UMUTSUZ DURUM YOKTUR

 

 

 

UMUTSUZ DURUM YOKTUR

 

Prof. Dr. Cihan Dura

 

 

Atatürk diyor ki, “biz Cumhuriyet rejimine uzun bir süreç sonunda, birçok aşamadan geçerek ulaştık. Amasya Genelgesi, Erzurum Kongresi, Sivas Kongresi, Misakı Millî, Büyük Millet Meclisi’nin açılması, Halkçılık Programı, 1921 Anayasası, saltanatın kaldırılması bu sürecin başlıca aşamalarıdır.”

 

 

Sayılan aşamalardan belki de en kritik olanı Büyük Millet Meclisi’nin açılmasıdır.

 

 

Acaba Atatürk 23 Nisan 1920’ye doğru hangi duygu ve düşünceler içindeydi? Ataname’de anlatıyor:

 

 

● Tarih 16 Mart 1920… İtilaf Devletleri 13 Kasım 1918’den beri 16 aydır fiilen işgal altında bulundurdukları İstanbul’u resmen işgal ettiler. Dört gün sonra Mebuslar Meclisi’ni bastılar. Meclis’in saldırıya uğradığı gün ülkenin genel manzarasına bakarsak, gözlerimize çarpan şudur:

 

 

İzmir’e çıkarılmış olan Yunan ordusu, Reddi İlhak Cemiyeti’nin vatanseverce rehberliğiyle vücuda getirilmiş olan bir cephenin karşısında bulundu. Diğer taraftan halife ve padişah orduları da ülkenin şurasına, burasına çıkarılmış, Ankara’yı taarruz hedefi seçmiş bulunuyordu. Bu halife kuvvetlerinden başka ülkenin her tarafında İngiliz hafiyeleri ile beraber elinde fetvayı şerif bulunan halife ve padişahın memurları, casusları dolaşıyordu. 

 

 

 

Ve yine bunlar milletimizi mahvetmek istiyor, mahvedebilmek için de en kuvvetli silah olarak inkârı, aldatmayı ve halkı ayağa kaldırabilmeyi kolluyorlardı. Ben çok üzgün bir halde İstanbul’da bulunan, İstanbul’da toplanmış olan ve dağılmış bulunan, hakarete uğramış olan insanları uzaktan gözlüyordum. Fakat onların bir araya gelmesi ve tekrar iş görebilecek yetenek gösterebilmeleri zor, hatta imkânsız görünüyordu.

 

 

İstanbul’a artık büsbütün kement vurulmuş, millet ve ülke başsız kalmıştı. Düşünüyordum, şahsımda hiçbir yasal yetki yoktu. Ülkeyi ve milleti o kadar çökmüş bir halde görüyordum ki, bu manzara karşısında mutlaka hareket etmek lazımdı ve öyle yaptım. Vuku bulan girişimim; Ankara’da millî bir meclis toplamak ve milleti yeniden ve geniş yetkilerle vekil seçmeye davet etmek oldu. Millet bu davete büyük bir aciliyetle derhal icabet etti. Daha geniş sıfat ve yetkiyle seçilen milletvekilleri 1920 Nisan ortalarında Ankara’da toplanmaya başladı.

 

 

Ancak ülke geniş, ulaşım araçları sınırlıydı. Vekillerin gelmesi gecikiyor, bu gecikme bana azap veriyordu. Bu azap içinde mesai arkadaşlarımla gece gündüz dinlenmeden çalışarak duruma ait çareleri düşünüp uygulamakla meşgul oluyordum.

