Çöküş!

 

Çöküş!

 

Batuhan Çolak

Az gelişmiş demokrasilerde uzun süreli iktidarda ya da partisinin başında kalan siyasetçilerin yaşadıkları en büyük hastalık.

Güç zehirlenmesi...

Çevrenizdeki her güçlü siyasetçi sizin için ekarte edilmesi gereken bir rakip olmuştur.

Bu yüzden şüpheler şüpheleri, gerginlikler gerginlikleri kovalar.

Sizi uyarmak isteyenlere mantık çerçevesinde "olabilir" diye bakarsınız, ama sonrasında işler değişir "Benim iyiliğimi düşünseler böyle yapmazlar" demeye başlarsınız.

Elinizden geldiğince çevrenizdeki ihtimalleri en aza indirip, aynı siyasi kadroda olsa bile rakiplerinizi temizlersiniz. B

öylece iktidarınızın tartışılmaya açılması giderek güçleşir.

Sonrasında kamuoyuna "demokratik" mesaj verme kaygınız devreye girer. 

Bunun için kitle iletişim araçlarına ihtiyaç duyarsınız. 

Ama oraya baktığınızda da sizi eleştiren, tepki gösteren, yanlışa yanlış diyen kişilerle karşılaşırsınız. 

Bu özgür basındır.

Bu sefer de basını, medyayı ve kitle iletişim araçlarını kontrol etmek için çabalarsınız.

Tebrikler, bir engeli daha aştınız!

Sadece sizi öven, size bağımlı ve sizin dediklerinizin dışına çıkmayan bir medya elinizin altındadır.

Büyük bir kitleyi bu şekilde yönlendirebilir, mesajlarınızı istediğiniz gibi iletebilirsiniz.

Ancak bu durum beraberinde ciddi sorunları getirir.

Sizi uyarması gerekenler artık ortada yoktur. 

Yanlış yapma ihtimaliniz her geçen dakika daha fazla artar.

Yaşadığınız gerginliklerin üzerinizdeki olumsuz tesirleri giderek büyür. 

Çünkü kontrol altında olan ve sürekli sizden medet uman; aç, doymak nedir bilmeyen bir kitle vardır.

Taleplerin biri biter, ötekisi başlar.

Genellikle omurgasız oldukları için gururları olmaz. 

Bu da bir süre sonra sizi rahatsız etmeye başlar.

Çıktığınız yolda idealleriniz, değerleriniz ve vaatleriniz artık geri plandadır. 

Bunun yerine mevcut düzeni muhafaza etme, yönetme alanınızı genişletme ihtiyacı duyarsınız.

Ve bir süre sonra her şey, her konu size gelmeye başlar.

Ülkedeki en ufak bir karar alma mekanizması bile özgür iradesini ortaya koyamaz "Ya bana kızılırsa" diye korkar, sizden onay bekler.

Bu durum sizin açınızdan güzeldir.

 Her şey sizin iki dudağınızın arasındadır artık. 

Ama buzdağının görülmeyen bir kısmı vardır. 

Yükünüz artmakta, alacağınız kararlar ve beyin yorgunluğu had safhaya ulaşmaktadır.

Eskiden açık havada, yeşillikler içinde yudumladığınız çay sizi mutlu ederken, yeni yaşamınızda bu gibi küçük mutluluklar ortadan kalkmıştır.

Kapalı kapılar ardında, yüksek duvarlar içinde yalnızlaşmaya ve yorulmaya başlarsınız.

Aldığınız hatalı kararlar artarken, yakın çevrenizin şakşakçı bir kitleden oluşması sizi yıpratır.

Ve bir bakmışsınız niteliksiz, başı boş ve ilk fırsatta gemiden kaçacak adamlarla örülü insanlar her yanınızı sarmıştır.

Dava arkadaşlarınız, davalarınız, değerleriniz yerle yeksan edilmiştir.

Kızarsınız, sinirlenirsiniz... Ama artık çok geçtir.

Büyü bozulmuş, mankurtlaştırılmak istenen toplum uyanmıştır.

Kontrol altında tutulduğu düşünülen kitle; baskılar, zorlamalar ve adaletsizlikler nedeniyle "artık yeter" demektedir.

Toplumda sessiz bir çığlık meydana gelmiştir.

Ama siz bunu duyduğunuzda iş işten geçmiştir.

Çünkü çevreniz "Efendim her şey çok güzel gidiyor, hiçbir problem yok, vatandaşlar her şeyden çok memnun, siz yücesiniz, siz özelsiniz, sizin her yaptığınız doğru..." diyen dalkavuklarla doludur.

Bir kısmını fark edip "Ya bunlar beni yanıltıyor" diye tasfiye edersiniz, yerlerine gelenler ise onlardan daha beter çıkmıştır.

Çünkü siz, çıktığınız yoldaki zorluklar ve güvensizlikler yüzünden nitelikli kadroları değil, biat eden kadroları tercih etmiş, değerli dostlarınızı unutmuşsunuzdur.

Çevrenizde sürekli büyüyen dalkavuk duvarlarıyla dışarıda olup-biteni duyamaz hale gelirsiniz.

3 maymunu oynayanlar size dışarıyı yanlış tasvir ederler.

Gördüğünüz çevre, duyduğunuz sesler, hepsi sunileşmiştir.

