Azerbaycan Candır

 

Azerbaycan Candır

 

 

Aziz Dolu Atabey

 

 

Azerbaycan (ve Dağıstan), Enver Paşa’nın kurdurup başına kardeşi Nuri Paşa’yı getirdiği Kafkas İslam Ordusunun üstün çabaları sonucunda Rus ordusu ile Ermeni çetelerine hatta İngiltere’ye de rağmen kurtulmuş ve 1913’teki Batı Trakya Türk Cumhuriyeti girişimini saymaz isek 1918-20 yılları arasında tarihteki ilk Türk cumhuriyeti olmuştur. 

 

 

 

Üstelik Anadolu’daki Kuva-yı Millîye hareketine yani ölüm kalım mücadelesi veren Anadolu Türklüğüne de büyük yararları dokunmuştur. Hatta “Borcumuzu nasıl ödeyelim?” diyen Ankara Hükümetine, Azerbaycan adına yanıt veren Neriman Nerimanov’un “Kardeşler arasında borç mu olur?” sözü hafızalara kazınmıştır. Yeri gelmişken bir gerçeği özellikle belirtmeliyiz. O da şudur: Nuri Paşa olmasaydı tıpkı Revan (Erivan) gibi Bakü de Türk kenti olmaktan çıkardı.

 

 

 

Bu nedenle Anadolu Türklüğü için Gâzi Mustafa Kemal Atatürk neyse Azerbaycan Türklüğü için de Nuri Paşa odur. Sonrasında Azerbaycan Cumhuriyeti, Rus Kızıl Ordusunun işgali ile son bulur. Rusların ülkeyi yağmaladığı ve elde ettiği zenginlikleri üç ay boyunca trenlerle Moskova’ya taşıdığı anlatılır. 

 

 

Sovyet Sosyalist Cumhuriyetler Birliği’nin dağılması ile birlikte önce Baltık ülkelerinde ardından Kafkasya-Batı Türkistan hattında peşpeşe bağımsızlık istekleri/ilânları gelir. Ruslar, diğer ülkeler neyse de zengin doğal kaynaklara sahip Azerbaycan’ı elden çıkarmak istemez. Rus ordusu Bakü’ye girerek çocuk, kadın, yaşlı demeden toplukıyım (katl-i âm) yapar. Yine de azatlık (özgürlük) ateşini söndüremez. Ebulfez Elçibey önderliğinde Azerbaycan Cumhuriyeti kurulur. Rusların asker ve silah desteği ve yönlendirmesi ile Ermeni katilleri Karabağ’a saldırır. Hocalı’da soykırım yapar.

Öncesi İslamcı, sonrası liberal Turgut Özal’ın -özetle- “Onlar Şii. İran’a daha yakın. İran yardım etsin.” şeklindeki abuk sabuk açıklamasına rağmen devletin kılcal damarlarında karıncalanma başlar ve TSK, Özel Kuvvetlerden oluşturduğu 12 kişilik bir birliği Azerbaycan’a gönderir. Komutanları Kaşif Kozinoğlu, yardımcısı ise Levent Göktaş’tır. Görevleri Azerbaycan Türk Ordusu’nun temellerini atmaktır. 1994’te hem çalışmaları yerinde görmek hem de son dokunuşları (rötuş) yapmak için Engin Alan Paşa da gider. Alparslan Türkeş’in emriyle oluşturulan ve 5000 kişi oldukları söylenen Bozkurtlar/Ülkücüler milis gücü de Azerbaycan’ın yolunu tutmuştur. Yüzyılın başında Batı Trablus (Libya) neyse, yüzyılın sonunda Azerbaycan da odur Anadolu Türklüğü için. Kaldı ki Azerbaycan candır!. Gâzi Mustafa Kemal Atatürk’ün de dediği gibi “sevinci sevincimiz, kederi kederimizdir.” Bölgeye giden bir kişi daha vardır: Rahmetli Elçibey’in karargah evinde iki ay kadar kalan ve hem koruma hizmeti hem de Azerbaycan Türklerine ateşli silah eğitimi veren Abdullah Çatlı…

 

 

Kaşif Kozinoğlu, Teşkilat-ı Mahsusa’nın efsane ismi Kuşçubaşı Eşref’i aratmayacak kadar yetenekli bir istihbarat subayıdır. Kod adı Hayalet’tir. Herkesi hayran bırakacak kadar da keskin nişancıdır. Büyük dava adamı Aliya İzzetbegova’nın ricası üzerine kendi kurduğu özel birlikle Bosna’ya gidip, Türk ve Boşnak Müslümanlara kan kusturan Sırp keskin nişancılarının kökünü kazıyan adamdır. Afganistan’da boyculuk, mezhepçilik takıntısı yüzünden bir araya gelemeyen Türkleri derleyip toparlayan, Özbek general Raşit Dostum’u ülkenin 2. adamı (cumhurbaşkanı yardımcısı) ve yine Türklerin doğal önderi yapan adamdır.

 

 

 

Keskin nişancılığı dillere destan olan Levent Göktaş, bölücü terörle mücadelede simge olmuş bir özel harekat subayımızdır. “Girilmez” denen inlerden tutun, Irak harekatlarına kadar her yere girip çıkan bir deli kurttur. Efsane Yarbay Korkut Eken onun hakkında şöyle demiştir: “Levent Göktaş’ı dağda 500 PKK’lının arasına at, onların arasından yara bile almadan sağ-salim kurtulur.”

