Milli Refleksler Nasıl Yumuşar?

 

 

Milli Refleksler Nasıl Yumuşar?

 

Özcan Yeniçeri

 

 

Bir yandan midesel faaliyetler için zihinsel faaliyetler durdurulur diğer yandan iyi yaşamanın baş düşmanı olarak milli, sınırlayıcı ve yerel değerler suçlanır.

 İnsanların davranışlarında uyulacak ölçü ve kuralların kaybolması, onları, yönlendirilmeye uygun hale sokar.

Davranış ve ilişkilerdeki ölçü ve kural kaybı bireylerin ufkunun hem aşırı bir biçimde genişletilmesine hem de aşırı bir daralmaya neden olabilir. Her iki durum da anomi ve yabancılaşma yaratır.

Kırmız çizgileri olmayan, inancı sarsılmış bireyler çok daha kolay yönetilirler.

Seçeceği ya da yöneleceği değerler konusunda ölçü ve ilkeyi kaybedenler her anlamda tereddüt illetinin girdabına düşerler. 

Tereddüt içinde olan toplumun bireyleri de kullanılmaya uygun haldedir.  

Bu tür toplumlarda insanların milli filtreleri ya yoktur ya da yeterince etkili değildir. 

Bu insanların tercihlerini kimliklerinden kaynaklanan özellikleri yönetmez.

Bu durum, küresel yönlendiriciler için bulunmaz bir fırsattır. Onlar da derhal geleneksel ve süreklilik arz eden sosyokültürel milli/yerel kıvamındaki değerleri devre dışı bırakarak bu değerlerin yerine geçici değerler ikame ederler.

Küresel bağlamda milli kültürlerin popüler kültür karşısında her geçen gün mevzi kaybetmesi, bu devasa gayretlerin sonucudur.

Yine klasik ve sürekli milli heyecan yaratan değerlerin yerine geçici ve uçucu heyecan üreten süreçler de bu bağlamda devreye sokulur. 

Genellikle sözü edilen popüler değerler ya da geçici heyecanlar popüler sanatçılar vasıtasıyla küresel kitlelere sunulur.

Amaç müsait insanı ortaya çıkarmaktır. 

Bunun yolu da gün bulup gün yiyen, günlük sevip günlük terk eden, güncel inanç sahibi kimliklilerin popüler mekanizmalar tarafından yüceltilmesidir.

Bu tür bir kimlik hiç bir değere kesinlik, keskinlik, süreklilik atfetmez. 

Her an elden çıkarılabilir değerler edinir. 

Esas olan her devrin ve her dönemin adamı olmaktır. 

Kullanıma müsait insan tipi böyle oluşur.

Sınırları yıkmak!

Pepsi’nin sözcüsü KEN Ross, “Alkolsüz içki satışında heyecana ihtiyaç vardır”  diyerek hiç kimsenin Michael Jackson kadar heyecan yaratamayacağını iddia etmektedir.

Los Angeles’li TV yapımcısı ve yazar Bridget Byrne de asıl sırrın sanatçının özenle hazırlanmış görünüşünde olduğunu söylemektedir:  “Ne genç ne yaşlı, ne siyah ne beyaz, ne erkek, ne kadın... pazarlama için kusursuz logo”. 

 

Bu durum pazarlama açısından kusursuzluk yaratırken milli ve yerel algılardaki erkeklik/kadınlık, siyahlık/beyazlık, gençlik/yaşlılık arasındaki sınırı da yıkmaktadır.

Sınırsızlık aynı zamanda sinirsizlik de getirir. 

Yani asabiyet şuuru yıkar.

Böylece her şeye aç ve açık bir kimlik ön plana çıkar. 

O artık ne odur ne de budur yerine göre hem odur hem de budur.

Böylece bir anlamda eylem ile söylem, karşıtlık ile yandaşlık, ihanet ve vatanseverlik arasındaki duvarlar da yıkılmış olur. 

Bu durumun kalıplaşması kesinlik, açıklık ve direkt ilişkilerde sorunlar yaratır.

Bireyler böylece karşı olduklarını sandıkları birçok değeri kendi bünyelerinde ya da midelerinde konuk etmekte sakınca görmezler.


İdeallerini yiyerek tatmin olanlar!

Yerel ve milli kimlikten kaynaklanan direncin kırılmasında tüketim odaklı yönlendirmeler büyük başarı sağlar. 

 

Bir yandan midesel faaliyetler için zihinsel faaliyetler durdurulur diğer yandan iyi yaşamanın baş düşmanı olarak milli, sınırlayıcı ve yerel değerler suçlanır.

Kitlelere, kendi ideallerini yiyerek ancak tatmin olabilecekleri propaganda edilir.

Bu durumda tüketici odaklı hareket popüler kültürün ideolojik arka planına yerleşir, popüler kültür de kitle tüketimini özendirir. 

İnsanlar ideallerini yiyerek tatmin olan Frankeştaynlara döner.

Sosyal mimari profesörü Perlmutter’in “aşırı ulusal ve hatta milliyetçi” kültürün ilacı olarak uluslar üstü rock festivalleri gibi yollarla “kültürel olayların evrenselleştirilmesi”ni önermesi bu bağlamda anlamsız değildir.

Bu süreç Türkiye’de milli reflekslerin nasıl yumuşatıldığını izah eder niteliktedir.

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/milli-refleksler-nasil-yumusar-441151m.html 
 

ABD “Tanrı'nın Devleti” midir?

 

ABD “Tanrı'nın Devleti” midir?