Kontrol altında tutulduğu sanılan kitle uyanmıştır.

Adım adım "Ben nerede yanlış yaptım" demeye başlarsınız. 

Dönüp geriye baktığınızda yine bir sorun göremezsiniz. "Hatayı ben değil başkaları yaptı" dersiniz. 

Ve yine hata yaparsınız.

Kitlesel uyanış artık bir toplumsal gerçekliğe dönüşmüştür.

Emeği çalınan, yük üzerine yük yüklenilen, "biat"tan başka şansı olmayan, feodal beylere bağlı köleler gibi yaşatılan insanlar, birey olmuşlardır.

"Durun, burada haksızlık var, müsaade etmiyoruz" diyerek konuşmaya, itiraz etmeye başlarlar. 

Yaşadıkları hayal kırıklıkları ve acılar onları cesaretli kılmıştır.

Ne yapacağınızı bilemezsiniz.

En ufak bir eleştiride, "yanlış yaptınız" yorumunda gerilirsiniz. 

Olmadık cevaplar, yanlış bilgiler sunarsınız.

Tezleriniz ve cevaplarınız saniyeler içinde çöker.

Gerilirsiniz, sinirlenirsiniz, "teessüf" edersiniz.

Ama artık çok geçtir.

Millet uyanmış, aydınlanma başlamıştır.

Tarih "güç zehirlenmesi" yaşayan liderlerin hikayeleriyle yazılmıştır.

Ve siz artık "tarih" olmuşsunuzdur.


http://www.yenicaggazetesi.com.tr/cokus-47900yy.htm

Siyaset Satrancı

 

Siyaset Satrancı

 

Safter Tanık 

Seçimlerin galibi gençliği-kadını peşinden sürükleyen, Yeni Sınıfın sorunlarına ciddi çözümler sunan, O’na güven-cesaret ve umut veren olacaktır.

Siyaset; bir fikre dayanır, bilgi-tecrübeyle değer kazanır, hedef- strateji ve taktikleri içerir. Hamle, karşı hamle özelliği ile de bir satranç oyununa benzer.

Hamle yapan; karşısındakinin hamle, hatta müteakip hamlelerini düşünmek zorundadır. Yani karşısındakinin strateji ve taktiklerini bilmesi ya da doğru tahmin etmesi gerekir. Aksi halde “Mat” olur.

Öyle ki 2007’de “Cumhurbaşkanını halk seçsin” denildiğinde, bunun başkanlık sistemine gideceğinin bilinmesi gerekirdi. Bunu göremeyen siyasetçiye de “siyasetçi” denmez.   

 
Erken Seçim

21 Mart 2018 günü; Aydın Doğan’ın, Doğan Medya Grubu’nu, 1,2 milyar dolara, Erdoğan Demirören’e sattığı haberi ile çalkalandı.
  
5 Nisan 2018’de Aydın Doğan; Doğan Medya Grubu’ndaki hissesini, 916 milyon dolar bedel ile Erdoğan Demirören’e devretti. Bu da bir erken seçimi akla getirdi. Zira bu; görsel-yazılı medya imkânı kısıtlı olan muhalefetin, az da olsa medyada bulabileceği fırsatı tamamen kaybetmesi anlamını taşıyordu.

17 Nisan 2018 TBMM Grup Toplantısında konuşan MHP Genel Başkanı Devlet Bahçeli; erken seçim çağrısı yaptı, cumhurbaşkanlığı ve genel seçimlerin de “26 Ağustos 2018” tarihinde yapılmasını istedi.

Aynı gün-saatte konuşan Cumhurbaşkanı Recep Tayyip Erdoğan; “Seçimler zamanında yapılacak” derken, CHP Genel Başkan Yardımcısı ve Parti Sözcüsü Bülent Tezcan; “Hodri meydan” dedi.

Neticede; 24 Haziran 2018 günü, erken seçim tarihi olarak belirlendi.


Olayın Analizi   

Sürekli olarak “seçimler zamanında yapılacak” diyen Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın, erken seçim çağrısı yapması mümkün değildi. Haliyle; bu görev, Bahçeli’ye düştü.

Tezcan’ın “Hodri Meydan” demesi ise; Erdoğan’a, bir tartışma olmaksızın aradığını sundu. Ancak; bu durum, İYİ Parti’nin seçim dışı kalması gibi bir ihtimali doğurdu. Zaten; AKP ve MHP’nin, istediği de buydu. 


Aslında ne oldu?

2014’te FED (Amerikan Merkez Bankası), parasal genişlemeye son verdi. Avrupa Merkez Bankası (ECB); parasal genişlemeyi sürdürdü, Japonya Merkez Bankası (BOJ) ise parasal genişleme kararı aldı. Buna rağmen, yabancı sermayede; çıkış, girişinde de düşüş yaşandı. Bu da; “tüketim-rant-borçlanma” eksenli ekonomik modelin işleyişini bozdu.

Döviz kuru; yükseldi, faiz artışına; gidildi, “yüksek risk, yüksek getiri” fonlarının girişi ile de dış ödemeler dengesi sağlandı.

Ekonomiyi canlandırmak ve dış kaynak sağlamak amacıyla; yap-işlet-devlet modelinde, yatırımcısına yüksek getiri sağlayan, “çılgın proje” diye isimlendirilen, köprü-tünel-havaalanı gibi yatırımlara girişildi, dış kredi için müteahhitlere hazine garantisi verildi.