 

 

● O sıralarda içerde halkın düşüncelerini zehirlemek, dışarda dünya kamuoyunu bulandırmak maksadıyla çalışanların kullandıkları araçlardan biri de doğrudan doğruya benim şahsiyetimdi. Ülkemizdeki ulusal heyecanı, hak ve bağımsızlığı savunma uğrunda gösterilen hayati yeteneği inkâr için bu kimseler, bütün saldırılarını bana yöneltiyorlardı. Gerek millete ve gerek İstanbul’daki hükümete resmen diyorlardı ki: “Mustafa Kemal’i tanımayınız; Mustafa Kemal’e emniyet ve itimat etmeyiniz. İtilaf devletlerinin Türkiye’ye karşı gösterdiği şiddet, onun yüzündendir.” Onlar böyle söylüyorlar ve ben bertaraf edildiğim takdirde, millet ve ülkenin dışardan her türlü dostluğu ve iyiliği göreceğini ileri sürüyor, kamuoyunu bu şekilde aldatmaya çalışıyorlardı.

 

 

Ben bu girişimde ne kadar zehirli, fakat ustaca bir kasıt olduğunu bütün açıklığıyla görüyordum. Ancak milletimin üstüne konan baskı ve tutsaklık yükünün, benim yüzümden ileri geldiğini düşünebileceklerin olduğunu zaman zaman düşündükçe, kalbimin pek derin üzüntülerle çarptığını hissediyordum. Hem kendimi bu üzüntüden kurtarmak hem de böyle düşünebilecek kimseleri vehimden kurtarmak için, o güne kadar meydana getirilen tarihî durumun ve bu durumun o günden sonraki safhalarına ait sorumluluğu diğer bir arkadaşa bırakarak bir köşeye çekilip unutulmanın ve inzivaya çekilmenin uygun olacağını düşündüm. Bu düşüncemi, o zamanlar yakınımda bulunan çalışma arkadaşlarımın hepsine açık ve kesin bir dille bildirdim. Fakat arkadaşlarım, böyle bir hareketin düşman niyetlerini ve arzusunu artırmaktan başka sonuç vermeyeceğini söylediler. Diğer yandan iç isyan ateşi Ankara kapılarına kadar yaklaşmakta idi. Durumun ağırlığı, sorumluluğun büyüklüğü, insanı dehşete düşürücü bir mahiyette idi.

 

 

● Arkadaşlarımın içtenliğine, milletimin azim ve imanına, düşmanlarımızı er geç aczi itirafa mecbur edeceği hakkındaki kesin kanaatime ve Allah’ın yardımına dayanarak, eskisi gibi sonuna kadar millî mücadelemizin şahsıma yüklediği namus ve vicdan görevini yerine getirmekte devama karar verdim. Ve artık genel harekâtın yasal bir şekilde yürütülmesine başlama gününün daha ziyade ertelemeye de müsaadesi kalmadığından, 1920 yılı Nisan’ının 23’üncü günü Meclis’in açılması uygun görüldü.

 

 

İşte 23 Nisan Cuma günü, öğleden sonra yaklaşık saat ikide Meclis binasının kapısından girerken, günlerden ve gecelerden beri bütün varlığımı işgal eden bu düşünce ve duygulara boğulmuş bulunuyordum. İçeriye girip Meclis salonunu dolduran milletvekillerinin güvenli ve itimatlı bakışlarla bana dönmüş olduklarını gördüğüm zaman, girişimlerimizin milletin emellerine bütünüyle uygun olduğunu bir kere daha anladım. Ve artık benimle fikir ve emelde ortak milletin fikir ve emelini temsil eden bu kadar arkadaşla birlikte çalışacağımdan dolayı büyük bir mutluluk duydum. [ATANAME / Meclisi Mebusan: 6-13; Cumhuriyet’e Geçiş: 6-7]

 

 

Yunan ordusu İzmir’e çıkarılmış, İstanbul’a kement vurulmuş, millet ve ülke başsız. İngiliz hafiyeleri ile halife ve padişah memur ve orduları, casusları, Ankara’ya taarruza geçmiş. İç isyan ateşi Ankara kapılarına dayanmış. Durum ağır, sorumluluk büyüktür. 

