Eğitim Ciddi Bir İştir

 

Eğitim Ciddi Bir İştir

 

Nazım Peker

 

 Eğitim dünyanın tartışmasız en çok ciddiyet isteyen işidir. Zira eğitimin şakası olmaz

 
Eğitim konusunda gereken planlamaları, ilgili kurum ve bilim adamları ile istişare ederek ve akıllıca yapan ülkelerde yetişen nesiller, hem kendilerini hem de ülkelerini kalkındırırlar ve çağa taşırlar.

 

Batı Avrupa ülkeleri, İskandinav ülkeleri, Uzakdoğu'daki bazı ülkeler bu işi en iyi yapan ülkelerdir. Almanya, Finlandiya, Kore, Japonya gibi!.

Hiç düşündük mü Osmanlı’yı yıkılışa götüren sebepleri? Çünkü Osmanlı’da eğitim ezberci ve nakilci idi. Cumhuriyeti kuran altın nesil, Osmanlı’nın neden yıkıldığını tespit eden kadrolar; Cumhuriyeti kurduklarında eğitimi de sağlam temeller üzerine inşa ettiler.

 

Ülkemiz dünyanın en hızlı gelişen ülkeleri arasına girdi. Pek çok ayağı olan bu kalkınma sürecinin güçlü ayaklarından biri de Köy Enstitüleri idi. 

 

Enstitüler uzun ömürlü olmasa da etkileri uzun süre hissedildi. Sonrasında siyaset adamları, eğitimin ülkenin geleceğini inşa edeceği gerçeğini göz ardı edip kendi adamlarını yetiştirme derdine düştüler, eğitime sürekli müdahale ettiler ve nihayet süreç laçkalaştı. 

 

Uzun süredir de laçka bir şekilde devam etmekte.

1930’lu yıllarda uçak yapan bir Türkiye oluşmuştu.

 

Şimdi mi?

 An itibarıyla ülkemizde öğretmen yetiştirme işi, eğitim fakültelerinde gerçekleştiriliyor.

 

Öğretmen yetiştirmenin üniversite ayağının nasıl olması gerektiği tartışılmalı.

Eğitim fakültelerinin sayıları, bölümleri, ders içerikleri, öğretim elemanı kadroları, öğrenci profilleri, ülkenin öncelikleri ve ihtiyaçları tartışılmalı. Ülkede eğitim, yeniden ve ciddi bir şekilde ayağa kaldırılmalı. Eğitim ayağa kaldırılmadan diğer alanlarda düzelme yaşanmayacağı; bütün kafalara kazınmalı, dank ettirilmeli. 18 yılda altı Milli eğitim bakanı değiştirmekle bu işler olmaz..

Aksi halde milletimizi geleceğe taşıyamayız. Medeni milletlerle yaptığımız yarışta bu işi, bizden daha iyi yapan ülkeler, her yıl bizi birer ikişer geçer ve bir anda kendimizi bir alt kümede buluruz.

 

 Yapan, üreten, satan değil de başkalarının açık pazarı oluveririz.

    

Öğretmenler, hak ettikleri sosyal yardımları almalı ve saygıyı görmeliler.   Kadrolu, sözleşmeli, ücretli öğretmen olmaaaazz, olmamalı!...

Ülkemizde binlerce karı-koca öğretmen, aynı ilde, ilçede çalışamamanın üzüntüsünü yaşıyor. Bölünmüş aileli öğretmen, kendini nasıl eğitime verecek?

Yaklaşık 75 bin öğretmen, “ücretli öğretmen” tabir olunan bir garip sistemle emekleri, alın terleri sömürülüyor.

Okullarda öğrenciler öğretmen, yüz binlerce öğretmen de, atama (!) bekliyor.

Bölücülük yaptığı gerekçesiyle haklarında işlem başlatılıp sonrasında bu işlem durdurulan on binlerce sözde öğretmen, öğrenci yetiştirmeye (!) devam ediyor. 

 

Pek çok öğretmende Fetö suçlamasıyla işten el çektirildi. Berat etmelerine karşın görevlerine iade edilmediler.

Eğitim, eğitimin bir devlet meselesi olduğunu, bir siyasi rant meselesi olmadığını herkesin anlayacağı bir sisteme oturtulmalı.

Eğitimde kısa, orta, uzun vadeli planlamaların yapılacağı, çağın ve ülkenin gereksinimlerine göre değişken olacak bir esneklik verilmeli.

Böyle bir sistem ve bu sistemi verecek öğretmen yetiştirilmeli. 

 

Köy enstitüsü benzeri bir sistemin de tekrar gündeme alınması gerekiyor.

 

Eğitim ciddi iştir, eğitimde rövanş olmaz. 

 

Eğitimi kaybedenler, geleceğini de kaybedenlerdir.
 
 

Esen kalınız.
  

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/nazim-peker/egitim-ciddi-bir-istir-442456m.html

Kaliteli Eğitimde Dünyanın Neresindeyiz?

 

 

Kaliteli Eğitimde Dünyanın Neresindeyiz?