2016’da; İngiltere, Brexit Referandumu ile AB’den ayrılmaya karar verdi. Trump, ABD başkanı oldu. Bu da; küresel sermayede, yeni bir harekete yol açtı. Küresel sermaye; gelişmekte olan ülkelerden, gelişmiş ülkelere doğru hareket etti.  

2017’de Trump, ABD dış ticaret açığını azaltmak için gümrük tedbirlerini uygulamaya koydu. Başta Almanya olmak üzere AB’ye zarar verirken, ABD-Çin ticaret savaşını başlattı. Bu durum; küresel sermaye hareketini, daha da dalgalı bir hale getirdi.

Bundan en çok etkilenen ülke ise; yabancı sermaye ve dış krediye göbekten bağlı olan Türkiye oldu, ilave dış kredi sağlamada sıkıntı yaşandı. Hükümet; ülke kredibilitesini güçlendirmek için de  “Varlık Yönetim Fonu” gibi bir kurum inşa etti.
          
2018’de; FED’in, 3 ya da 4 kere faiz artışına gitmesi gibi bir durum ortaya çıktı. Bu da; “yabancı sermaye girişinin azalması, dış kredide sıkıntı yaşanması, kur-faiz artışı, bütçe ve cari açığın büyümesi, kısa vadeli dış borçları döndüreme gibi bir riskin ortaya çıkması” demekti.

Nitekim 2018’in ilk yarısında; “Şeker Fabrikaları Özelleştirmesi” ile yabancı sermaye ve kreditörlere olumlu bir mesaj verildi ise de, mali-ekonomik olumsuzluklar yaşandı, hızlı kur artışını faiz artışı takip etti.

Kısaca, iktidar; mali-ekonomik sorunların, daha da büyümesinden ve bunun bir krize dönüşmesinden endişe duydu. Tabi ki bu birincisi ve en önemlisiydi.
 
İkincisi; ABD-İsrail-Suudi Arabistan’ın, Suriye-Irak’taki yeni oyununda, yeni bir sıkıntı ile karşı karşıya kalmamayı düşündü.

Üçüncüsü ise; siyaset dengesini bozan İYİ Parti’nin, zaman içinde daha da güçleneceği görüşüydü.

Erken seçim ile AKP; bu riskler ile karşı karşıya kalmaksızın iktidarı tekrar göğüslemeyi, MHP’de; İYİ Parti’nin katılamadığı bir seçimde milliyetçilerin tek alternatifi olmayı hedefledi. 24 Haziran 2018’de bunun için en uygun zaman ve ortamdı.


Cumhur İttifakı

AKP; MHP ile daha sonra BBP adaylarına da yer verdiği “Cumhur İttifakı” adı verilen bir ittifak oluşturdu, CHP ve HDP’yi yan yana koyan CHP-HDP karşıtlığına dayalı bir propaganda çalışmasına girişti, CHP’yi aceleci davranarak hata yapmaya zorladı. Böylece; cumhurbaşkanlığı ve genel seçimlerde, avantaj sağlamayı ve en karlı çıkmayı düşündü.


Abdullah Gül’ün Öne Çıkarılması

AKP; cumhurbaşkanı adayı göstermesi için CHP’yi sıkıştırırken, bir anda “Abdullah Gül” ismi medyada gündem konusu oldu. Abdullah Gül’ün; “uzlaşma olursa, muhalefet bloğunun cumhurbaşkanı adayı olabilirim” demesi ise bu ihtimali güçlendirdi. 

Muhalefet; Abdullah Gül’ün çatı adaylığında uzlaşmaya varamadı, Abdullah Gül de adaylıktan vazgeçti.


Olayın Arka Planı

Teklifin SP Genel Başkanı Temel Karamollaoğlu’ndan geldiği, CHP Genel Başkanı Kemal Kılıçdaroğlu tarafından zımnen kabul edildiği, İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener’in cumhurbaşkanı adaylığından vaz geçmemesi ile de sonuçsuz kaldığı anlaşıldı.

Bu arada; Genel Kurmay Başkanı Hulusi Akar ve MİT Müsteşarı Hakan Fidan’ın, Abdullah Gül’ü ziyaret ettiği ve “adaylıktan vazgeçmesini istediği” söylendi.


Seçimi kazanması mümkün müydü?

Birçoğuna göre; muhalefetin çatı adayı olarak Erdoğan’ın karşısına çıkacak olan Gül’ün, seçimden başarı ile çıkması mümkün değildi. Zira muhalefet zirvesinde mutabakata varılsa bile, tabanda ciddi bir itiraz vardı.  Bu da; cumhurbaşkanlığı döneminde, Erdoğan’a sürekli verdiği destekten kaynaklanıyordu.   

     
Kılıçdaroğlu’nun Akşener’e Destek Vermesi 

YSK’dan olumsuz bir karar çıkma ihtimalinin yükselmesi üzerine,  İYİ Parti Genel Başkanı Meral Akşener; Kılıçdaroğlu ile yaptığı görüşme sonucu, adeta zamanla yarışarak CHP’den 15 milletvekili transfer etti. Bu da; Akşener’in cumhurbaşkanı adaylığını kesinleştirdi, İYİ Parti’nin genel seçimlere katılmasına hak kazandırdı.