 

 

 

Engin Alan bölücü terörle mücadelede bir başka simge isimdir. Özel Kuvvetler Komutanlığı yapmıştır. Abdullah Öcalan’ın Kenya’da tutuklanıp yurda getirilmesi sürecinde, harekatın (operation) başındaki kişidir. Azerbaycan Türk Silahlı Kuvvetlerinin temelini atan üç subaydan biridir.

 

 

 

Abdullah Çatlı Ülkücü’dür. Anadolu kadar Azerbaycan’da da iyi bilinir. ASALA terör örgütünün kökünü kazıyan adamdır. Paris ve Atina sokaklarına buram buram barut kokan gölgesi sinmiştir. Son görevi bölücü terör örgütüne karşıdır. Azerbaycan Türkleri tarafından o kadar çok sevilir ki mezarını bile onlar yaptırmıştır.

 

 

 

Peki, sonra?.. Ergenekon’dan çıkıp, ünlü Türkolog Jean-Paul Roux’un da dediği gibi 2000 yıl dünyayı titreten Türk milletinin yeni bir Ergenekon’un arefesinde olduğunu gören şer odakları düğmeye basar. Özel Kuvvetler Komutanı Engin Alan, Balyoz kumpasında 39 ay cezaevinde yatar. Binbaşı Kaşif Kozinoğlu, Afganistan’da çok önemli işlere/başarılara imza atarken geri çağrılır ve uyduruk Ergenekon davası yüzünden cezaevinde yaşamını yitirir. “İntihar” denir ama?.. Şimdilerde MİT’in başına geçeceği konuşulan Levent Göktaş da generalliğe terfi ettirilmeyerek albaylık rütbesinde emekliye sevk edilir. Dahası Ergenekon kumpası yüzünden yıllarca tutuklu kalır.

 

 

 

Ve Abdullah Çatlı, Balıkesir’in -ayranı ile ünlü- Susurluk ilçesinde kuşkulu bir yol (traffic) kazasında sonsuzluğa yürür. Ölmeseydi, 40 kişilik bir birlikle Lübnan’ın Bekaa Vadisi’nde bulunan PKK’nın silahlı eğitim kampına baskın yapacaktı iddiaları ise ardında büyük bir ünlem işareti olarak kalır.

Türk milleti her türlü kahpeliğe, kumpasa rağmen dün Ergenekon’dan nasıl çıktıysa bugün de öyle çıkacaktır. Hele bir ayranı kabarmayagörsün… Sakarya’da sona eren geri çekilme (ricat), Afyon’da başlayan saldırı (taarruz), derken Kıbrıs Barış Harekatı… Dahası Afganistan, Katar, Somali, Libya, Kosova, Arnavutluk, Bosna… Irak ve Suriye’yi saymıyoruz bile.. Şimdiki durak Güney Kafkasya.. Kısacası Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’den ilhamla: “Karabağ, Azerbaycan’dır!” Urumçi, Doğu Türkistan’dır!! Dünya, Kızıl Elma’dır!!!

 

 

 

Karabağ’da yaşananlar sadece Azerbaycan’ı ve Türkiye’yi ilgilendiren bir mesele de değildir üstelik. Tüm Asya’yı yakından ilgilendirmektedir. Özellikle de Çin başta olmak üzere -Yavuz Sultan Selim ve Çanakkale 18 Mart köprüleri ile- Avrupa’ya bağlanacak olan Pekin’den, Londra’ya kadar uzanacak yeni İpek Yolu projesinden yarar sağlayacak taraf ülkeleri… Dolayısı ile Karabağ’ı yeni bir Truva (Turuva/ Turoba) olarak da görebilirsiniz. 

 

 

 

Duraklama dönemine giren ABD, Afrika’yı kaybetme tehlikesi ile karşı karşıya olan Fransa ve diğer emperyalist ülkeler tehlike çanlarının kendileri için çaldığını görüyorlar. Hele de Türk sihalarını, füzelerini, lazerlerini, vatozlarını, korallarını gördükten sonra!.. İsrail’den, Azerbaycan’a gittiği söylenen silah ve cephane yüklü uçakları sadece para ilişkisi ile açıklamak da çok sığ kalır. Batı’daki dev ölçekli Musevi/Yahudi şirketleri üretim üslerini Çin’e kaydırırken üstelik.. Ki bu şirketlerin kalbi New York’ta atsa da beyninin Londra’da olduğunu herkes bilir. Azerbaycan’ın bir zamanlar Hazar Kağanlığının bir parçası olduğunu, Hazarların resmî dininin Musevilik olduğunu dahası İsrail halkının % 60’a yakınının Aşkenaz yani Hazar kökenli olduğunu da hatırlatalım. 

 

 

 

Olaya bir de bu yönüyle bakacak olursak Karabağ Azerbaycan’dır, Azerbaycan Asya’dır. Dolayısı ile Azerbaycan & Türkiye ikilisinin Karabağ’ı geri alması için en uygun zaman bu zamandır. Peki, dünya doğu-batı düzleminde iki kutuplu bir hâl alırken Rusya ne yapacak? Doğu’da mı yer alacak yoksa Batı ile birlikte batacak mı? Rusya’nın sessizliği biraz da bu ikircikli durumundan kaynaklanıyor sanki. Ermenistan’ın, Rusya’yı her fırsatta ABD ve Fransa ile boynuzlaması da bir başka neden tabi. Arap ülkeleri deseniz, denize düşen yılana sarılır misali.. Batısından Türkiye, kuzeyinden Azerbaycan ve doğusundan Pakistanla kuşatılmış İran’ın kaderi zaten Türklerin elinde!..