 

 

Nazım Peker

 

Sanırım; bu sistem ve bu anlayışla 99. Sıra bize bir torpil değilse nedir?

 

Dünya Ekonomik Forum’u her yıl ülkelerin eğitimde kalite değerlerini yayımlar. Bu araştırmalara katılırsınız, katılmazsınız o, ayrı bir konu.

Lakin biz kabul etsek de etmesek de dünya dönüyor değil mi?

Ülkelerin kalkınması, hurafelere bulanmış; cin-şeytan, örtü- tarikat-cemaat eğitimiyle değil, çağdaş, modern, biatı değil akıl erdirmeyi, düşünmeyi ve eleştirmeyi öne alıp, insanı merkeze koyan eğitim sistemleriyle mümkündür.

 

 

Hiçbir ulus, geçmişine söverek, milli kahramanlarını ve kahramanlıklarını yok sayarak ve kötüleyerek medeni dünyada hak ettiği yeri alamaz.

“Türk diye bir ırk yok, Çanakkale geçilseydi, keşke Yunan galip gelseydi” kafa yapısının itibar gördüğü bir anlayış ülkeleri asla çağa ulaştıramaz.

Oğul baskısı ve cemaat-tarikat metoduyla eğitim olmaz.


Bu girişten sonra esas meseleye gelirsek:

Dünya Ekonomik Form’u dünyadaki 137 ülkenin 2018 yılı eğitim raporunu hazırladı ve sundu.

Listeyi görünce sizde hak vereceksiniz ki, kalkınan ülkelerin neden kalkınmayı hak ettiklerini.

1-İsviçre, 2- Singapur, 3- Finlandiya, 4-Hollanda, 5-ABD, 6- Qatar, 7- Kanada, 8- Yeni Zelanda, 9- BAE, 10-Danimarka, 11- İzlanda, 12-Norveç,13- Hongkok, 14-Belçika, 15-Avusturya, 16-Almanya, 17-İrlanda,

Sizleri sıkmamak için kendimce önemli olanları vererek yazıma devam edeceğim. 24- İsrail, 25- Fransa, 31-Japonya, 35-Endenozya, 39- Çin, 44-İtalya, 52-Rusya, 54- Suudi Arabistan, 75-İran, 89-Vietnam,92- Macaristan, 94- Pakistan, 99- TÜRKİYE, 120- Nijerya,129- Mısır, 137- YEMEN

İl beşte kimlerin neden olduğunu sanırım anladınız değil mi? 

Türkiye bu hükümet iktidar olmadan önce: 19 ila 25 inci sıralarda bulunurdu hep.

Neden ülke eğitimi bu hale geldi?

 

 

Onun hesabını da bi zahmet sizler yapınız olmaz mı? 16 yılda YEDİ bakan değişir; her bakan da “Eğitim sistemini sil baştan değiştiriyoruz” diye işe başlarsa; sanırım bu sıra bile bize bir torpildir.

Günümüz eğitim sisteminde öğrenciye İslam hikâyeli Arap kültürü okutulmakta.  

 

 

Sosyal medya ve kimi basın organlarında çıkan akla ziyan parçalar insanın kanını dondurmakta. “Bir hoca iki karısını da memnun edebilir mi?” gibi.

 

Eğitimi özelleştirmek, eğitimin ticaretini yapmaktır. 

 

 

Eğitimin ticareti olmaz; yatırımı olur.

 

 

 Fatih Sultan Mehmet,  300 talebenin okuduğu söylenen medreseyi ziyaretinde müderrise; “ Nitelikli kaç talebe var” diye sorar. Müderris, “Beş tane Sultanım” cevabını verir. Bu sayıyı az bularak çok hiddetlenen Fatih’e müderrisin cevabı, “Sultanım muktedir iseniz bir medrese daha açta bir beştalebe daha yetişsin” cevabı manidardır.

Finlandiya Eğitim bakanına, “Sizin ülkenizde neden ÖZEL OKUL yok?” diye soran Türk gazeteciye. Cevap tokat gibidir, “Eğitimin ticareti olmaz kalitesi olur.”

 

 

Bilmem anlatabildik mi?

Meydanlarda “Bu kararlar bizi bağlamaz, yok hükmündedir” demek çok kolay. Zor olan ise kaliteli ve çağdaş etimi bu asil milletin evlatlarına verebilmektir. Dünya nasıl olsa dönüyor.

Sanırım; bu sistem ve bu anlayışla 99. Sıra bize bir torpil değilse nedir?

Esen kalınız.

 

 

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/nazim-peker/kaliteli-egitimde-dunyanin-neresindeyiz-441200m.html 

“Türk Tipi Eğitim” Neden Olmasın?

 

“Türk Tipi Eğitim” Neden Olmasın?

 

H.Nurcan Yazıcı 

Çocuklarımız için, bütün araçları doğru kullanmak ve yönlendirmek zorundayız… 

TÜRK tipi başkanlık oluyorsa, yeni bir “Türk tipi eğitim” modeli üretmeliyiz. Neden olmasın! 

