayarken şimdi HDP hariç bütün partilerde var! Bunları kim bir araya getirebilir? Yazar, çizer, bilim adamı dersen yok, büyük masrafla yayına başlayan gazetenin okuyucusu, TV’in  MHP Genel Merkezi’nden başka izleyicisi yok!


Bahçeli  sırf paçayı kurtarmak için “Cumhur İttifakı”nı  mahalli seçimlerde de  devam ettirmek istedi!  Hatta bunun için AKP’ye  Ankara ve İstanbul’dan aday çıkarmamak  gibi  kuvvetli jestler de yaptı! Halbuki kendisinden böyle bir şey isteyen yoktu!

 Anlayacağınız kuru yiğitlik yaptı da, Erdoğan cinliği gördü ve “Herkes kendi yoluna” diyerek  son noktayı koydu. Bu durumda hemen yiğitleşen Genel Başkanımız “İttifak beklentileri bitmiştir ve her yerde aday çıkaracağız.” diye oyuncak bir rest çekti! 

Elbette karşınızda çocuk yok; durumu gerçekten akıl ile hareket eden AKP  yönetimi anladı!

Ne oldu, iki tarafta  hesap ve kitaba başladı; çünkü CHP-HDP ortaklığına   ülkücülerin yarısı olan İP destek verirse  AKP açısından durum kötü! MHP ise AKP’siz  bırakın Büyükşehir ve İl Belediyelerini  ilçelerde bile seçim kazanamaz. 

Çünkü son birkaç yıllık MHP siyaseti tamamen AKP’ye endekslidir, denemeden genel seçimlerde başarılı sonuç alınmış, kamu oyunda  en azından kendini korur  imajını kaybetmemiştir. 

Bahçeli adam gibi siyaset yapan  arkadaşlarını görevden çekti ve konuşmalarını yasakladı.  

Buna karşılık AKP’ye  “Zeytin Dalı” kabilinden  sinirli gülücükler gönderdi. Bugün iki lider  tekrar  bir masada buluşacaklar!

Bahçeli ne istiyor; elbette Genel Seçimlerde olduğu gibi zevahiri kurtarıyor görünmek! 

Bunun için ülkücüler yerine iktidardan yardım istiyor ve adeta yalvarıyor; çünkü resti AKP tarafından görüldü!  

Bir numarası da yok! Bahçeli’nin yegâne amacı üç büyükşehiri muhafaza etmek, şöyle birkaç da il belediyesi almak! Ne olursa bin bereket! Peki bunu sadece ortaklık ile çözebilir misiniz? 

Seçmen parya ve köle mi? Elbette değil! Bu belediyelerin  son beş yılda yaptıkları icraat ne durumda! Aslında  meşrebinde yoksa  Belediyeleri bozan Ankara avanesi! Mersin ve Manisa’da bu kadar tahribata  başkanlar tarafından müsaade edilmedi; ama yine halk her şeyi biliyor! 

Adana berbat  adrese teslim ihale oyunları, kamu  tapularının devri, var yok her şeyin satışı, yapılan pahalı ihalelerle  gelecek 50 yılın ipoteklenmesi!

Biz ülkücüler hiçbir şeyi değiştiremeyiz, böyle gelmiş böyle gider! 

Belediyelere  gözcü olarak getirilen Ankara  işbilirleri her şeyi kendi mecrasına oturtur! 

Öyle ya adam  zimmetten 5 yıla mahkum olur da yine  aday yaparız! 

Hayırlı olsun, bizlere de elveda MHP! Burhanettin Kocamaz gibi, çare yoksa ne yapalım? 

Demediler mi “Herkes kendi yoluna”, elbette ülkücüler de kendi yoluna! 

MHP ağlamayan analarla yola devam ettikten sonra  mutlaka  kız ya davulcuya veyahut da zurnacıya varacak.

Esen kalın.


http://www.ulkucukadro.com/2018/11/yama/