 

 

 

Hasbıhâlımızı büyük dava adamı Ebulfez Elçibey’i anarak bitirelim. “Kuran okumakla domuz darıdan (mısır) çıkmaz, sopanı alıp döve döve çıkaracaksın.” demiştir rahmetli. 

 

 

 

Şimdilerde -yeni bir Selçuklu’nun temellerini birlikte atmaya başlayan- Türkiye ve Azerbaycan’ın yaptığı da budur; Akdeniz’de, Kafkasya’da, Türkmen ellerinde, Gurmanç ellerinde… Darısı Bahçesaray’ın, Gümülcine’nin, Kazan’ın, Tebriz’in, Urumçi’nin başına!..

 

Aziz Dolu Atabey

Sarıabalı-01.10.2020

 

 

https://azizdolu.wordpress.com/2020/10/02/karabag-azerbaycandir-azerbaycan-asyadir/ 

Azerbaycan’da Dağlık Karabağ problemi ve Ermeni terörü

 

 

Azerbaycan’da Dağlık Karabağ problemi ve Ermeni terörü

 

 

Mürteza Hasanoğlu

 

 

Azerbaycan, coğrafya ve tarih bakımından önemli bir ülkedir. Tarihî koşullar ve zorunluluklar yüzünden ikiye bölünen Azerbaycan’ın güney Azerbaycan adıyla anılan kısmı, İran sınırları içerisindedir. Kuzey Azerbaycan ise önce Rus imparatorluğunca işgal edilmiş, daha sonra eski SSCB’ye katılmıştır. Azerbaycan’ın bu sunî şekilde bölünüşü daha çok politik sebeplere dayanmaktadır.

 

Burada inceleyeceğimiz Kuzey Azerbaycan’da 1917 Bolşevik İhtilâlinden sonra, 28 Mayıs 1918’de Kuzey Azerbaycan Bağımsız Devleti kurulmuşsa da bu devlet uzun süre yaşamamıştır. 1 yıl 11 ay süren bağımsızlıktan sonra Kuzey Azerbaycan 28 Nisan 1920’de, Kızılordu işgaline uğrayarak tekrar Rusya’ya (Sovyetler Birliği’ne) dahil edilmiştir. Azerbaycan 1922 ile 1936 yılları arasında, Kafkas (SFSR) Sosyalist Federatif Sovyet Cumhuriyeti'nin bir üyesi olmuş, 1936’dan sonra Azerbaycan Sovyet Sosyalist Cumhuriyeti adını almıştır. Ancak 28 Mayıs 1990’da Azerbaycan’ın 28 Mayıs’ı tekrar Bağımsızlık Bayramı olarak ilân etmesi, onun bağımsız bir devlet olma mücadelesini başlattığını göstermiştir. SSCB’nin dağılmasıyla, 1991 yılında Azerbaycan bağımsızlığını kazanmıştır.

 

Kafkasya dağlarının güney doğusunda yer alan, 4392 km’lik Dağlık Karabağ, Azerbaycan Cumhuriyeti’nin sınırları içinde Kür ve Aras nehirleriyle Gökçe Göl arasında, batıda Ermenistan Cumhuriyeti sınırına, güneyde İran sınırına çok yaklaşan, kuzeyden güneye 120 km, doğudan batıya ise 35-60 km uzunlukta dağ ve ovalardan oluşan bir bölgedir. Kıbrıs adasının yarı büyüklüğünde olan bu bölge, maden yatakları, mineral suları, orman ürünleri ve tatlı su balıkçılığı ile ekonomik yönden önemli bir merkezdir. Karabağ, Kafkaslar bölgesinin hâkim bir noktasında; Azerbaycan, Ermenistan ve İran’ı kontrol edebilecek bir konumdadır. Bugün bölgede devam eden hâkimiyet mücadelelerinin arkasında bu yerin jeopolitik konumunun da payı büyüktür.

 

Karabağ bölgesi çok eski zamanlardan beri Türklerin yerleştiği bir yer olmuştur. İskitler, Partlar, Arsaklar, Albanlar, Selçuklular, İlhanlılar, Timuroğulları, Karakoyunlular, Akkoyunlular, Safevîler ve Osmanlılar bölgeye yerleşmişler ve Karabağ’ı yurt ve vatan edinmişlerdir . Çarlık Rusyası generali Sisyanov, 22.5.1805 tarihinde, Karabağ’ın ikinci işgalinin hemen arkasından Çar’a gönderdiği raporda, “Karabağ coğrafya bakımından Anadolu’nun, İran’ın ve Azerbaycan’ın kapısı sayılır” demek suretiyle bölgenin stratejik önemini belirtmiş ve buradaki dengeyi Rusya’nın lehine çevirebilmek için Müslümanların arasına Hıristiyan unsurların, yani Ermenilerin yerleştirilmesini önermiştir.