Akşener’in 100.000 Seçmen İmzasına Başvurması

Meral Akşener; her ne kadar CHP’nin 15 milletvekili vermesiyle cumhurbaşkanı adaylığı için hak kazandı ise de, 100.000 seçmenin imzasına başvurdu, 1 günde 126.341 imza toplayarak gücünü ispat etti.

Bu hamle ile adaylığının meşruiyetini, CHP’nin 15 milletvekili desteğine değil, halka dayandırdı. Çatı adaylığı pazarlığında, Kılıçdaroğlu karşısında bir koza sahip oldu. Temel Karamollaoğlu ve Doğu Perinçek’in, cumhurbaşkanı adaylığının önünü açtı.   


Millet İttifakı

5 Mayıs 2018’de; CHP-İYİ Parti-SP’den oluşan, DP’nin adayları ile yer alacağı, “Millet İttifakı” adı verilen, bir ittifakın kurulduğu resmen açıklandı. Bu da; AKP-MHP’nin “Cumhur İttifakı” ile sağladığı avantajı dezavantaja dönüştürdü, AKP’nin CHP ve HDP’yi yan yana koyan CHP-HDP karşıtlığına dayalı propaganda çalışmasını boşa çıkardı.


AKP’nin Telaşa Kapılması ve Vaatler Paketini Açması

AKP’nin; CHP ve HDP’yi yan yana koyan, CHP-HDP karşıtlığına dayalı propaganda çalışması Millet İttifakı’nın kurulması ile boşa çıktı. Telaşa kapılan AKP; bunu, “emekliye yılda 2 kere 1.000 TL ikramiye, emlak ve stok vergi affı” gibi geniş kitlelerde karşılık bulabilecek enstrümanlar ile telafi etmeye çalıştı.


Cumhurbaşkanı Erdoğan’ın Londra Ziyareti

Cumhurbaşkanı Erdoğan; 14 Mayıs 2018’de, 3 gün sürecek olan Londra ziyaretine çıktı. İngiltere Kraliçesi 2. Elizabeth ve Başbakan May ile kısa süren bir görüşme yaptı, 18 trilyon dolara hükmeden küresel baronların sorularına cevap verdi. Kimi çevrenin övgüsünü alırken, kimi çevrenin eleştirisine maruz kaldı. Faiz artışına karşı çıkması ise küresel baronların tepkisine yol açtı.


Kur-Faiz Artışı ve Manidar İki Açıklama   

Dolar kuru, 4,92 TL’ye çıktı. Karşı olmasına rağmen Cumhurbaşkanı Erdoğan; TC Merkez Bankası’nın, ard arda faiz artışına gitmesine razı oldu.

Cumhurbaşkanı danışmanlarından İlnur Çevik; “Kürt Açılımından” söz etti, Bahçeli; 1999’dan beri cezaevinde tutuklu olan Alaattin Çakıcı’yı hatırladı, Kırıkkale Yüksek İhtisas Hastanesi’nde ziyaret ederek, kader mahkûmları için af istedi. Bu da; seçimler sonrasında, bir “Kürt Açılımı ile Genel Affı” akla getirdi.

Zira bizim kuşak; kamuoyunda “Rahşan Affı” diye bilinen, siyasi suçları af kapsamı dışında tutan, ancak Anayasa Mahkemesi’ne yapılan itiraz ile genel affa dönüşen 1974 affını hatırladı.


Vaatler Yarışı

Kral, çıplak. Halk; bunun, farkında. Ancak; kabul etmiyor ya da iyi olmasını hayal ediyor. Hal böyle olunca da siyasetçi bir vaat yarışına girmek zorunda kalıyor.


AKP ve CHP % 90’lık Değil % 10’luk Kitle Peşinde
 
AKP ve CHP, “Kürt Oyları” diye isimlendirdikleri oyu kapma yarışında. Biri; “Dersim ile yüzleşelim” derken, diğeri tekrar ediyor. SP’de; “Ana dilde eğitim” diyerek, bu yarışa katıldı. Ancak; halkın % 90’ını ürkütüp, endişelendirdiklerin farkında değiller.


İktidarın Yeni Kozu Menbiç ve Kandil

PYD-YPG; Türkiye ile ABD arasında yapılan anlaşma sonucu, “Menbiç’ten çekilme” kararı aldı. Bu; dış basında, ABD’nin AKP iktidarına bir jesti olarak değerlendirildi.

TSK; Kandil’e yönelik bir askeri harekâtı başlattı, Menbiç’e girdi. Kandil’e yönelik askeri harekâtın seçim döneminde başlaması ise; bunun, stratejik amaç dışında, propaganda amacı taşıdı düşüncesini doğurdu.


18 Ada ve Kıbrıs   
                        
CHP ve İYİ Parti; Yunanistan’ın Ege’deki 18 ada işgalini sık-sık dile getirip, Kıbrıs’taki gelişmelerden endişe duyduklarını söylerken, her ne hikmetse iktidarın bu konuda bir suskunluğu var. Bu da; “neden” gibi, bir soruyu çağrıştırıyor.