 Çocuklarımız artık çocuk değil! Neredeyse yetişkin dünyasına ait tüm sorunların taşıyıcısı durumuna gelmiş durumdalar. Yoksulluğu, yalnızlığı, yarınlara olan endişeleri ile biz büyüklerle aynı duygu dünyasına sahipler.

Bizler çocukken böyle miydik?

Büyüklerimiz düşünür biz oynar, yaramazlık yapmadıktan sonra da kolayına, kimseden korkmazdık. Her yer bütün sokaklar oyun sahamız,  komşular anne, baba yarısı, bakkal amca sığınağımız olurdu.  

Kısacası güvenlik gibi bir sorun yaşamazdık.

Bugün çocuklarımıza karşı çok mahcubuz...

Çünkü, çocukluğumuzda yaşadığımız güzellikleri onlara taşıyamadık.

 Üzgünüz çünkü onlara nefes alacakları, koşup oynayacakları, paylaşımcı ve sevgi dolu güvenilir bir ortamda çocukluklarını yaşamasını sağlayamıyoruz.

Mahalleler yıkıldı, komşu kapısı artık duvar, bakkallar markete teslim… Çocuklarımızın sokaklarla iletişim kurduğu tek alan servis arabalarının durakları.  Bırakın oyun oynamalarını, kapının önünden on adım uzaklaşacaklar diye ödümüz kopuyor… Çifter çifter kapı kilitleri yetmemiş gibi, apartman girişlerine kadar güvenlik görevlileri nöbette.

Kim dost kim düşman, şüphe içindeyiz. Kimsenin kimseye sahip çıktığı yok!. Kavgalar barışla değil, ölümle bitiyor. Her şeyden korkar haldeyiz. Bunca tedbire rağmen ne yazık ki, korktuğumuz her şey de başımıza geliyor.

Çocuklarımızı dört duvar içine (özellikle de bilgisayara) hapsetmekle nereye kadar koruyabiliriz ki,  o dört duvar içindeki sosyal medya takıntısının, çocuklara verdiği zararı da unutmayalım.
 
Son günlerde fazlaca dillendirilen  “idam ve hadım” cezaları uygulanmaya başlasa, güvenilir ortamlara katkısı ne kadar olur, ya da olur mu?

Mesele insan olduğuna göre, insandaki kirlenmişliği, suç işleme potansiyelini ele almak, bunun üzerine kafa yormak ve topluma özgü çözümler üretmek zorundayız. Bu da ancak toplumun kendini doğru tanımlaması ve yanlışını idrak etmesiyle olur.

Biz biz olmaktan çıktık.  

Eğitim programlarımızın niteliği ve devamlılığı yok. Kimimiz batının sunduğu reçetelere, kimimiz de Arap’ın geleneğine bel bağlamışız... İthal GDO’lu yiyeceklere itiraz ediyoruz da, ithal “kadın ve çocuk” modellerine sesimiz çıkmıyor.

Ne Doğu ne de Batı vücut kimyamıza uymadı, uymuyor; ne yazık ki bunun farkında değiliz. Uydurmaya çalıştıkça da "Asım’ın nesli" yerine, ilkesiz, değer yargıları ile şekilsiz bir nesil çıkıyor ortaya.

Çocukluğun, sadece bir fiziksel büyüme süreci olmadığını, zihinsel, duygusal ve sosyal gelişim açısından önemli bir dönem olduğunu unutuyoruz. Maddi, Türk kimliğinin ve toplum değerlerinin gözetilmediği eğitim projeleriyle, kimliksiz bireyler yetiştiriyoruz...

Kendini seven, kendi olmaktan gurur duyan, sağlıklı düşünen ve de hisseden çocuklar ancak, kendi dokusuna uygun, çağdaş normların ve kültürel değerlerin referans alındığı, milli eğitim programlarıyla yetişir…

Bu kadar önemli bir sürecin aile ve devlet işbirliği içinde yürütülmesi, çocukların neye hizmet ettiği belli olmayan çatılara ve toplumda karşılığı olmayan kurum ve projelere teslim edilmemesi gerekir.

Devletin yasa uygulayıcısı olmanın yanında,  sosyal devlet anlayışını, aile kurumuna ve topluma tüm gücüyle yansıtması, daha önemlisi, çocuğun yaşama, gelişme ve korunma gibi önceliklerinin sağlanması için gerekli tedbirleri alması çok önemlidir.

Sonuç olarak: Çocuklarımıza örnek ebeveyn olmak adına eğitilmeye ve zihniyet değişikliğine en önce kendimizden başlamalıyız. Suçla etkin mücadelede tüm tedbirler alınmalı, toplumu bilinçlendirmek, güvenli ortamlar ve sosyal alanlar oluşturmak adına, el birliği içinde çalışmalıyız.

Mesele hepimizin, sadece komşunun meselesi değil. Çocuklarımız için, bütün araçları doğru kullanmak ve yönlendirmek zorundayız… 

TÜRK tipi başkanlık oluyorsa, yeni bir “Türk tipi eğitim” modeli üretmeliyiz. Neden olmasın!

 

http://www.haberiniz.com.tr/yazarlar/h-nurcan-yazici/-turk-tipi-egitim-neden-olmasin-440671m.html