 

Rus Çarı Deli Petro’dan beri süregelen ve Rusların hiçbir zaman vazgeçmedikleri devlet politikalarından birisi, Kafkaslara ve daha sonra ise Türkiye coğrafyasına sahip olma politikasıdır. Deli Petro’nun vasiyeti, Rusya dış politikasının temel prensiplerinden birisini oluşturmaktadır. Bu vasiyet, Rus Çariçesi Yekatirina döneminde daha da pekiştirilmiş ve Rusya’nın yıllarca değiştirmediği ve vazgeçemediği dış politikası hâline getirilmiştir. Kafkaslar üzerindeki hegemonyasını hiçbir zaman eksik etmeyen Rusya, “Parçala ve Hükmet” prensibi çerçevesinde bu egemenliğini yürütmeye çalışmıştır. Bunun için ilk “Göç Politikası”nı başarıyla uygulamaya gayret etmiştir.

 

“Karabağ sorunu”nun Rus Çarı Deli Petro’dan bu yana süre gelen “Göç Politikası”nın sonucu olduğunu belirten Dr. Mehmet Kengerli, amacın Azerbaycan’ı diğer Müslüman ve Türk coğrafyasından ayırmak olduğunu vurgulamaktadır.

 

Bölgede söz sahibi olmaya çalışan Ruslar 1828-1829 Edirne Antlaşması’ndan sonra Anadolu Ermenilerini; Türkmençay Antlaşması’ndan sonra ise İran Ermenilerini Kafkaslara getirerek Karabağ’a yerleştirmiştir. Ruslar bu antlaşmalardan sonra, önce nüfus dengesini sağlamışlar daha sonra da Türkleri azınlığa düşürme çabalarına hız vermişlerdir. 1828-1829 Osmanlı-Rus savaşlarında, Ruslarla işbirliği yapmak suretiyle Türkleri arkadan vuran ve ileride bu yaptıkları ihanetin bedelini ağır ödeyeceklerini idrak eden 100 bini aşkın Ermeni ailesi, yerleşmeleri için, Rus Çarı ndan boş toprak dileğinde bulunmuşlardır. Türkiye’yi terke mecbur olan Ermeni toplulukları, Ruslar tarafından Karabağ’dan zorla sürgün edilen Türklerin mekânlarına yerleşmişlerdir. Bunu takiben, 1877-1878 Osmanlı-Rus savaşları esnasında ise 30 bini aşkın Osmanlı Ermenisi, yaşadıkları yerleri terk ederek, Kafkaslarda Ruslarca kendilerine verilmiş topraklara yerleşmişlerdir. Bu kadar kasıtlı iskâna rağmen, 1923’te Dağlık Karabağ’ın nüfusunun % 67.5’i Türk, %32’si Ermenidir. 1829-1830 yıllarında Karabağ’a getirilen Ermeniler bir ayaklanma başlatmışlar ve Türk yerleşim yerlerine saldırmışlardır. Rusların bölgeye yerleşmesiyle başlayan çatışmalar 19. yüzyıldan günümüze kadar devam etmektedir. Karabağ’daki ilk Türk-Ermeni çatışması 1905 Rus îhtilâlinden sonra görülmüştür. 1905 yılında Karabağ’da Ermenilerin saldırılarıyla başlayan olaylar Gence ve Tiflis’e de sıçramıştır. Bu olaylar esnasında Ermeniler, Karabağ ve Tiflis’teki Rus garnizonundan destek görmüşlerdir.

 

Karabağ’ın nüfus durumuna bakılırsa, 1850’lere kadar bölgede nüfusun çoğunluğunu Azerî Türkleri oluşturuyordu. Ermeniler, belirtilen tarihten itibaren Rusların yardımları ile Karabağ’da önce nüfus dengesini sağlamışlar, bilâhare de bölgedeki Türkleri azınlık konumuna düşürüp kendileri çoğunluğu teşkil etmişlerdir. Nitekim 1979 nüfus sayımına bakılırsa, 162.000 nüfusa sahip olan Karabağ’da 123.076 Ermeni’ye karşılık 37.264 Türk mevcuttur.

 