Seçimin Kaderini Gençler-Kadınlar ve Yeni Sınıf Belirleyecek

1 Kasım 2015 genel seçimlerini, Yeni Sınıf belirledi. 2017 anayasa değişikliği referandumunda, gençler ve kadınlar öne çıktı. Bu seçimi de Gençler-Kadınlar ve Yeni Sınıf belirleyecek.

Neden?

Taraftar, taraftır. Haliyle; buna, diyecek bir sözüm olamaz.

Orta yaş ve üstü erkekler; risk almaktan çekinir, bunun için alışkın olduğu tutum-davranışı sürdürme eğilimindedir.

Gençler ve kadınlarda, his-heyecan öne çıkar. Bu nedenle de yenilik ve değişim taraftarıdır.

Yeni Sınıf; herkes gibi çare ve umudu arar, ancak; değişimden değil, statükodan yanadır. Zira değişim, “risk” demektir. Bu nedenle; ciddi alternatif görmeden, zorda kalmadan, iktidarda olanı tercih eder.  

Kim bunlar?

Bunlar; 30,4 milyon kişiye, ulaşan bir kitledir.
 
Yeni Sınıf nedir?

Borçlanma yolu ile refahı tadan, ev-araba-tüketim motivasyonu ile hareket eden, fatura-taksit ödemesi dışında hiçbir şey düşünmeyen,  borcun tutsağı haline gelen, çare arayan, umut ile ara sıra farklı bir alternatifi deneyen, istikrarsızlığa asla tahammülü olmayan, çoğu kez iktidarın destekçisi olan ya da olma zorunluluğunu hisseden sosyal bir sınıf.

Bir sosyal sınıf mı?

İçinde; her ne kadar işçi-memur-köylü-esnaf-serbest meslek erbabı var ise de; varlık sebebi, umut ile sevinç ve üzüntüleri ortak bir özellik arz ediyor. Bu; yeni kapitalizmin oluşturduğu bir sınıf olduğu için de buna “Yeni Sınıf” diyorum.   
   
Ne zaman ortaya çıktı? 

2002’de, iktidar olan AKP; tüketim-rant-borçlanma endeksli popülist bir ekonomik modelin uygulamasına gitti.
 
Tüketimi teşvik eden, inşaat sektörünü öne çıkaran bir ekonomik politika ile büyümeyi hedefledi. Bunun için; parasal genişleme ve maliye politikasına başvurdu, özelleştirmeye gitti, dünyadaki para bolluğundan istifade etti.

İzlenen ekonomik politika ve dünyadaki para bolluğu; “banka satın almak ve bireysel kredi vermek” isteyen, pazar arayışı içindeki yabancı bankalara; inanılmaz bir fırsat sunuyordu. Zira bankaların fiyatı; ucuz, bireysel kredi alanı ise boştu. Bu da yabancı bankaları; banka satın almaya, risksiz ve karlı görünen bireysel krediler alanına ise hızla yönelmesine neden oldu.

Yabancı bankaların bireysel kredi alanında yoğunlaşması; bunu risksiz ve karlı gören yerli bankaların bu alana yönelmesine, yerli bankaların bireysel kredi vermeyi bir moda haline getirmesi; bireysel kredi furyasının başlamasına, bireysel kredi furyası da; bireysel kredi borçlu sayısı ve toplam tutarının bugünkü devasa boyuta ulaşmasına yol açtı. 

   
Bireysel kredi borçlu sayısı ve toplam tutarı ne kadar?     

Nisan 2018 Türkiye Bankalar Birliği Risk Merkezi verilerine göre; konut-taşıt-ihtiyaç ve bireysel kredi kartından oluşan bireysel kredi borçlu sayısı; 30,4 milyon, toplam kredi borcu da; 550 milyar lira. 12 milyon kişi, borcunu, borç ile ödüyor; kredi kartı olmadan, bir ekmek bile alamayacak durumda.


1 Kasım 2015 genel seçimlerinin, neden belirleyicisi oldu?   
     
Siyasi uzlaşmazlık ve artan terör olayları sonucu, bir mali krizin çıkışından korktu. Bu; “O’nun, kazandığını zannettiği; her şeyi kaybetmesi” demekti.

Nasıl bir davranış sergiledi?

Siyasi istikrar; bu sınıfın olmazsa, olmazı; endişe de çare ve umut arayışındaki Yeni Sınıfı; borç tutsaklığının sebebi olan AKP’ye tekrar bir umut olarak sarılmasına, haliyle sandığa bir sel gibi akmasına yol açtı. 


Siyasette; borç ve umut, bu kadar önemli mi?

Borç ve umut; sadece siyasette değil, bir inancın yayılmasında bile önemlidir. 

İslam’dan önce; Mekke’de, tefecilik çok yaygındı. Ticaret toplumu olması da bunun nedeni idi.  Zira coğrafi şartlar nedeniyle ticaret ve hac, halkın en önemli geçim kaynağıydı.

Mekke’de; biri; para sahipleri, diğeri de borç kölesi veya borcun tutsağı haline gelmiş iki kesim dikkati çekiyordu.

Mekke’nin zenginleri; ticaret yapmak isteyenlere, darda kalanlara yüksek faizle borç para vermişler; türlü hile ile alacaklarını bitmeyen bir alacağa dönüştürerek, onları köleleştirmişler ya da borcun tutsağı haline getirmişlerdi.

Mekke’de her şey onlardan sorulurdu, bunların iradesi dışında da hiçbir şey değişemezdi.  