 

 

Atatürk bir iç muhasebeye yönelir. Şuna inanmıştır ki, hedef aslında doğrudan doğruya onun şahsiyetidir. Saldırılar ona yöneltilmiştir. Bütün bu girişimlerde bir kasıt olduğu, milletin üzerindeki ağır baskının kendisi yüzünden ileri geldiği sonucuna varır. Böyle düşünebilecek kimseleri vehimden kurtarmak için, sorumluluğu bir arkadaşına bırakmanın uygun olacağını düşünür. Niyetini çalışma arkadaşlarına açar. Ancak arkadaşları karşı çıkmıştır. 

 

 

Durumu yeniden gözden geçirir: Arkadaşları samimîdir. Millet azimli ve inançlıdır. Allah yardım edecektir. Düşmanlar er geç yenilecektir. Bunun üzerine yüklenmiş olduğu namus ve vicdan görevine devam etmeye karar verir. Kararını uygulamaya koymaz. Yeniden bir durum muhakemesi yapar, durumun umutsuz olmadığını görür.

 

Umutsuz durum yoktur, umutsuz insan vardır. Ben hayatta hiçbir zaman umutsuz olmadım. 

 

 

Atatürk bu büyük sözü 23 Nisan 1923 öncesi yaşadığı, bu ve benzeri ateş çemberleri içinden geçtiği deneyimlerinin sonucu olarak söylemiş olmalıdır.

 

http://www.cihandura.com/tr/makale/UMUTSUZ_DURUM_YOKTUR

Misak-ı Millî ve Kerkük

 

Misak-ı Millî ve Kerkük

 

Nefi Demirci

 

“Kerkük” bir şehir midir? Topraklarında yaşayan toplumun kimliğini, geleneğini, kültürünü ifade eden bir simge midir? Sayın ağabeyimiz Sami Yavrucuk beyefendi, Orkun dergisinde yayınlanan yazılarımızdan Kerkük’ü daha yakından tanıma imkânı bulduklarını söylemektedirler. İltifatlarınıza, takdirlerinize teşekkür eder, sabah işlerine gittiklerinde bugün Türk için Türk dünyası için ne yapabilirim, gayreti, düşüncesi içinde olan, bana merhum Türkeş Beğ gibi Neficim diye hitap eden, can dostum ülküdaşım Sami Ağabey, Kerkük’ün Kürt olduğunu iddia etmektedirler. Hem de siyasilerimizin gözleri önünde. Halbuki:

Kerkük Misak-ı Millî sınırları içerisindedir, Kerkük Türk’tür, bütün Türk toprakları gibi sonsuza kadar da Türk kalacaktır.

Kerkük, Kerküklüler için tarifi mümkün olmayan mânevî değerde, güzellikte bir “ŞEY”dir, sudur, havadır, topraktır. Geleneğini, kültürünü, toplumunu, düşüncesini, benliğini ifade eder. “Men Kerküklüyüm” deyince ben Türk’üm, ata topraklarında Türk doğdum, Türk kalacağım, benim olan topraklarımda Türk olarak öleceğim demektir.

Kürtlerin, bizimdir diye iddia ettikleri, Kürdistan dedikleri diyarları gezin, araştırma yapın, bir tek yazı, üzerinde Kürtçe yazılı bir tek “Mezar” taşını göremezsiniz, Kerkük ve 3 milyon Türk’ün yaşadığı yerler, kimliklerini ortaya koyan sayısız örneklerle doludur.

Neden millî, yani Türk milletinin bir parçası olarak millî sınırlarımız içine alındı, alınmış? Sınırlarımız içinde olduğu, uzun tartışmalardan sonra kabul edildi, hem de bir “ahit” name (Misak-ı Millî) ile. Çünkü:

Osmanlı Devleti de o bölgelerin Türk toprakları olduğunu biliyordu, kayıtlarda öyle geçiyordu. FUZULÎ gibi birçok Türk’ün yetiştiği yerlerdi oraları.

