TEK ADAM

  

TEK ADAM 



Ertuğrul Kalafat





Adı üstünde tek adam. 



Kendi hak ve hukukunu ön planda tutan, söylediği sözün üstüne söz tanımayan, her zaman ve zeminde her söylediği doğru hep haklı adam..



Bu nedenledir ki geçmişte AKP li dört bakan hakkında yolsuzluk iddiaları çıkıp istifa ettiği halde bu bakanlarla ilgili herhangi bir yargılama işlemi yapılamamıştır. 



Hatta eski AKP milletvekillerinden MKYK üyesi Anayasa Hukuku Profesörü Burhan Kuzu "Ben kendi arkadaşlarımı Yüce Divan'a gönderecek kadar aptal mıyım" demiştir.



Ülkede Başbakanlık müessesesini ortadan kaldırdıysanız ve hükümetin bütün yetki ve sorumluluklarını saraya devrettiyseniz yüksek yargının üyelerini kendinize yakın insanlardan seçip atadıysanız Irak ve Suriye'deki Baascı rejimden ne farkınız vardır.



Otoritenin tek elde toplandığı ülkelerde hak ve özgürlükler açısından hangi demokratik mücadeleyi verebilirsiniz. 



Sarayın istediği kadar konuşur sarayın istediği kadar yazarsınız havuz medyasının kıyısında köşesinde çalışan gazeteci ve yazarların hangisi cesurca görüşlerini ifade edebilir. 



Onların havuzunda kulaç atıyorsanız aç ve açıkta kalmazsınız, onlara muhalefet ediyorsanız gözünüzün yaşına bakmazlar, çünkü vicdan ve merhamet sadece yandaşlar için vardır yüreklerinde..



Seçim meydanlarına çıkan Sayın Cumhurbaşkanının devletin en üst makamına yükseldiği halde %100'ün Cumhurbaşkanı olmak yerine hâlâ %50 nin Cumhurbaşkanı olmayı tercih etmesi, ayrıştırıcı ve kutuplaştırıcı dil kullanması hangi inanç mezhep meşrep ve hangi gelenek törede vardır.



Mesela CHP çöp demek, çukur demek, pislik demek diyor seçim yarışına giren Ekrem İmamoğlu'na. Sen git çöpleri temizle diye bağırıp çağırıyor.



Devletin tepesinde o muhteşem güç ve kudreti elinde bulunduran bir siyasetçinin öfkesine hâkim olarak daha sakin konuşması gerekmez mi?



Şeyh Edebali, Osmancık'a ne diyordu:


"Ey Oğul, beysin bundan sonra öfke bize uysallık sana,

Güceniklik bize gönül alma sana,

Suçlamak bize katlanmak sana,

Acizlik yanılgı bize hoş görmek affetmek sana,

Ey Oğul, vaktinden önce çiçek açmaz,

En büyük zafer nefsini yenmektir."




Tek adam yönetimi Türkiye Cumhuriyeti Devleti'nin parlamenter sistemi ile hiç uyuşamadı.  



Sözde başkanlık için her şey iyi olacak, ekonomi şaha kalkacak, Türkiye tüm dünyaya kafa tutacak diyenler bile hayal kırıklığına uğradığı açıkça itiraf etmeye başladılar.



Halkımız işsizlikle ve geçim sıkıntısı ile mücadele ederken Sayın Cumhurbaşkanı "CHP, PKK demektir. 



Bunlar terör yardakçısı, Millet İttifakı'nda şeref ne gezer" gibi sözlerle gerginliği tırmandıracak ve vatandaşlarımızı birbirine düşürecek, kardeşi kardeşe düşman edecek sözlerden medet ummaya devam ediyor.




Sayın Devlet Bahçeli ve partisi ise, 'ülkenin kurtuluşu Recep Tayyip Erdoğan'ın iş başında kalmasına bağlı, parti olarak her şartta AKP'nin yanında yer almaya devam edeceğiz' diyerek beka masalına inanmamızı bekliyor bizden..




Tek adam istiyor ki ülkede seçim yapılsın ama hep ben kazanayım. 



Ben gidersem devlet yıkılır sözünü vatandaşlarımız kabul etsin, onsuz hayatın tadı olmaz. 



O olmayınca rahmet yağmurları yağmaz. 



O olmayınca yapılan ibadetler sevaba nail olmaz.



Demek istediğim odur ki tek adam olmanın da çivisi artık çıkmıştır. 