Bağımsızlığın ardından Azerbaycan dış politikasını belirleyici nitelikte iki önemli etken mevcuttur: Enerji kaynaklarının işletilerek dış pazarlara taşınması ve ateşkese karşın çözülmeyen Karabağ sorunu. Ermenilerin toprak iddialarına cevap olarak, birkaç kez Dağlık Karabağ’ın Ermenistan haritasına eklenmesini sağlamaya çalışan SSCB yönetimi, Azerbaycan tarafının büyük uğraşları sonucu bu kararlarından vazgeçmeye mecbur kalmıştır. Ancak SSCB, Dağlık Karabağ’a muhtariyet (özerklik) verilmesini öngörmüş ve bunu kabul ettirmiştir. Dağlık Karabağ’a muhtariyet verilmesinin ardından, zaman zaman Ermeni azınlığın hakları Azerbaycan Sovyet Yönetimi tarafından artırılırken, bu gibi davranışlar 1988’de çıkan “Karabağ sorununun temelini oluşturmuştur”. Gerginliğin doruk noktasına ise 1991’de Dağlık Karabağ’a devlet statüsü verilmesi iddialarının ortaya atılması ile ulaşılmıştır. 1987 yılı Ağustos ayında Ermeniler, Karabağ’da nüfus çoğunluğunun Ermenilerde olduğunu söyleyerek burasının Sovyet Ermenistanı’na bağlanması için Moskova’ya başvurmuşlardır. Daha sonra da hem Ermenistan’da hem de Karabağ’da gösteriler başlamıştır. 1988 Şubat ayında Karabağ Ermenileri Ermenistan’a bağlanma kararı almışlardır. Bunu Karabağ Ermenilerinin Azerî Türklerine saldırıları izlemiştir. Sovyetler Birliği Komünist Partisi Merkez Komitesi’nin, Karabağ Ermenilerinin bu kararını reddetmesiyle Ermenilerle Azerîler arasında çatışmalar başlamıştır. Sovyet Komünist Partisi’nin 19. kongresinde Gorbaçov’un Karabağ sınırlarının değiştirilmeyeceğini bildirmesi üzerine, Temmuz’da Erivan’da ve Ermenistan’ın diğer şehirlerine gösteriler yoğunlaşmıştır. 12 Temmuz 1988’de Karabağ Ermenileri, “Özerk Bölge” olarak, Ermenistan’a bağlandıklarını resmen bildirmişlerdir. Ermenistan ve Karabağ’daki Ermenilerin gösteri ve grevleri üzerine Azerbaycan, Karadağ’da olağanüstü hâl ilân etmiştir. Bunun üzerine hem Erivan’da hem de Azerbaycan’da çatışmalar başlamıştır (Taşkıran, 1997:1193). Bu tarihten sonra Azerbaycan’da yaşayan Ermenilerin ve Ermenistan ile Dağlık Karabağ’da yaşayan Azerîlerin etnik temizliği süreçleri başlamıştır. Olayların tırmanmasında “yeniden yapılanma” ve “açıklık” politikalarını izlemeye çalışan Moskova yönetiminin basiretsizliğinin de etkisi vardır. 1990 yılı ise kanlı çatışmaların artış gösterdiği bir yıl olmuştur. Nitekim Ocak 1990 tarihinde Bakü’de kanlı olaylar yaşandı. Bunun üzerine taraflar milis teşkilâtı ve savunma örgütleri kurmaya başladılar. Çarpışmalar, bu kuruluşlar arasında sürdü. Böylece Kafkaslarda bir iç savaş başlamıştı. Bunun üzerine Moskova, Azerbaycan’a 24.000 asker gönderdi. Sovyet askerleri Bakü’ye kanlı bir şekilde girdiler. Şubat ayında Azerbaycan ile Ermenistan arasında bir ateşkes görüşmesi yapıldı. Ancak, durumun lehine geliştiğini gören Ermenistan buna yanaşmadı.

 

Mart ayı sonlarında Ermeni çeteleri, Ermenistan sınırındaki Kazak ilinin kasaba ve köylerine saldırıp Azerîleri öldürdüler. Bu hâdise ile olaylar iyice şiddetlendi. Eylül 1990’da Ermeniler Laçin, Agdam ve Askeran şehirleri ile Rusya-Bakü karayoluna saldırıya geçtiler. Dağılma sürecinde 3 Eylül 1991’de başkent Stepanakert’te bağımsız Dağlık Karabağ Cumhuriyeti ilân edildi. Sonucunda Karabağ sorunu gerek Azerbaycan’da gerekse Ermenistan’da iç ve dış politikalarda belirleyici oldu. 1993 sonunda Ermeniler, Karabağ’daki 4000 kilometrekare alanın yanı sıra, Karabağ dışında 10.000 kilometrekare toprağı işgal etmiş durumdaydı ve bu alan Azerbaycan topraklarının % 20’sine denk düşüyordu.

 

1988 yılının Şubat ayına kadar, Ermeniler ve Azerîlerden başka çok az kişi Karabağ’ın adını ve yerini biliyordu. Ama Azerbaycan’ın bu dağlık bölgesindeki ırkçı savaş başladıktan sonra bütün dünya Karabağ’ı ve yerini öğrendi. Karabağ buhranı gün geçtikçe şiddetlendi ve Ermenistan ile Azerbaycan cumhuriyetleri bağımsızlıklarını kazandıktan sonra Karabağ meselesi uluslararası bir sorun hâline geldi.

 

Bugün Azerbaycan’da bir tarafta bütün varlığıyla ülke bağımsızlığını ve toprak bütünlüğünü korumak için mücadele eden grup, diğer taraftan henüz kendisini tam olarak anlayamamış, hayâl âleminde ve tezatlar içinde yaşayan, kitle şuuruna varmamış grup ve mevcut askerî, siyasî ve sosyal durumdan yalnızca kendi çıkarları için faydalanan mafya ve maceracı güçler bulunmaktadır. Azerbaycan’ın bağımsızlığa kavuşmasından beri hemen hemen her yıl bir darbe yapılması ve cumhurbaşkanı seçilmesi buna en güzel bir misâldir .

 

1992 Haziran ayında, Azerbaycan’da yapılan devlet başkanlığı seçimlerinde % 59 oy alan Halk Cephesi lideri Ebülfez Elçibey cumhurbaşkanı olmuştur. 1993 Haziran’a kadar yaklaşık bir sene Azerbaycan’ı yöneten Ebülfez Elçibey , diğer eski SSCB cumhuriyetlerinde olduğu gibi, bunalımlarla dolu zor bir siyasî dönem geçirmiştir. Türkçü siyasî çizgisi ile Tahran ve Moskova’da dikkatle izlenen Elçibey, görevde bulunduğu sürede, ABD ve Türkiye endeksli bir politika izlemiştir.