İşte son Sadrazam Damat Ferit Paşa “âmâlini, ef’alini” eleştirecek durumda değilim, ama beni çok düşündüren 23 Haziran 1919’da Paris Barış Konferansı’na sunduğu 11 maddelik muhtırada, ki buna “Mudafaaname” denilmekte, Kerkük’ün millî sınırlarımız içinde olması gerektiğini bildirmiş. Muhtıranın 2. maddesinde: “Bir Türk vatanı tesisi labüddur”, dendikten sonra, “bunun hududu garben Gümülcine livası dahil olmak üzere ............ cenuben hudut Türk-Arap hattı fasil-i millîsi olan KERKÜK, Resulayn ve Halep’ten geçerek Lazkiye’nin şimalinde bulunan İbni Hani buradan da Bahri Sefid’e mülâki olacaktır. Bu hudut dahilinde kalan arazi paytaht-i saltanatı teşkil eden İstanbul ile beraber Wilson prensiplerine müsteniden TÜRK hâkimiyet-i millîyesi vatanı olacaktır” yazılmakta.

Türk olan Kerkük’ün, Osmanlı’nın Türk olmayan kayıp veya feragat edilen geniş toprakları içinde değil, kurulacak, tesis edilecek, Türk vatanı içinde olması gerektiğ ini bildirmeleri, 1924 ilk Kerkük katliamında, İngilizlerin dağıttığı bildirilerin Türkçe oluşu da, Kerkük’ün Türklüğünün kanıtlarından biridir.

17 Şubat 1920’de Osmanlı’nın son Meclis-i Mebusanı oy birliği ile 6 maddelik Misak-ı Millî’yi, “Hattı mütareke dahil ve haricinde” ki Türklerle meskûn toprakları bölünmez bir bütün olarak kabul etmiş, Arap topraklarından, bağımsız bir “TÜRKİYE” için feragat edeceğini dünyaya ilân etmiştir. Ulu önder Atatürk, Türklerle meskûn Türk topraklarını içine alan, bağımsız, millî bir Türk devletinin sınırlarını 1907’lerde tasarlamış, hattâ tespit etmiş, Kerkük’ü o günden beri millî sınırlarımız içine almış, Musul’u millî sınırlarımız içinde kabul etmiş.

23 Temmuz - 7 Ağustos 1919 Erzurum, 4-11 Eylül Sivas kongrelerinde Türk millî sınırları Atatürk’ün 1907’de düşündüğü ve tasarladığı şekilde tespit edilmiş, kongreye katılanlar tarafından da kabul edilmiştir. 24 Nisan 1920 B.M.M.’sinde Atatürk “Millet bütün maksatlarında maddî ve hakiki düşüncelerinde ve ancak kuvvet ve kudretiyle temin edeceği hususlar üzerinde kendine yeni bir sınır çizmek üzere idi. İşte kongre bu sınırı çizmiştir, bir millî sınır çizmiştir........ vatanımızın sınırı olacak bu sınır: Doğu sınırına elviyei selaseyi dahil ederek tasavvur (Kars, Ardahan, Batum) buyurunuz. Batı sınırı Edirne’den bildiğimiz gibi geçiyor. En büyük değişiklik güney sınırında olmuştur. Güney sınırı İskenderun güneyinde başlar, Halep’le Katma arasında Cerablus köprüsünde biten bir hat ve doğu parçasında da Musul vilâyeti, Süleymaniye ve Kerkük havalisi ve bu iki bölgeyi yekdiğerine kalbeden hat. Efendiler, bu sınır sırf askerî düşünceler ile çizilmiş bir sınır değildir, millî sınırdır. Millî sınır olmak üzere tespit edilmiştir. Fakat bu sınır dahilinde tasavvur edilmesin ki, İslâmî unsurlardan yalnız bir cins millet vardır. Bu sınır dahilinde Türk vardır, Çerkes vardır ve başka İslâmî unsurlar vardır........” diyordu.

Bugünkü sınırımız Atatürk’ün plânladığı, ortaya koyduğu sınır yerine dağlardan, nehirlerden ve Türk bölgelerini dışarıda bırakan İngilizlerin isteği, dayatması doğrultusunda çizilen bir sınırdır.