Cumhuriyet'in kuruluş felsefesine yeniden dönmekten başka çaremiz yoktur.






https://www.yenicaggazetesi.com.tr/tek-adam-51061yy.htm

Bir Kişinin İsteğine "Demokrasi" Demek Riyakârlığı!

 

 

Bir Kişinin İsteğine "Demokrasi" Demek Riyakârlığı!

 

 

Özcan Pehlivanoğlu 

 

 

Son Anayasa değişikliği ile geçilen, seçilmiş Cumhurbaşkanlığı sistemi de, demokrasiden bir adım daha uzaklaştığımızın somut göstergesi olmuştur...

 

 

  Türkiye'nin iç içe geçmiş sorunlarını anlamak için her şeyden önce uygulamalarına bakarak demokrasiden ne anladığımızı ortaya koymamız gerekir.

İnsanların kusurlarını ve yaptıkları yanlışları hemen demokrasiye yüklemek çok kolaycılıktır. 

 

Oysa demokrasinin bir suçu yoktur. Bütün kabahat uygulamayı gerçekleştiren insanlardadır. Hatırlarsanız kısa bir müddet önce Türkiye'nin tökezlemelerini, birileri çoğulcu demokratik parlamenter sisteme bulmuştu!

 

Demokrasi eğitimli, kültürlü ve karakterli toplumların işidir. Geri kalmış toplumlarda sadece adı demokrasi olan uygulamaları görürsünüz. 

 

İşin garibi de, bunları demokrasi zannedenlerin o toplumun çoğunluğunu oluşturmalarıdır.
 
 

Türkiye, İttihat ve Terakki ile Hürriyet ve İtilaf ikileminden bu yana "demokrasi" arayışındadır ama o arayıştan maalesef henüz bir sonuç alınamamıştır.

 

Son Anayasa değişikliği ile geçilen, seçilmiş Cumhurbaşkanlığı sistemi de, demokrasiden bir adım daha uzaklaştığımızın somut göstergesi olmuştur...

 

Yine toplum; demokrasi, hak, hukuk, özgür iradeye saygı diyerek daha dün yola çıkanların bugün demokrasi adına perişanlığını ibretle izlemektedir..

 

Ne kadar çok meraklı imişiz, bir kişinin ağzından dökülecek sözleri emir telakki etmeye! Yani "padişahım sen çok yaşa" riyakârlığı halen üzerimizde tüm hızıyla sürüyor.

Özlemiş insanlarımız o günleri ve bu yüzden fırsat bulunca, hemen "tek adam" sistemini aramızdan birçok kişi destekledi. Çünkü hep kendilerini padişaha "kul" olma ihtiyacında hissediyorlar.

Hâlbuki bilimle beslenen demokrasilerde; araştırmak, sorgulamak, itiraz etmek ve çözümler göstermek esas olan unsurlardır. Demek biz insan olarak tekâmül edemediğimizden demokrasi için gereken unsur ve erdemlerden yoksunuz...

 

Bizim gibi ülkelerde siyaset kendi başına bırakılmadığından devrede hep "müesses nizam" vardır. 

 

Onların kontrolündeki siyasi kadrolar daima kendilerine biat etmiş veya biat etmeye meyilli insanları etraflarında toplayarak siyaset yaparlar.

 

 Elbette bunun adı "demokrasi" olamaz! Belki literatür de, bir adı vardır ama ben bilmiyorum.

 

Demokrasilerde kolektif bir çalışma anlayışının olması gerekir. Biz buna tam uygun olmasa da  "istişare" etmek diyoruz. Ayrıca demokrasiler de, karar mekanizmalarının denetlenmesi ve çoğulcu yöntemlerle karar alınması gerekir. 

 

Biz ise "iş olsun torba dolsun" mantığı ile göstermelik uygulamalarla demokrasiyi yaşatmaya çalışıyoruz... tabii olmuyor ve bize bakıp herkes gülüyor.

 

Demokrasi adına işlenen bu ayıplar tek taraflı değil. Hem siyasetin yöneten(ler)i hem de katılımcılar bu aymazlığın tarafları...
 
 

Olmuyor değerli siyasetçiler ve siyaset yaptığını zannedenler, olmuyor!

 

Böyle yaptığınız müddetçe, ne kendinize ne de ülkenize bir faydanız oluyor! Faydanız sadece kontrolüne girdiğiniz "müesses nizam"ın adamları ile onların uluslararası efendilerine oluyor...