 

Özcan Yeniçeri 

Bu geleneğe göre Amerikalılar Tanrı tarafından seçilmiş ve kutsanmış bir halktır. Dolayısıyla Tanrı tarafından vahşi milletlere uygarlık modeli oluşturmakla görevlendirilmiştir. 

 ABD’nin merhametsiz, zalim ve insanlık dışı yüzü II. Dünya Savaşı sırasında Japonya’ya attığı iki atom bombasıyla somutlaşmıştır.
 
İnsanlık tarihinde ilk kez insanlığa karşı atom bombasını kullanan ve bir bombayla yüz bini aşkın insanı katleden bir zihniyet söz konusudur.

 Dolar her şeyin ölçüsüdür (!)

Bugünlerde Türkiye’ye dolar üzerinden saldıran ABD için güç her şeyin ölçütüdür. Bu bağlamda ABD’nin kozmokrat yöneticilerinin zihinsel alt yapısının ve ABD tarihinin iyi okunması gerekmektedir.

Amerika’nın sosyalizm sonrası hiçbir insani ve ahlaki ilke gözetmeden her anlamda arzı denetim altına alma faaliyetleri bütün dünyada yeni bekleyişe ve aynı ölçüde endişelere neden olmuştur.

Bugün dünyada güçle hak, bedenle ruh, maddeyle maneviyat, manevi otoriteyle siyasi otorite arasında sürekli bir denge arayışının hızlanmasının bir nedeni de budur.

Tek küresel güç olarak dünyaya meydan okuyan Amerika’nın yöneticileri bu ülkenin bir çeşit “Tanrı devleti” olduğuna inanmaktadır.
 
1999 yılında, Newseek dergisi tarafından yapılan bir kamuoyu yoklamasında Amerikalıların yüzde 40’ı, yani yüz milyondan fazla kişi “dünyanın İncil’de belirtildiği gibi İsa Mesih ile Deccal arasında gerçekleşecek bir savaşta son bulacağına inanmaktadır” (M. Albright: 2007;145).

Başkan Bush bir zamanlar yıldızların ötesinden dünyayı özgürleştirme görevi aldığını söylemiştir. Birilerinin sandığı gibi bu durum yalnızca Neoconlara özgü bir algı da değildir. ABD’nin kuruluştan bu yana taşıdığı zihniyet hep bu olmuştur.

Bu anlamda Amerika’nın istilası sırasında söylenen ‘Tanrı, kendi halkına yer açmak için, diğerlerinin yok edilmesini istedi’ cümlesinin, orada püriten din adamlarınca söylendiğini hatırlamak gerekir.

Bir başka püriten, ’Tanrı, aralarında hastalık yayarak Massachussetts’teki Kızılderililerin sayılarını 30 binden 300’e indirmemizi istedi’ demişti.
 
Benjamin Franklin, daha sonra aynı düşünceyi savunacak ve otobiyografisine şöyle yazacaktı: “Yerlilere içirdiğimiz rom içkisi Tanrı’nın bu pislikleri (Kızılderilileri) yeryüzünden kaldırmak için yaptığı planın bir parçasıydı.”


Tanrı devleti ve yeryüzü devleti!

Bugün Amerikalı yöneticiler, Afganistan, Irak, Filistin ya da İran’ın Müslüman halkına dün püritenlerin Kızılderililere baktıkları gözle bakmadığı söylenebilir mi? 

Bu onların Manifest Destiny geleneğinin aynen devam ettiğini göstermez mi? Bu geleneğe göre Amerikalılar Tanrı tarafından seçilmiş ve kutsanmış bir halktır. Dolayısıyla Tanrı tarafından vahşi milletlere uygarlık modeli oluşturmakla görevlendirilmiştir.

Bilindiği gibi bir zamanlar Augustinus insanlık tarihini Tanrı devletiyle yeryüzü devletinin, başka bir deyişle insanın bedensel ya da duyusal yanıyla ruhsal ya da manevi yanının çatışmasının bir tarihi olarak ifade etmişti. 

Ona göre, yeryüzü devleti iblisin ayaklanmasıyla başlayıp, Asur ve Roma imparatorluklarıyla gelişen, şeytanın krallığıdır. Buna karşın, gökyüzü devleti, Yahudi halkında ortaya çıkan, kendisini Hıristiyanlık inancı ve kilisenin dogmalarıyla sürdüren İsa’nın krallığıdır.

Amerikan zihniyeti de bugün bu geleneğe uygun biçimde Amerika devletini   “Tanrı devleti”ne değil, ama dolar Tanrı’sının hâkim olduğu bir plutokrat (para iktidarını esas alan) devlete çevirmiştir.

İnsanın ve insanlığın iflasları oynadığı bu dünyada ABD’nin temsil ettiği insani yabancılaşmanın hangi boyutlara ulaştığını eski borsacı, yeni rahip Miskov’un şu sözlerinde görmek mümkündür:  

Rahip Miskov “Dünyadaki pek çok insan yedikleri yemeği kazanmadıklarını fark etmiyor, vermeden alıyor. Ancak biri kazandığından daha fazla tüketirse bu bir başkasının açlık çekmesi anlamına gelir. 

Dolayısıyla hak ettiğinden daha fazla tüketen insanların zaman zaman mali krizden etkilenmesi doğru bir şeydir. Böylece acı çekerek mantığa erişiyorlar. 

 İnsan tarafımızı hızla kaybettik, canavarlaştık. “Miskov’a göre,” tüketimi çılgınlık boyutuna taşıyan insanlar bu krizi hak ediyor.”

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/ozcan-yeniceri/abd-tanri-nin-devleti-midir-440782m.html