İslam’ın, Riba’yı; yasaklaması, Zekâtı; farz kılması,  borcun silinmesini; hayırlı işlerden sayması, sık-sık dağıtımı; önermesi, Hz. Ebubekir’in; örnek davranışı, borç kölesi ve borcun tutsağı haline gelen halka büyük bir umut verdi. Bu da;  Mekkeli zenginlerin otoritesini derinden sarsarken, beraberinde değişimi getirdi.

ABD’de, kapitalizmin tartışılmazlığı; halkın borç ile doğması, borç ile yaşaması ve borç ile de ölmesidir.

Amerikan kapitalizmi; sanayileşme döneminde, sürekli devam eden grevlere son vermek amacıyla; “hür kılınan zenci kölelerin tekrar eski sahibine dönmesi” gerçeğinden yola çıkarak, kredi kartı ve mortgage kredilerini icat etti. Bu da; hak aramayı, hakkı savunmayı değil; işsizliği öne çıkardı. Haliyle işsizlik, insanların en çok korktuğu bir şey oldu. Zira işsiz kalmak, “sistem dışına itilmek, sokakta sersefil bir yaşam sürdürmek” demekti.

Bugün; ABD’de, 49 milyon kişi sokakta yaşıyor. Ancak; buna, itiraz eden bir Allah’ın kulu bile yok.
 

Bir Zenci Köle Hikâyesi

Amerika’da, köleliğe karşı olan bir işadamı; bir çiftliğe gider, çiftlik sahibinden sahibi olduğu köleleri kendisine satmasını ister.

Çiftlik sahibi; işadamına, “neden satın almak istiyorsun” diye sorar.

İşadamı; “azat edeceğim” der.

Çiftlik sahibi; “parasını verdikten sonra, benim için fark etmez” der ve köleleri işadamına satar.

İşadamı; köleleri toplar, “azat ettiğini” söyler ve ardından hep birlikte yola çıkarlar.

Köleler; bir süre yol aldıktan sonra, mırıldanmaya başlar. Her biri; diğerine, “ne yiyeceğiz, nerede yatacağız” diye sormaya başlar. Bu karşılıklı söyleşi, bir süre devam ettikten sonra; “bir de bunu, bizi azat eden adama soralım” derler.

Köleler; birbiri ardından, işadamına dönerek; “ iyi de ne yiyeceğiz, nerede yatacağız” demeye başlar.

İşadamı; “ben sizi azat ettim, ne isterseniz yapabilirsiniz. Tabii ki bunun çaresini de siz bulacaksınız” der.

Köleler, işadamına bir güzel sopa attıktan sonra; gece vakti, çiftliğe dönerler; çiftlik sahibinin kapısını kırarcasına çalmaya başlarlar.

Çiftlik sahibi; “şaşkınlık içinde” kapıyı açarak, “ne oluyor, ne oldu” diye sorar.

Köleler; hep bir ağızdan, “tekrar köle olmak istiyoruz” derler.

Çiftlik sahibi; “parayı aldım, sizi sattım; bundan sonrası beni ilgilendirmez, başınızın çaresine bakın!” dese de, aldırış eden olmamış. Daha da ileri giderek, “ sizi zincire bağlarım, zulüm ederim” demiş.

Köleler ise; “kabul, yeter ki bize yiyecek ver, yatacak yer sağla” demişler.

                                      
Umut, neden önemlidir? 

İnsan beyni; gerçeğe değil, umuda programlanmıştır. İnsan öleceğini bilir, ancak umut ile yaşar. Bunun için de insanlar; çoğu kez gerçeği söyleyenlerin değil, umut tacirlerinin peşinden koşar.

Şans oyunlarına duyulan ilgi, insanların dolandırılmalarının ana sebebi de budur. Zira dünyaya gerçekçi bakan; ne şans oyununa ilgi duyar, ne de dolandırılabilir.

Sonuç olarak; seçimlerin galibi gençliği-kadını peşinden sürükleyen, Yeni Sınıfın sorunlarına ciddi çözümler sunan, O’na güven-cesaret ve umut veren olacaktır.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/safter-tanik/siyaset-satranci-440628m.html 

Utanmadan Oy İsteyecekler

 

Utanmadan Oy İsteyecekler

 

Prof.Dr.Özcan Yeniçeri

 

Aldılar, sattılar bu arada köprü ile yol da yaptılar. Şimdi de kıraathane ile millet bahçesi yapacaklar.Utanmadan Oy İsteyecekler.

 On altı yıldır ülkeyi yöneten AKP zihniyeti her alanda toplumda onarılması imkânsız hasarlar bırakmıştır. 

AKP ile birlikte bütün kavramlar, değerler ve ilkeler alt üst olmuştur. 

Toplumun bir kesimi ötekileştirilmiş diğer kesimi ise yandaşlaştırılmıştır. AKP’nin iktidar yılları insanların kutuplaştırıldığı,  birbirlerine kin ve öfke ile bakar hale geldiği yıllar olmuştur.  

AKP iktidarı Türkiye’yi yandaşları için her türlü günahın serbestçe işlendiği bir galeriye dönüştürmüştür.
         

Mezhep ve etnik bölücülük!