 

Elçibey, ülkenin içinde bulunduğu ekonomik çöküntü, siyasî istikrarsızlık, merkezî otoritenin sağlanamaması ve bunlardan daha önemlisi Karabağ Ermenilerinin başlattığı savaş sonucunda işgal altında kalan Azerî topraklarını geri alabilmek için, ABD ve Türkiye’den destek beklemiştir. Elçibey, siyasî sorunların aşılabilmesi ve Ermenilerle savaşta başarılı olabilmesi için, gözünü ülkesinin en önemli doğal kaynağı olan petrole çevirmiş ve Azerî petrollerinin bir an önce işletilmesini hedeflemiştir. Bunun için Elçibey, Hazar’da bulunan Azerî, Çırağ ve Güneşli sahalarında üretime geçmesi için Batılı petrol şirketleri ile görüşmeler başlatmıştır. Azerî hükûmeti tarafından kurulan bir komisyon petrolün dünya pazarlarına ihracı için en uygun seçeneğin, Bakü’den Türkiye’nin Ceyhan limanına kadar döşenecek bir boru hattı olduğuna hükmetmiştir. 9 Mart 1993 tarihinde Azerbaycan ve Türkiye arasında imzalanan bir protokolle Bakü-Ceyhan hattı yarı resmî hâle gelmiştir. Kafkasya ve Anadolu’da her şey yolunda gitmeye başlayıp olumlu bir siyasî atmosfere girilirken, kısa süre içinde rüzgârın yönü değişmeye başlamıştır. 17 Nisan 1993 tarihinde Türkiye’nin 8. cumhurbaşkanı Turgut Özal’ın ölümü ve yaşanan siyasî boşluk ve eşzamanlı olarak Azerbaycan içinde Karabağ Ermeni ordusunun artan taarruzlar ile kazandığı başarı peşpeşe gelmiştir. Türkiye’de dış siyaset açısından daha pasif bir çizgiye yönelim ve 25 Mayıs 1993 tarihinde PKK’nın ateşkesi bozarak Bingöl’de 33 Türk askerini şehit etmesi, Haziran 1993 öncesindeki tablonun özeti olmuştur. Elçibey’in Türkiye ve yörüngesinde izlediği siyaset Moskova’nın sabrını taşırmış ve hayatî çıkarları için harekete geçmesi gerektiği kanaatine varmasına neden olmuştur. 1993 yılı başından itibaren, Rus ve İran destekli Karabağ Ermeni ordusu, başlattığı askerî harekâtlarla Ermenistan ile Karabağ arasında iki ayrı yerden koridor açmayı başarmıştır. Bu kaos ortamında Rusya güdümündeki Suret Hüseyinov, çok az sayıda bir askerî güç ile Gence’de isyan çıkarmış ve başlatılan darbe sonucunda kendini görevden ayrılmak zorunda hisseden E. Elçibey ve ülkenin önde gelen diğer siyasî temsilcileri, tecrübeli devlet adamı Haydar Aliyev’i, bulunduğu Nahçivan’dan Bakü’ye davet etmişlerdir . Hazar Denizi petrol anlaşması çalışmalarını ilk olarak eski bir Azerî KGB şefi ve Brejnev’in Politbüro üyesi General Haydar Aliyev tarafından Haziran 1993’te devrilen Başkan Ebulfez Elçibey başlatmıştı. Aliyev daha sonra % 98.5 oy oranıyla başkan olmuştur. Eylül 1994’te petrol anlaşmasını imzalayan kişi Aliyev’di.

 

Sovyetler Birliği tarafından işgal edildikten sonra, 1920 yılının Aralık ayında Azerbaycan’ın Zengezur ili Sovyetler Birliği sınırları içinde Azerbaycan’dan alınarak Ermenistan sınırları içine katılmıştır.

 

28 Nisan 1920’de Sovyet Rusya’sı tarafından işgale uğrayan Azerbaycan Cumhuriyeti 18 Ekim 1991’de tekrar bağımsızlığına kavuşmuştur.

 

1988-1993 yıllarında Ermeniler tarafından işgal edilmiş Azerbaycan toprakları :

 

Ermenilerin işgali sonucunda Azerbaycan Cumhuriyeti topraklarının % 20’si kaybedilmiş, 20.000‘den fazla kişi insanlık dışı usullerle katledilmiş, 50.000’den fazla kişi yaralanmış ve sakat kalmıştır. Bir milyonun üzerinde kişi yıllardır kendi yurtlarından mecburî göçmek durumunda kalmıştır. Bu kişiler, Ermenilerin Azerbaycan Türklerine karşı etnik temizlik ve soykırım siyasetinin kurbanı olmuş, en basit insan hak ve hürriyetlerinden mahrum edilmişler.

 

İşgal sonucunda 900‘den fazla yaşayış mıntıkası yağmalanmış, 6 bin sanayi, köy işleri ve başka devlet kurumları yok edilmiş, 9 milyon yaşayış arazisi üzerine inşa edilmiş 150 bin yaşayış binaları dağıtılmış, 4366 sosyal ve kültürel kurumlar, 695 tıp ocağı yine Ermeniler tarafından yağmalanmıştır. İşgal olunmuş topraklarda köy işleri hizmetleri, su işleri, makineler ve ulaştırma hizmetleri talan edilmiştir. Bu insanlık dışı yapılanlar sonucunda Azerbaycan ekonomisi 60 milyar ABD dolarından fazla zarar görmüştür.