Atatürk, 19 Mayıs ve 21 Ocak 1920’de iki taslak hâlinde hazırladığı Müdafaa-i Hukuk Cemiyetinin programı ve Misak-ı Millî taslağını Osmanlı Devleti’nin Meclis-i Mebusanı’na göndermişti. Taslağın 1.ci maddesinde: “Osmanlı Devleti ile İtilâf Devletleri arasında 30 Ekim 1918 tarihli mütarekenin yapılması sırasında sınırlarımız dahilinde kalan topraklar her noktada İslâm çoğunluğuyla meskûndur. Bu hayat-i umumiye Osmanlı memleketlerini teşkil eder ve fiillî ve hükmî hiçbir sebeple ayrılma kabul etmez, bölünmez bir bütündür. Arap memleketlerinin gelecekte alacağı şekil ve tayin hakkı Arap kavmine aittir”.

Son Osmanlı Meclis-i Mebusanı 17 Şubat 1920’de Atatürk’ün önerileri doğrultusunda oy birliği ile 6 maddelik Ahitnameyi “haricinde” kelimesini ilâve ederek kabul eder.

Mütareke imzalandığı gün Kerkük ve Türk topraklarının bir kısmı İngiliz kuvvetleri tarafından işgal edilmişti. Atatürk’ün hazırlattığı taslakta mütarekenin imzalandığı günkü hattı, sınır olarak kabul etmiş olacaklar ki, Misak-ı Millînin 1.ci maddesinde geçen “mütareke hattı dahili ve haricinde, dinen, ırk’en, emel’en bir olanlar ayrılma kabul etmez bir bütündür”. (Haricinde), yani hattın dışında kalanların neden alındığını Rauf Beye sormuşlar, Rauf Beyin verdiği cevap: (Ahitte esas milliyettir, mütareke sınırı, bu milliyetler sınırını genel olarak göstermek vesilesiyle zikir olunmuştur. Bu şekide Türk olan SÜLEYMANİYE VE KERKÜK’te iddiamıza dahil oluyor, herkesin fikri bu merkezde olduğundan, fazla ısrarı münasip görmedik. Mütareke sınırına dair bir kayıt yoktur)

Kerkük’ü Kürdistan denilen uydurma topraklara dahil etmek isteyenlere Kerkük’ün Türklüğünün önemli bir kanıtı daha.

Misak-ı Millî 18 Temmuz 1920’de Ankara’da BMM.’sinde aynen kabul edilir. Bazı tarihçilerin, yazarların, meclis tarafından Ahitnamenin kabulünden sonra gerçekleşmesi için YEMİN edildiği rivayet edilmekte. Tartışma konusu ve bazı yazarlar tarafından yemin edilmediği her ne kadar söylenmekte ise de, BMM.’sinin 5 Mart 1923 dördüncü celsesinde Ali Şükrü Bey, konuşmasında ....... bendenizin bildiği millete karşı ahkâmına “ahit ve yemin” ettiğimiz Misak-ı Millî de bir hudutta vardır, demektedir. Yani yemin edilmiştir.

Musul-Kerkük bugünlerde tartışma konusu, 80 yıl sonra, güneydoğu sınırlarımızın tartışıldığı gibi.

27 Şubat 1922’de (1338) B.M.M.’sinde: Hüseyin Rauf Bey konuşmasında: “Musul meselesi vilâyat-ı şarkiye meselesidir, vilâyat-ı şarkiye tehlikeye düşerse Türkiye tehlikeye düşer. 80 yıl önce konulan bu teşhisin ne kadar doğru olduğunu bugün, Musul vilâyetinin (Musul, Kerkük, Erbil, Süleymaniye), yani coğrafî Kuzey Irak’ın bugünkü durumu karşısında yarattığı tehlikenin vatanımıza yansımadığını kimse inkâr edemez, görmezlikten gelemez, gelenler, Türk topraklarına yan bakanlardır, emelleri vardır, Abdullah Öcalan gibi kişilerdir.