 

Gelin demokratik uygulamalarla demokrasiyi geliştirin. Koca koca insanlarsınız ve "padişahım çok yaşa" devrinin geçtiğini bilenlerdensiniz; eğer "riyakârlık" yapmaya devam ederseniz hep birlikte yoğun bakımda makineye bağlı vaziyette yaşayan "demokrasi"mizi el birliği ile hepten öldüreceksiniz...

 

Bu demokrasinin ölümünden de, demokratik teamüllere aykırı emir verenlerle, bu emirlere kayıtsız şartsız biat eden "riyakârlar" baş suçlu olacaktır.

 

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-pehlivanoglu/bir-kisinin-istegine-demokrasi-demek-riyak-rligi-441187m.html

Adolf Hitler, Nasıl Führer Hitler Oldu?

 

Adolf Hitler, Nasıl Führer Hitler Oldu?

 

Barış Atagün 

Bir millet çok büyük çaresizlik içindeyken eğer şanslıysa başına Atatürk gibi bir dahi gelir. Şanssızsa Hitler gibi bir diktatör gelir.

 Dünyanın en kanlı diktatörü “Hitler'i Alman halkı diktatör yaptı” desem ne dersiniz?

“Nasıl yani” dediğinizi duyar gibiyim ama gerçek bu… Hitler’i Hitler yapan Alman halkıdır.

Diktatör deyince hepimizin aklına halkın korktuğu, nefret ettiği Tiranlar gelir ama gerçek tam tersidir.

Diktatörler, normal bir siyasetçiye göre halk tarafından daha çok sevilirler. Çünkü Diktatörler büyük kaos dönemlerinde ortaya çıkarlar ve karizmaları sayesinde toplumu kendilerine “Beklenen büyük kurtarıcı” imajı yaratarak bağlarlar.

Bu durumun gelişmişlik ya da çağdaşlıkla da çok ilgisi yoktur. 20. Yüzyılda Dünyayı kana bulayan Diktatörler geri kalmış Ortadoğu’dan değil çağdaş Batı’dan çıkmıştır.

Mussolini, Stalin, Hitler, Franco çağdaş Avrupa ülkelerinin diktatörleriydiler. O zaman şu soruyu soralım.

Diktatörleri ortaya çıkaran sebep nedir? Cevap: çaresizlik.

 Bir millet çok büyük çaresizlik içindeyken eğer şanslıysa başına Atatürk gibi bir dahi gelir.Şanssızsa Hitler gibi bir diktatör gelir. 

Bu nedenle tarihte diktatörler ve dahiler nadir yetişirler. Bir milletten Atatürk’te bir kez yetişir. Hitler de…

 
Diktatörlerin genel yapısı hakkında bilgi verdikten sonra yazının başına geri dönelim. Hitler nasıl Diktatör oldu?

Hitler, 1920 lerde halkın ciddiye almadığı biriydi. Hatta bir suçluydu çünkü Münih’te başarısız bir darbe girişiminde bulundu. Hapisteyken “Mein Kampf” (Kavgam) kitabını yazdı. Kitap piyasaya çıktığında kimse ciddiye almadı. “Bir delinin saçmalıkları” diye alay edildi. Ancak alay edilen “Kavgam” kitabı Hitler iktidara geldikten sonra Nazi ideolojisinin temel kitabı oldu.

Hitler’in kaderi 1929 Dünya ekonomik buhranından sonra değişti. O güne kadar “deli, çılgın” diye dikkate alınmayan ve seçimlerde çok düşük oy alan Hitler’in coşkulu konuşmaları Alman halkının dikkatini çekmişti ve 1930 seçimlerinde vekil sayısını 12 den 107 ye çıkardı.  Hitler 1930 seçimleriyle halk desteğini arkasına almıştı. İktidarının ayak sesleri duyulmaya başlamıştı.

1932 yılında yapılan Cumhurbaşkanlığı seçiminde Hindenburg’a kaybetmiş olsa da %37 oy alarak 1. Parti olduğu için Hindenburg tarafından Şansölye olarak atandı.

Ardından Hitler’e diktatörlüğün önünü açacak Reichstag yangını çıktı. Hitler yangının suçlusu olarak Komunistleri ilan etti ve tüm Komünist örgütleri, partileri kapattı. Yangından kısa süre sonra yapılan seçimlerde %43 oy olarak iktidarını sağlamlaştırdı.