Bir patlama sonrası katledilen 52 yurttaşın arkasından “Reyhanlı’da 52 Sünni öldü” diyerek, Gezi olayları sırasında ölenlerin “alevi” olduğuna vurgu yaparak, Yargıtay’daki hâkimin “Alevi” olduğuna dikkat çekerek her şeye mezhep temelli bakmak bu dönemin ürünüdür.

Dahası AKP iktidarı “evde tutmakta zorlandığımız yüzde elli ile dışarıda olan yüzde elli” olarak toplumu karpuz gibi ikiye ayıran bir kutuplaştırma anlayışı da bu dönemin belirleyici karakteristiğidir.

“Başı örtülü bacımız” dediler ama ‘başı açık bacımız’ diyemediler.

Toplumu tutkal gibi bir arada tutan ortak yanlarını değil birbirinden ayrı olan yanlarını adeta kutsadılar.

Camiyi, kışlayı, okulu, adliyeyi siyasetin odağı haline getirdiler.

Gerekli gereksiz, zamanlı zamansız her yerde “Türk, Kürt, Arap, Gürcü, Roman vb” kavramlarını kullanarak toplumu etnisitelere göre atomize ettiler.

Ne istedilerse verdiler. Mezardakileri hep birlikte kaldırarak referandumda evet oyu kullandırdılar. Ergenekon davalarının savcısı oldular.

 FETÖ’yü devletin derinliklerine sızdırdılar.

Kozmik odaya birlikte girdiler.

Sonuçta FETÖ’yü devlet içinde devlet haline getirdiler.

FETÖ, Zamanın MHP’sine ve Baykal’a kaset operasyonları yapınca “ne özeli bunlar geneldir genel” diyerek siyaseti siyaset dışı yollarla dizayn ettirdiler.

17-25 Aralıkta bu büyüttükleri karga “ayakkabı kutularındaki dolarlarla evlerdeki para sayma makineleriyle” gözlerini oyunca “yandım Allah” diye bağırdılar.

15 Temmuz darbe girişimi iktidar tarafından beslenen bu tosuncukların CIA ile birlikte iç savaş çıkarmak amacıyla başvurdukları bir girişim olarak tarihin sayfaları arasındaki yerini aldı.

Sonra da güçlüyü değil güçsüzü, tepedeki FETÖCÜ’leri değil tabandakileri, damatları değil garibanları içeri tıktılar.
 

PKK’yla çözüm süreci suçunu işlemek!

PKK’yı muhatap alarak terör örgütüne devlet muamelesi yaptılar, devleti ise terör örgütü seviyesine düşüren çözüm sürecini başlattılar.

Oslo’da devleti ayağa düşürdüler.

Habur’da yargıyı rezil ettiler.

Dolmabahçe’de eli kanlı terör elebaşısından akıl aldılar.

Askerin elini kolunu tutup PKK’nın kentlerde hendek eşmesine, haraç toplamasına, çadır mahkemeleri kurmasına sebep oldular.

Ne kadar akıldan arızası olan adam varsa onları “Akil Adam” sanıp toplumun üstüne saldılar.

Barzani’yle Diyarbakır’da “Megri… Megri” şarkıları söylediler.

Sorun çözmek için yola çıktılar sorunun parçası haline geldiler.

Aynı şeyi uluslararası ilişkilerde de hem yaşadı hem de yaşattılar.

Kıbrıs’a kırk yıllık çözülmeyen sorun olarak baktılar. “Çözümsüzlük çözüm değildir” diyerek Annan Planı’nı kabul ettiler.

Ermenistan’la “yüz yıllık tarihi sorun tarih oldu” diyerek Zürih Protokollerini imzaladılar.

“Emevi Camiinde namaz kılmak” iddiasıyla yola çıktılar, Süleyman Şah Türbesini sırtlanarak taşıdılar.

Suriye’den de üç buçuk milyon göçmen kabul ettiler.

BOP’a eş başkan, Zerrab’a yoldaş oldular.

Tepesinde tepelendikleri cumhuriyeti kuranları “İki ayyaş” olarak ilan ettiler.

AKP ile Türk olmaktan kurtulduklarını, Cumhuriyeti “90 yıllık reklam arası”, Abdülhamit Han ile Tayyip Bey arasını ise “duraklama dönemi” olarak ilan ettiler.  “Milliyetçiliği ayaklarımızın altına alıyoruz” dediler.
 
Aldılar, sattılar bu arada köprü ile yol da yaptılar. Şimdi de kıraathane ile millet bahçesi yapacaklar. Orada halk kek yiyip mutluluktan yuvarlanırken kendileri de milletin sarayında “Eyy Millet!” diyecekler. Utanmadan oy isteyecekler!
  

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/utanmadan-oy-isteyecekler-440619m.html

Cehaletin Egemenliğinden Kurtulmak

 

 Cehaletin Egemenliğinden Kurtulmak

 

Prof.Dr.Özcan Yeniçeri

 

Bugün Türkiye’de eğitim seviyesi arttıkça oyu azalan bir iktidar var. 24 Haziran cehaletin egemenliğinden kurtuluş için önemli bir fırsattır. 

 Devlet açısından “yıkım” denilebilecek bir süreci terör örgütüyle başlatıyorlar adına “çözüm süreci” diyorlar.

        
Suriye’nin düşmanı olan emperyalist ülkeleri bir araya topluyorlar adına “Suriye’nin dostları” toplantısı diyorlar.
        