Kimler yemin etmiş, vatanın, Türk yurdunun, Türk topraklarının bölünmez bütünlüğünün korunmasına, İsmet Paşa, Kâzım Karabekir Paşa, Mustafa Kemal Paşalar acaba yemin etmişler midir? Eminim Misak-ı Millî sınırları içindeki topraklarımızın bölünmez bütünlüğünün bugünkü tartışmaları bu ulu büyüklerimizin kemiklerini sızlatmaktadır, hele Atatürk, yeniden Samsun’a çıkma hazırlığı içinde midir? Anıtkabirinde Türk’ün asil kanını taşıyan gençleri yeniden Kuvay-i Millîye ruhu altında toplanmaya çağırıyor mu?

Sayın Genelkurmay Başkanım, ben de Türkmenim.... bir Kürt Devleti kurulacak olursa doğrudan müdahale edeceğimizi bilmenizi isterim, Wolfowitz’i uyarmanız, Türkmen nüfusunun Türkiye için çok önemli olduğunu belirten demeçleriniz Türkmenleri sevindirmiş, güvenlerini artırmıştır, SAMİ Beyler gibi Türklük şuuru ile kalbi dolu olanları ferahlatmıştır.

Sayın Paşam 27 Şubat 1922 yılında ilham kaynağımız, Mustafa Kemal Paşa hazretleri B.M.M.’si kürsüsünde: “Bugün suhuletle anlayabiliriz ki, MUSUL’u vermemekte ısrar ederek muharebeye dahil oluruz. Binaenaleyh MUSUL meselesini bir seneye kadar hâlletmek üzere tâlik edip sulha geçmek ve muharebeyi kabul etmemek kabil midir?... Fakat lüzum görürseniz bugünden Musul meselesini müspet veya menfî bir surette hâllederiz, menfaatimiz bunu iktiza ediyor buna karar verirsiniz, son kararınızı verirsiniz.... Efendiler arazi meselesi ve hudut meselesi Misak-ı Millî’nin malûm-i âliniz birinci maddesinin daireyi şümulüdür, Misak-ı Millî şu hat bu hat diye hiçbir vakit hudut çizmemiştir, o hududu çizen şey MİLLETİN MENFAATI VE HEYETİ CELİLENİN İSABETLİ KARARIDIR........ Musul meselesinin hâllini muharebeye girmemek için bir sonraya talik etmek demek ondan sarfı nazar etmek demek değildir. Belki bunun istihsalî için daha kuvvetli olabileceğimiz bir zamana intizardır. Bugün sulh yaparız, bir ay sonra iki ay sonra Musul meselesini hâlletmek için kıyam ederiz..... (T.B.M.M. Gizli celse zabıtları. cilt-3.)

Atatürk, “Türk milletinin menfaati, vatanın bölünmez bütünlüğü, Musul meselesini hâlletmek için kuvvetli olduğumuz, zaman ve zemin elverişli olduğunda KİYAM ederiz, ondan SARF-I NAZAR etmiş değiliz” diyordu. Sayın Paşam durumu değerlendiren bu demeciniz gaflet içinde olan bazı siyasîlerimizi ümit ederim uyandırmıştır.

Kıyam günüdür, millî menfaatlerimizi, kimliğimizi, dilimizi, Kerkük’ü, Türklüğü koruma günüdür.

Daha önce kaçırılan fırsatlar bu defa kaçırılmasın ve uygulanan, uzağı görmeyen politikalar artık terk edilsin. ŞANLI ORDUMUN dirayeti sayesinde kaçırılmayacaktır. Kaçırıldığında Kürt Devleti’ne fırsat doğar, Güneydoğumuzun geleceği karanlık olur ve bütün Türk dünyası bundan zarar görür, Kerkük kayba uğrar, Misak-ı Millî bir defa daha kâğıt üzerinde bekler.

KAYNAKLAR

1- T.B.M.M. Gizli Celse Zabıtları cilt: 1, 2, 3, 4.