 

İşgal edilmiş Azerbaycan topraklarında 927 kütüphane, 464 tarihî yapı ve müze, 100’den fazla arkeolojik eser, 6 devlet tiyatrosu ve konser salonu yok edilmiştir. Talan olunmuş müzelerden 40 binden fazla değerli eşya ve nadide eserler çalınmıştır. Kelbecer tarihî yöresel müzesi yerle bir olduktan sonra, müzenin çok değerli ve nadide parçaları olan altın ve gümüş ziynet eşyaları, eski tarihî halılar Ermenistan’a kaçırılmıştır. Şuşa’daki tarih müzesinin, Ağdam’daki Çörek Müzesinin, Zengilan’daki Taş Âbideler Müzesinin talihi hüsranla sonuçlanmıştır. Çalınmış ve talan edilmiş bu tarihî ve kültürel millî servetlerin değerini belirlemek ve fiyatlandırmak mümkün değildir. ’Askerî savaşlar zamanı kültürel servetlerin korunması ile ilgili ‘Haaga Konvensiyası’nın ve Kültürel Servetlerin illegal (kanunsuz) Devriyesi ile ilgili ‘Paris Konvensiyası’nın gereklerini bozarak Azerbaycan‘ın kültürel servetlerini talan etmekle meşguller.

 

Birleşmiş Milletler Güvenlik Konseyi’nin 1993 yılında kabul etmiş olduğu 822, 853, 874, 884 sayılı kararlarda Azerbaycan Cumhuriyeti’nin arazi bütünlüğünün tanınması ve işgal edilmiş Azerbaycan topraklarından şartsız çekilmesi taleplerine uymayan Ermeniler bugün de işgalci politikalarına devam etmektedirler.

 

- Dağlık Karadağ : İşgal tarihi 1988-1993, yüzölçümü 4400 km. (Şuşa, Hankendi, Hocavend, Akdere, Hadrut).

- Laçin: İşgal tarihi 18 Mayıs 1992, yüzölçümü 1875 km

- Kelbecer: İşgal tarihi 2 Nisan 1993, yüzölçümü 1936 km

- Ağdam: işgal tarihi 23 Temmuz 1993, yüzölçümü 1154 km

- Cebrayıl: İşgal tarihi 23 Ağustos 1993, yüzölçümü 1050 km

- Gubadlı: işgal tarihi 30 Ekim 1993, yüzölçümü 707 km

- Fuzuli: İşgal tarihi 23 Ağustos 1993, yüzölçümü 1112 km

 

 

 

http://www.kavgamiz.com/orkun/azerbaycanda-daglik-karabag-problemi-ve-ermeni-teroru-y1437.html 

Büyük Türkçü Ebulfez Elçibeyin Hayatı

Büyük Türkçü Ebulfez Elçibeyİn Hayatı

 Azerbeycan 2.Cumhurbaşkanı ve Büyük Türkçü Ebulfez Elçibey'i vefatının 18. yılında rahmet ve minnetle anıyoruz. Mekanı Cennet olsun İnşallah...

Azerbaycan eski Cumhurbaşkanı Ebulfez Elçibey, Nahçıvan'ın Keleki kasabasında doğdu.

Asıl adı, Ebulfez Kadir Güloğlu Aliyev olan Elçibey, Azerbaycan Bakü Devlet Üniversitesi Arap Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu.

Elçibey, 1970'li yıllarda, eski SSCB topraklarına dahil olan Azerbaycan'ın bağımsızlığı için mücadele etmeye başladı. 1976 yılında Sovyetler'e karşı propaganda yaptığı gerekçesiyle tutuklandı ve 1978 yılında şartlı olarak serbest bırakıldı.

Ebulfez Elçibey, 1988-1989 yıllarında Azerbaycan halkına bağımsızlık mücadelesi yolunda öncülük ederek, halkından büyük destek gördü. 

Elçibey, aktif siyasi hayatına 1989 yılında, Azerbaycan Halk Cephesi Partisi'nin (AHCP) başına geçerek başladı.

Azerbaycan, SSCB'nin 1990'da dağılmasının ardından 18 Ekim 1991 yılında bağımsızlığını resmen ilan etti. 

Ayaz Muttalibov'un kısa süren cumhurbaşkanlığının ardından, Ebulfez Elçibey 7 Haziran 1992'de bağımsız Azerbaycan Cumhuriyeti'nin ikinci Cumhurbaşkanı oldu.

Elçibey, daha önce "Milli Kahramanlık Ödülü"nü verdiği Suret Hüseyinov'un Haziran 1993'de ayaklanmasından sonra cumhurbaşkanlığı görevini terkederek doğum yeri olan Keleki'ye döndü.

Azerbaycan'ın eski Cumhurbaşkanı, 31 Ekim 1997'de Keleki'den Bakü'ye döndü ve AHCP'nin başında aktif siyasi hayatına devam etti. Elçibey, 1998 yılında yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerine, "demokratik ve adil olmadığı" gerekçesiyle boykot ederek katılmadı.

Elçibey, zaman zaman Haydar Aliyev iktidarına karşı verdiği sert demeçlerle kamuoyunun dikkatlerini üzerine çekti.

Azerbaycan'da 5 Kasım'da yapılacak 2. dönem parlamento seçimlerine katılma kararı alan Elçibey, bağımsız Azerbaycan Cumhuriyeti'nin parlamentosuna girebilmek için ilk defa milletvekilliğine adaylığını koydu.