Mevcut demokrasiyi korumak bir yana her alanda ve her anlamda daha da geriletiyorlar adına “ileri demokrasi” diyorlar. Bu haliyle de demokraside bir üst lige çıkmaktan söz ediyorlar.
        
Başlarını kuş tüyü yastıkların üzerine koyuyorlar “başımızı taşın altına koyduk” diye açıklama yapıyorlar. “Baldıran zehri içeceğiz” diyorlar bal ile kaymak yiyorlar.
         
Olağan hal der gibi “OHAL” diyorlar.
        
Samanı, eti, mercimeği ithal ediyor “yerli” oluyorlar, emperyalist proje olan BOP’a eş başkan oluyorlar aynı zaman da “milli” oluyorlar.


 Güçsüz Meclis, bağımlı hükümet, tek adam!
        
Yeni anayasa ile TBMM’nin bazı yetkileri kararnamelerle Cumhurbaşkanına verildi.Milletvekillerinin konuşma süreleri azaltıldı. 

Milletvekillerinin sayısı artırılıp, etkinliği yok edildi. 

Yargı tam anlamıyla iktidara ve başındakilere bağımlı hale getirildi. 

Türkiye Büyük Millet Meclisi etnografik, folklorik ve işlevsiz bir mekanizmaya dönüştürüldü.

Hal böyleyken bu durumu “yeni yönetim sistemi” ile güçler ayrılığına yaklaşılacağını,  güçlü Meclis, güçlü hükümet, güçlü Türkiye geleceğini söylüyorlar.

Adeta totalitarizmi uygulayıp demokrasiyi bulacaklarını söylemiş oluyorlar.

Gerçekte gidilen yer ‘güçsüz meclis, bağımlı hükümet, güçlü tek adam’ rejimidir.

TBMM’nin yetkileri budanıyor, bütçe yapma ve bazı denetim yetkileri elinden alınıyor bir de buna “Güçlü Meclis” diyorlar.
        
Güçler tek elde toplanıyor bunu “güçlerin ayrılığı” diye tarif ediyorlar.
        
Her televizyon kanalında sürekli bir kişi konuşuyor, beyin yıkıyor, racon kesiyor, algı yönetiyor bu durum tarafsız ve bağımsızlık olarak nitelendiriliyor.
        
Bu tür üsluba Orwel “Yenisöylem” adını veriyor. Böyle bir rejimin tepesindekileri de sistemin aparatları her şeyi gören, bilen, asla ama asla yanılmayan sistemin mimarı olarak niteliyor.

İktidar iş başına gelişini milat olarak alıp hemen her olguyu eski/yeni biçimde nitelemesi totaliterliğe gidişin işaretidir. Bu durum Türkiye’de de eski Türkiye/yeni Türkiye, Demokrasi/ileri demokrasi, eski Anayasa/Yeni Anayasa biçimde kendini göstermektedir.


“Doğruluk Bakanlığı” ya da televizyonlar

Bilindiği gibi Orwel, 1984 adlı ünlü eserinde Okyanusya adlı bir ülkeden söz eder: Bu hayal ülkesinde bilginin üretilmesi ve yok edilmesi gibi konularıyla ilgilenen bir “Doğruluk Bakanlığı” vardır.

Bu bakanlık geleneksel değer yargılarına savaş açar. Düşünce bütünlüğünü ise; düşünmemek, düşünmeye gerek duymamak olarak açıklardı. Doğruluk Bakanlığının ahlaka karşı açtığı savaşta hedef olarak kelimeler alınmıştı. Düşünme suçunun işlenmesini imkânsız hale getirmek için de düşünce alanının daraltılması yöntemine başvurulurdu.

Günümüz Türkiye’sindeki evcilleştirilmiş medyanın ya da yandaşlaştırılmış televizyon kanallarının %90’ının iktidarın her söylediğini ve yaptığını doğrulamaktan sorumlu mekanizmalar gibi çalışmaktadır. 

Başta TRT olmak üzere medyanın tamamı Orwel’in totaliter sistem olarak nitelediği yerlerde inşa edildiğini söylediği “Doğruluk Bakanlığı”nın işlevini görmektedir.

Totaliter sistem fiziki yapıları ele geçirmeden önce zihinleri teslim almaktadır. Bunun için de totaliter icraatlar uygulamaya konulmadan önce insanların kafaları karıştırılmaktadır.

Bu konuda yapılan ilk iş de yerleşik kurumları ve kavramları tartışmaya açmak olmaktadır. Böylece ortak payda üreten kavramlara ve kurumlara olan güven sarsılmaktadır. Ortak değer yüklü kavramlar toplum nezdinde değersiz hale gelince toplum da kullanıma uygun hale gelmektedir.

Bunun yolu kavramları topluma tersinden okutmaktan geçmektedir. 

Orwel,  “Savaş Barıştır”, “Hürriyet Esarettir” ve  “Cehalet Kuvvettir” derken yerleşik kavramların nasıl dönüştürüldüğünü açıklar.

Bugün Türkiye’de eğitim seviyesi arttıkça oyu azalan bir iktidar var.

24 Haziran cehaletin egemenliğinden kurtuluş için önemli bir fırsattır.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/cehaletin-egemenliginden-kurtulmak-440569m.html