2- Kurtuluş Savaşı’nda Kürt Politikası. Doğu Perinçek.

3- İdealden Gerçeğe. Mustafa Budak.

4- Her Yönüyle Kürt Dosyası. Prof. Dr. Abdulhalûk Çay.

5- Nutuk. Cilt: 1, 2, 3. 

 

 

http://www.kavgamiz.com/orkun/misak-i-milli-ve-kerkuk-y734.html 

ÇÖZÜM AKP’DE DEĞİLDİR

 

 

ÇÖZÜM AKP’DE DEĞİLDİR

 

Mehmet SAYIN

Bugün ülkemizin yaşadığı ağır sorunların hiçbirinin çözümü AKP’de değildir;

Çünkü AKP çözümün değil bizzat sorunun kaynağıdır;

Yani bütün sorunların.

Çünkü 15 yıldır ülkemizi yöneten onlardır ve yönetim yetkisi olduğu gibi sorumluluğu da onlarındır. 

Bence bağırıp çağırarak veya laf kalabalığına boğarak sorunların çözüleceğini zannetmek bile akıl dışıdır.

Bugünkü sorunların ana kaynağı onların ürettikleri politikaların yanlış lığından kaynaklanmaktadır.

Bu zaten kimsenin inkar edemeyeceği bir gerçektir.

Ama bence en büyük yanlışlıkları kullandıkları siyaset enstrümanlarının ve siyaset dillerinin yanlışlığıdır.

Onlar siyaseti yapabilmek için “bütün siyasetçilerde olduğu gibi seçmen kitlelerini arkalarında tutmak istiyorlar;

Bu en tabii haklarıdır tabii;

Ama yanlış olan bu değildir;

Yanlış olan şey siyaset dillerinin ta kendisidir.

Onlar kendi seçmenlerini arkalarında tutabilmek için siyaset dillerini “bilerek ve isteyerek” sertleştiriyorlar.

Kendi seçmenleri onlara göre milli iradedir onlara oy vermeyenlerin ise adlarını bile anmıyorlar, anmamakla da kalmıyorlar onları baskı altında tutabilmek için “sadece onların oy verdikleri partileri değil” kendilerine oy vermeyen vatandaşları da alenen aşağılıyor ve küçümsüyorlar.

Evet bu yolla arkanızdaki seçmenlerin saflarını sıklaştırabilirsiniz ama aynı zamanda size oy vermeyen “potansiyel seçmenlerinizi” de kendinize düşman haline getirirsiniz.

Bugün Türkiye’de olan aynen budur. İnsanlar birbirine karşı kutuplaşmakta ve adeta çatışmaya itilmektedir.

Bilinmelidir ki bu yol doğru yol değildir ve sonuçta ülkemize sadece hüsran “ve hatta“ felaket getirir.

Bana göre Türk milliyetçileri için de AKP ile yol arkadaşlığı yapmak çözüm değil hüsrandır .

Peki çözüm nerededir;

Onu da söyleyeceğim ;

Çözüm 1. TBMM’nin ruhunu yeniden diriltmektedir.

O ruhun adı da Kuvva-i Milliyedir;

Yani vatan ortak paydasında ülkesini seven herkesin “bir müddet için“ aralarındaki düşünce farklılıklarını düşünmeksizin bir araya gelmesindedir çözüm.

Peki bunu AKP yapabilir mi?

Bence yapamaz;

Ama çözümün içinde AKP’ye oy veren vatandaşlar pekala olabilir onlar da “tıpkı muhalefete oy veren insanlarımız gibi” milli iradenin ta kendisidirler ve seçmen iradesi de kimsenin babasının malı değildir.

Burada bahsettiğim şey her vatansever insanın elini “hatta gövdesini de” taşın altına koymasıdır.

Peki bu yapılabilir mi;

Neden olmasın yapılabilir tabii ve bunu yapmak da milli görevdir.

http://www.ulkucukadro.com/2017/11/cozum-akpde-degildir/