Hayatı boyunca, Türk dünyasının birleşmesi ve kardeşliği için mücadele eden Elçibey, bu yönde "Bütün Azerbaycan Yolunda" isimli bir kitap çıkardı. 62 yaşında ölen Ebulfez Elçibey, iki çocuk babasıydı.

GATA'da bir süre tedavi gören Azerbaycan'ın eski Devlet Başkanı Ebulfez Elçibey 22 Ağustos 2000 tarihinde vefat etti. 

Mekanı Cennet olsun İnşallah 

Büyük Türkçü Ebulfez Elçibey

 

Büyük Türkçü Ebulfez Elçibey

Hayatını Türklüğe ve Türkçülüğe adamış Ebulfez Elçibey kimdir? 

1938 yılında Nahçıvan'ın Keleki kasabasında doğdu. Asıl adı, Ebulfez Kadir Güloğlu Aliyev'dir. Azerbaycan Bakü Devlet Üniversitesi Arap Dili ve Edebiyatı bölümünden mezun oldu.

1970'li yıllarda, eski SSCB topraklarına dahil olan Azerbaycan'ın bağımsızlığı için mücadele etmeye başladı. 

1976 yılında Sovyetler'e karşı propaganda yaptığı gerekçesiyle tutuklandı. 1978'de şartlı olarak serbest bırakıldı.

1988-1989 yılları arasında Azerbaycan halkına bağımsızlık mücadelesi yolunda öncülük ederek, halkından büyük destek gördü. Aktif siyasi hayatına 1989 yılında, Azerbaycan Halk Cephesi Partisi'nin (AHCP) başına geçerek başladı.

Azerbaycan, SSCB'nin 1990'da dağılmasının ardından 18 Ekim 1991 yılında bağımsızlığını resmen ilan etti. Ayaz Muttalibov'un kısa süren cumhurbaşkanlığının ardından, Ebulfez Elçibey 7 Haziran 1992'de bağımsız Azerbaycan Cumhuriyeti'nin ikinci cumhurbaşkanı oldu.

Daha önce "Milli Kahramanlık Ödülü"nü verdiği Suret Hüseyinov'un Haziran 1993'de ayaklanmasından sonra cumhurbaşkanlığı görevini terkederek doğum yeri olan Keleki'ye döndü.

31 Ekim 1997'de Keleki'den Bakü'ye döndü ve AHCP'nin başında aktif siyasi hayatına devam etti. Elçibey, 1998 yılında yapılan cumhurbaşkanlığı seçimlerine, "demokratik ve adil olmadığı" gerekçesiyle boykot ederek katılmadı.

Elçibey, zaman zaman Haydar Aliyev iktidarına karşı verdiği sert demeçlerle kamuoyunun dikkatlerini üzerine çekti.

Azerbaycan'da 5 Kasım'da yapılacak 2. dönem parlamento seçimlerine katılma kararı alan Elçibey, bağımsız Azerbaycan Cumhuriyeti'nin parlamentosuna girebilmek için ilk defa milletvekilliğine adaylığını koydu.

Hayatı boyunca, Türk dünyasının birleşmesi ve kardeşliği için mücadele etti. Bu yönde "Bütün Azerbaycan Yolunda" isimli bir kitap çıkardı.

İki çocuk babası olan Ebulfez Elçibey, 22 Ağustos 2000 tarihinde 62 yaşında hayatını kaybetti.

18 Ekim Azerbaycan'ın Bağımsızlık Günü

 

 

18 Ekim Azerbaycan'ın Bağımsızlık Günü

20. yüzyılın sonunda Sovyetler Birliği'nin çöküşünün ardından, Azerbaycan halkı son yüzyılda 2. kez kendi kaderini belirleme şansı yakalayarak bağımsızlığını ilan etti. 

Bu 20. yüzyılda Azerbaycan siyasi tarihinde 2. zafer oldu.


Sovyetler Birliği içinde yaşanan gerilimlerin sonucu Azerbaycan halkının talebi ile 30 ağustos 1991 yılında Azerbaycan Ali Meclisi olağandışı toplantısında Azerbaycan Cumhuriyeti'nin Bağımsızlık Beyanı onaylandı.

Azerbaycan Ali Meclisi 18 ekim 1991 oturumunda tarihi ''Azerbaycan Cumhuriyeti Bağımsızlığı'' anayasal tasarıyı oybirliği ile onaylandı.

29 aralık 1991 yılında Azerbaycanda halkoylaması geçirilerek tek bir soru soruldu: ''Siz ''Azerbaycan Cumhuriyeti Bağımsızlığı'' anayasa tasarısını onaylıyor musunuz?''

Azerbaycan halkı Azerbaycan'ın bağımsızılığından yana oy kullandı.

Mayıs 1992'de Azerbaycan Milli Meclisi (Parlamento) Üzeyir Hacibeyov'un bestesi ve Ahmet Cavad'ın şiiri ile Azerbaycan İstiklal Marşı'nı onayladı. 

Hemen ardından, parlamento tarafından, 3 renkli ve ay yıldızlı Devlet Bayrağı ve Devlet Arması onaylandı.

18 ekim 1991 yılından itibaren Azerbaycan bağımsız ülke oldu ve bu gün Azerbaycan'da bayram olarak kutlanıyor.