Burada bir parantez açmak istiyorum. Bazıları Mart 1933 seçimlerinin bağımsız seçimler olmadığı için Hitler’in seçimle iktidara gelmediğini iddia ederler. Evet doğrudur. Mart 1933 seçimleri silahların gölgesinde yapılmıştır ama Hitler, seçimlere girmeden önce Alman halkından %37 oy alarak Şansölye atanan bir liderdi zaten. Mart 1933 seçimlerinin bağımsız olmaması Hitler’in Alman halkından %40’a yakın oy aldığı gerçeğini değiştirmez.

1933 seçimlerinden sonra meclisi yok sayacak ve kendisini diktatörlüğe taşıyacak yetki kanununu mecliste muhalefetin desteğiyle kabul ettirdi.
 
Çünkü Hitler her şeye rağmen mecliste çoğunluğu elde edememişti ve muhalefeti yetki kanununu sadece olağanüstü durumlarda kullanacağına inandırarak meclisten geçirdi. Yetki kanunuyla Hitler artık tek başına yasa çıkarma yetkisine sahipti.

Yetki kanunuyla devlet yönetimini tek başına ele geçirdikten sonra yaptığı reformları referandum yaparak Alman halkına onaylattı. Almanların %92’si Hitler'in kararlarını doğru buldu.

Alman halkı sadece Hitler’in kararlarına %92 ile destek vermedi. 1934 yılında Hindenburg'un ölümünden sonra Cumhurbaşkanlığıyla Şansölyeliği birleştirip Führer olma yasasını Alman halkına sordu. Almanların %89,93’ü Hitler'in “Führer” olmasını kabul etti.

Kısacası Hitler, Alman halkının milli iradesiyle “Führer” oldu. Çünkü halk fakirdi. Demokrasiden, hukuktan önce iş ekmek istiyordu ve Hitler’in büyük vaatleri Alman halkına umut veriyordu.

Almanlar Hitler'in bir çılgın olduğunu, hukukla demokrasiyle alakası olmadığını biliyorlardı. Bile bile oy verdiler. “Bizi refaha anca Hitler gibi bir çılgın ulaştırır” diyorlardı.
 
Hitler, Führerliğini ilan ettikten sonra Almanların %84’ü ya NSDAP (NAZI) partisine üye oldu. Ya NAZI partisini destekleyen sivil toplum kuruluşlarında görev aldı ya NAZI ideolojisinin taraftarı oldu.

Nasyonal Sosyalizm ideolojisiyle yetişen bir gençlik yaratıldı, muhalefet susturuldu. Hitler muhalifleri dışında Almanlara hayat mükemmeldi.

Gerçekte Hitler kendilerini zengin yapmamıştı ama fabrikalarda, yol çalışmalarında köle gibi çalışmak bile kendilerini mutlu ediyordu. Çünkü Hitler öncesi işsizlik %30’un üstündeydi.

Halk, her zaman Hitler öncesi dönemi hatırlayarak Hitler'e destek verdi. Onu bir kurtarıcı olarak görüyorlardı. Alman ordusu Normandiya'da bozguna uğrarken Almanlar kazanacaklarından emin bir şekilde tatillerini yapıyorlardı.

Hitler’in Almanların gözünde milli bir kahraman gibi görülmesinin nedenlerinden biri de Hitler’i “halkın adamı”  olarak görmeleriydi. Çünkü Hitler kendini böyle gösteriyordu.

Özellikle iktidarının ilk yıllarında işçi sınıfının desteğini almak için işçilerin arasında konuşmalar yaparak kendisinin de bir zamanlar fakir olduğunu söylüyordu. Gerçekte ise Hitler hayatı boyunca fakir bir işçi olmamıştı.

Alman halkı çaresizlik içinde yaşadığı bir dönemde Hitler’i kurtarıcı olarak gördü. Ona sahip olmadığı vasıflar yükledi.

Gerçekte Hitler bu vasıfların hiçbirine sahip değildi. Cahil, eğitimsiz, derin düşünme yeteneğinden yoksun biriydi. Askerlik konusunda ise hiç bilgisi yoktu.  Askerlik geçmişi sadece 1. Dünya savaşında Alman ordusunda onbaşılıktan ibaretti. En büyük yeteneği hatiplikti.

Sonuçta ne oldu?

Almanların ölümüne taptığı Hitler, 2. Dünya savaşı sonunda esir alınmamak için bir sığınakta intihar edip Almanlara ihanet etti. Savaşın faturasını ise Alman halkı ödedi.

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/baris-atagun/adolf-hitler-nasil-fuhrer-hitler-oldu-440705m.html